Δίπλαρος Ευθύμιος

  • First
  • <<
  • 1310
  • 1311
  • 1312
  • 1313
  • 1314
  • 1315
  • 1316
  • 1317
  • 1318
  • 1319
  • 1320
  • >>
  • Last
  • Flickr Feed

    Τρι, 17 Νοέ 2009

    Οι βουλευτές του Δημοκρατικού Συναγερμού Χρήστος Στυλιανίδης και Τάσος Μητσόπουλος, μέλη της επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της βουλής, σε σημερινή διάσκεψη τύπου αναφέρθηκαν στη χρηματοδήτηση της έρευνας και καινοτομίας στην Κύπρο:

    Τις τελευταίες μέρες, μαζί με τον αναπληρωτή πρόεδρο του ΔΗΣΥ Αβέρωφ Νεοφύτου, πραγματοποιήσαμε διάφορες συναντήσεις με εκπροσώπους ερευνητικών ιδρυμάτων της Κύπρου. Κρίναμε σκόπιμο να προχωρήσουμε σε συνέντευξη τύπου γιατί μας ανησυχεί ιδιαίτερα η όλη στάση της κυβέρνησης απέναντι στα θέματα Έρευνας και Καινοτομίας

    1.      Είναι εντελώς παράδοξο την περίοδο αυτή της οικονομικής κρίσης που όλες οι ανεπτυγμένες χώρες επιδιώκουν να χρηματοδοτήσουν ακόμη περισσότερα προγράμματα Έρευνας και Καινοτομίας ως μια διέξοδο από την κρίση, στην Κύπρο η κυβέρνηση να κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση. 

     

    2.      Κεντρικός στόχος της ΕΕ είναι να γίνει πιο ανταγωνιστική στην παγκόσμια σκηνή, να αυξήσει τις θέσεις εργασίας που προσφέρονται και να ανταγωνιστεί τις αναδυόμενες δυνάμεις σ’ αυτόν τον τομέα, την Κίνα, την Ιαπωνία αλλά και την Αμερική.  Γι αυτό σχεδιάζει να αυξήσει την ετήσια χρηματοδότηση της προς  τις ερευνητικές δραστηριότητες από €1,1 δις το 2010 στο €1,7 δις το 2013.  Τα κράτη – μέλη πρέπει να ακολουθήσουν κι αυτά ένα πρόγραμμα που θα στηρίζει ολοένα και περισσότερο την Έρευνα.  Αυτός είναι ο στόχος.  Αυτή είναι η δέσμευση.  Δέσμευση που, δυστυχώς, για την Κύπρο φαίνεται να ισχύει μόνο στα χαρτιά.

     

    3.      Είναι γεγονός, ότι, σε σχέση με τα υπόλοιπα κράτη – μέλη βρισκόμαστε σε ιδιαίτερα δυσμενή θέση στα θέματα Έρευνας.  Υπενθυμίζουμε ότι συγκριτικά με το 1,85% του μέσου όρου της υπόλοιπης Ευρώπης, εμείς δίνουμε μόνο το 0,45% του ΑΕΠ για την Έρευνα.  Τελευταίοι βρισκόμαστε και στην απασχόληση προσωπικού στον τομέα της Έρευνας με μόλις 0,7% του εργατικού μας δυναμικού. 

     

    4.      Αυτή την, κρίσιμη, λοιπόν για την οικονομία της Κύπρου στιγμή, και ενώ τα τελευταία χρόνια είχαν γίνει κάποιες προσπάθειες για στήριξη της ερευνητικής κοινότητας, για προώθηση της συνεργασίας Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων και Ερευνητικών Κέντρων, για ένα ξάνοιγμα της Κύπρου προς τον στόχο να καταστεί ερευνητικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής, η κυβέρνηση με τον πιο επιπόλαιο τρόπο πρώτα προέβη σε δραστικές περικοπές στον προϋπολογισμό του κράτους στα κονδύλια για την έρευνα.  Μετά από την έντονη αντίδραση του ερευνητικού κόσμου αλλά και τις πιέσεις από εμάς, αναθεώρησε μερικώς.  Παρά ταύτα, παραμένει γεγονός ότι τα κονδύλια για την έρευνα  αντί να αυξάνονται, μειώνονται!

     

    5.      Ειδικά στην περίπτωση του Ινστιτούτου Κύπρου και αναφορικά με την συμφωνία Ινστιτούτου Κύπρου – ΜΙΤ, η πρόθεση αναθεώρησης της συμφωνίας σε συνδυασμό με τη περικοπή της χρηματοδότησης ουσιαστικά οδηγεί υπό τα δεδομένα σε ακύρωση της συμφωνίας και ταυτόχρονα στην αδυναμία ολοκλήρωσης προγραμμάτων που έχουν ήδη αναληφθεί, ακόμα και εκείνα που έχουν προγραμματιστεί με τη συγχρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για το θέμα αυτό έχουμε από τις 11 Νοεμβρίου αποστείλει επείγουσα επιστολή προς τον υπουργό Οικονομικών ζητώντας του αναθεωρήσει οποιεσδήποτε προθέσεις που έχει περί αναθεώρησης της εν λόγω συμφωνίας και αναμένουμε την απάντηση του.

     

    6.      Ως ομάδα του ΔΗΣΥ στην Επιτροπή  Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, έχουμε εγγράψει το θέμα προς συζήτηση γιατί θεωρούμε ότι σε μια εποχή οικονομικής κρίσης πρέπει να γίνονται επενδύσεις στον τομέα της Έρευνας και όχι περικοπές.    Είναι αναγκαίο να επανεξεταστεί ο συνολικός σχεδιασμός μας για την Έρευνα υπό το φως της Στρατηγικής της Λισαβόνας αλλά και των προεκλογικών υποσχέσεων του κ. Χριστόφια αύξηση των δημόσιων δαπανών στο 1% μέχρι το 2010. 

    Τέλος, δεν μπορούμε παρά να υπενθυμίσουμε στην παρούσα κυβέρνηση την προτροπή του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προς τα κράτη – μέλη από τον Νοέμβριο του 2008, όταν η οικονομική κρίση είχε δείξει τα δόντια της, να μην πέσουν στην εύκολη παγίδα της μείωσης των κονδυλίων της Έρευνας και της Ανάπτυξης υπό την πίεση της οικονομικής κρίσης, αλλά αντίθετα, να επενδύσουν ακόμα περισσότερο σ’ αυτόν τομέα γιατί αυτός είναι που θα φέρει την ανάπτυξη και τη δημιουργία περισσότερων θέσεων εργασίας.  Ο νοών νοείτω.

    Τρι, 17 Νοέ 2009

    Χαιρετίζοντας την ηρωική εξέγερση των παιδιών του Πολυτεχνείου ενάντια στο ολοκληρωτικό καθεστώς της χούντας, ο Δημοκρατικός Συναγερμός καλεί τον κυπριακό ελληνισμό να αντλήσει τα αναγκαία διδάγματα μέσα από τη θυσία και το ανεπανάληπτο παράδειγμά τους.

    Τα περήφανα ελληνικά φοιτητικά νιάτα, με βαθιά προσήλωση στις πανάρχαιες αξίες της ελευθερίας και της δημοκρατίας, αντιστάθηκαν στη βία των συνταγματαρχών και με το αίμα τους έγραψαν μια από τις λαμπρότερες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδας. Απέδειξαν ακόμη μια φορά με τον πιο περίτρανο τρόπο πως η ελληνική ψυχή δεν ανέχεται τις δικτατορίες και τα ανελεύθερα καθεστώτα.

    Το ιστορικό γεγονός του Πολυτεχνείου και η αποκατάσταση της δημοκρατίας, που σύντομα ακολούθησε, ήταν ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που έδωσαν το δικαίωμα στην Ελλάδα να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

    Δυστυχώς, όμως, η ηρωική εξέγερση των παιδιών του Πολυτεχνείου, δεν κατάφερε να ανατρέψει τη δικτατορία στην Ελλάδα. Η χούντα κατέρρευσε μόνο μετά από το προδοτικό πραξικόπημα που η ίδια οργάνωσε και εκτέλεσε τον Ιούλιο του ΄74, με τραγικό αποτέλεσμα τη βάρβαρη τουρκική εισβολή και την κατάληψη του 37% της Κύπρου.

    Το παράδειγμα της νεολαίας του Πολυτεχνείου αποτελεί καθοδηγητικό φάρο στην πολυκύμαντη πορεία του έθνους προς τη δικαίωση. Επιβάλλεται όπως αναβαπτιζόμαστε συνεχώς στα ιδανικά της γενιάς του Πολυτεχνείου για να συνεχίσουμε κι΄ εμείς τον δικό μας αγώνα μέχρι την επίτευξη μιας λύσης που να  ελευθερώνει και επανενώνει την πατρίδα μας.

    Με τον οφειλόμενο σεβασμό στους ήρωες του Πολυτεχνείου, ο Δημοκρατικός Συναγερμός υπόσχεται ότι θα συνεχίσει τον αδιάκοπο αγώνα για την περιφρούρηση της δημοκρατίας, των αρχών της ελεύθερης σκέψης και της ελεύθερης έκφρασης, για τις οποίες τα παιδιά του εξεγέρθηκαν.

    Η μνήμη του Πολυτεχνείου επιβάλλει το συνεχή αγώνα για την επικράτηση των αξιών αυτών.

    Δευ, 16 Νοέ 2009

    Κεμαλισμός και Ισλάμ στην Τουρκία  ήταν το θέμα μιας εξαιρετικά ενδιαφέρουσας συζήτησης που διοργάνωσε αυτή την βδομάδα το Ινστιτούτο Ευρωδημοκρατίας Γλαύκος Κληρίδης. Ήταν μια συζήτηση που αποκάλυψε πραγματικά την πολυπλοκότητα του τουρκικού πολιτικού συστήματος και αμφισβήτησε «δοσμένες» αλήθειες που για χρόνια κυριαρχούν ανάμεσα στην ελληνοκυπριακή κοινή γνώμη. Η κατανόηση των εσωτερικών διεργασιών που διαδραματίζονται στην Τουρκία αποτελεί, ειδικά για μας εδώ στην Κύπρο, προαπαιτούμενο για τη χάραξη εξωτερικής πολιτικής.

    Η ευρέως διαδεδομένη αντίληψη πως η Τουρκία ακολουθεί μια διαχρονικά αμετάβλητη εθνική στρατηγική αντικατοπτρίζει μόνο τη μισή αλήθεια. Γιατί τα εθνικά συμφέροντα αποκτούν διαφορετικό νόημα σε διαφορετικές εποχές και εκφράζονται μέσα από διαφορετικές πολιτικές.

    Κεντρικό δόγμα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας ήταν ο εκδυτικισμός-εξευρωπαϊσμός της χώρας. Αυτή ήταν και η μεγάλη  παρακαταθήκη του ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας Κεμάλ Ατατούρκ, ο οποίος πίστευε πως για να κατακτήσει η Τουρκία τον υψηλό πολιτισμό (muasirmedeniyet)  της Δύσης, θα έπρεπε να αποβάλει από την ταυτότητα της το Ισλάμ.

    Έτσι, κατά την διάρκεια της μετάβασης από την Οθωμανική αυτοκρατορία στο τουρκικό έθνος κράτος, η ισλαμική παράδοση και μαζί της πλατιές μάζες του λαού πέρασαν στο περιθώριο. Στην απουσία οποιασδήποτε μορφής αστικής τάξης, κύριος φορέας της νεωτερικότητας κατέστη ο στρατός που έκτοτε απολαμβάνει νομιμοποίησης ως ο κατεξοχήν θεματοφύλακας του κεμαλισμού και κατ’ επέκταση της πορείας εκδυτικισμού-εξευρωπαϊσμού της χώρας.

    Αυτό που αλλάζει τα τελευταία χρόνια, μέσα από μια σταδιακή και μακρόσυρτη διαδικασία, τα ίχνη της οποίας πάνε πίσω στην εποχή του Μεντερές, είναι πως η ισλαμική παράδοση, που βρίσκει την έκφραση της σήμερα μέσα από το κόμμα Ανάπτυξης και Δικαιοσύνης (AKP) του πρωθυπουργού Ερντογάν, επιστρέφει ενώ η πορεία εκδυτικισμού-εξευρωπαισμού της χώρας αποκτά πλέον νέο περιεχόμενο καθώς γίνεται συνώνυμη με την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας.

    Το κεμαλικό κατεστημένο δεν μπορεί να αμφισβητήσει την υπεροχή της Ευρωπαικής Ένωσης στον προσδιορισμό του περιεχόμενου της ευρωπαϊκότητας.  Είναι γι΄αυτό που όσο η Τουρκία πλησιάζει περισσότερο την Ευρώπη τόσο περισσότερο ο στρατός δυσκολεύεται να αναπαράγει την νομιμοποίηση του στο τουρκικό πολιτικό σύστημα. Αντιθέτως, το άλλοτε «οπισθοδρομικό» ισλαμικό κίνημα βρίσκεται σήμερα, με το κόμμα του πρωθυπουργού Ερντογάν, στην πρωτοπορία της προσπάθειας για προώθηση της διαδικασίας ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

    Βρισκόμαστε στην αρχή μιας μετακεμαλικής εποχής; Mια προσεχτική ανάγνωση της διελκυστίνδας μεταξύ των δύο στρατοπέδων καταδεικνύει πως η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη απ’ ότι φαίνεται.

    Το ΑΚP δεν αμφισβητεί τον κεμαλισμό ως φορέα των ευρωπαϊκών τουρκικών αξιών αλλά επαναπροσδιορίζει το περιεχόμενο του έτσι που να περιλαμβάνει και τη θρησκευτική παράδοση, όπως είχε προτείνει ο μεγάλος θεωρητικός του τουρκικού εθνικισμoύ ZiyaGokalp, πριν από 100 περίπου χρόνια. Υποτασσόμενο  στον κεμαλισμό και μη αμφισβητώντας τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους προσπαθεί να αντλήσει εθνική νομιμοποίηση στο όνομα του εξευρωπαϊσμού. Από την άλλη, ο στρατός αναγκάζεται να συναινεί σε μεταρρυθμίσεις, που στην ουσία αφαιρούν από τις εξουσίες του, προκειμένου να παραμείνει εθνική δύναμη διεκδικώντας ρόλο στον επαναπροσδιορισμό του κεμαλισμού.

    Σε κάθε περίπτωση είναι για μας εξαιρετικά σημαντικό να παρακολουθούμε προσεκτικά τις εξελίξεις στο εσωτερικό της Τουρκίας γιατί αυτές επηρεάζουν και το πώς εκδηλώνεται η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας. Όταν ο Ερντογάν διαπραγματεύεται την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας δεν διαπραγματεύεται μόνο με την Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και με το εσωτερικό πολιτικό σύστημα της χώρας του. Το ίδιο ισχύει, βεβαίως, και για το Κουρδικό, το Αρμενικό και φυσικά το Κυπριακό.

    Οι πρόσφατες πρωτοβουλίες της τουρκικής κυβέρνησης σε διάφορα θέματα που για χρόνια αποτελούσαν ταμπού για την τουρκική κοινή γνώμη θα πρέπει να ειδωθούν και από την οπτική γωνία των διεργασιών  που συντελούνται στο εσωτερικό της Τουρκίας, υπό το φως των νέων δυναμικών που δημιουργεί η ενταξιακή της πορεία.