ΕΕ: Τα Πολιτικά Μηνύματα από τη Διαχείριση της Οικονομικής Κρίσης
Σαβ, 29 Μάι 2010

της Ιωάννας Συγκρασίτη

Η απόφαση για τη σύσταση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης αποτέλεσε μια ιδιαίτερα θετική εξέλιξη για το μέλλον του ενοποιητικού εγχειρήματος της Ευρώπης. Έστω και υπό το καθεστώς της πίεσης των αγορών προς στις οικονομίες των χωρών του ευρωπαϊκού νότου (Πορτογαλία, Ισπανία, Ελλάδα) αλλά και συνολικά εναντίον της ευρωζώνης, τα κράτη μέλη - με καθυστέρηση είναι αλήθεια - κατανόησαν την ανάγκη της από κοινού θωράκισης του Ευρώ αλλά και τη ζωτική αξία της έννοιας της αλληλεγγύης στην οικοδόμηση του κοινού μας μέλλοντος, βασικός πυλώνας του οποίου είναι μια ευημερούσα οικονομία.

Η 9η Μαΐου έχει καθιερωθεί ως η ημέρα της Ευρώπης. Τη γενέθλια αυτή ημέρα του ενοποιητικού εγχειρήματος, οι ευρωπαίοι υπουργοί οικονομικών, προχώρησαν στη σύσταση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης αντιλαμβανόμενοι τόσο τη κρισιμότητα των στιγμών όσο και το «παιχνίδι» των κερδοσκόπων σε βάρος του κοινού μας νομίσματος αλλά και συνολικά εναντίον της ευρωπαϊκής οικονομίας. Η απάντηση στο δίλημμα που έθετε η γνωστή και έγκυρη γαλλική εφημερίδα Le Monde στις 07/05/10 στο εβδομαδιαίο οικονομικό της ένθετο υπό τον τίτλο «Ζώνη Ευρώ: Αλλάζουμε ή πεθαίνουμε» είχε μόλις απαντηθεί.

Ακολουθώντας την ίδια πεπατημένη οδό καθώς και παρόμοιο θεσμικό πλαίσιο με αυτό που είχε συμφωνηθεί για τη διαχείριση του οικονομικού προβλήματος της Ελλάδας, οι ευρωπαίοι υπουργοί οικονομικών αποφάσισαν τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης, με τη συμμετοχή και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, συνολικού ύψους 750 δισ. ευρώ, του οποίου η ενεργοποίηση θα υπόκειται σ’ ένα αυστηρό και από πριν καθορισμένο σύνολο κανόνων και προϋποθέσεων.

Τελικά, η Ευρώπη, έστω και καθυστερημένα, κατανόησε τους κινδύνους για την ευρωπαϊκή οικονομία και αντέδρασε. Μετέτρεψε την κρίση σε ευκαιρία. Αντιλήφθηκε ότι η για να λειτουργήσει ορθολογικά η ευρωπαϊκή οικονομία, πέρα από οικονομικούς μηχανισμούς και εργαλεία χρειάζεται και θωράκιση από τις πρακτικές της κερδοσκοπίας των αγορών, που τα τελευταία χρόνια έχουν πληθύνει τόσο σε μέγεθος όσο και σε έκταση. Και η κερδοσκοπία αντιμετωπίζεται μόνο με αποφάσεις που ως ελάχιστο κοινό παρανομαστή έχουν την πολιτική βούληση για τη στήριξη της οικονομίας αλλά και την επίδειξη της απαραίτητης αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών μελών. Δεν αρκεί από μόνη της η κυκλοφορία του Ευρώ, αλλά απαιτείται και ο συντονισμός των επιμέρους οικονομικών πολιτικών των κρατών μελών. Απαιτείται η υλοποίηση μιας συνεκτικής και αποτελεσματικής «ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης».

Μέσα σε αυτές τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες για τις οικονομίες των χωρών του ευρωπαϊκού νότου, η Ευρώπη αντιλήφθηκε επιτέλους ότι δεν πρέπει να προχωρεί σε σημαντικές και κρίσιμες για το μέλλον της ηπείρου μας αποφάσεις(όπως η κυκλοφορία του Ευρώ) χωρίς παράλληλα να προχωρεί στον συντονισμό και στην υιοθέτηση των απαραίτητων μηχανισμών και πολιτικών στήριξης των αποφάσεών της.

Η ελληνική κρίση λειτούργησε εν τέλει καταλυτικά στην πορεία για μια ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση. Ανέδειξε χρόνιες αδυναμίες και θεσμικές ανεπάρκειες του κοινού ευρωπαϊκού μας οικονομικού οικοδομήματος. Κατέδειξε ότι πέρα από την οικονομία της αγοράς και τον καλώς εννοούμενο ανταγωνισμό υπάρχουν και τα παιγνίδια των αγορών, τα οποία πλέον δεν παίζονται στις πλάτες των εταιρειών όπως παλαιότερα, αλλά στις πλάτες κρατών και εθνικών οικονομιών. Οι δε ανισορροπίες που προκαλούν είναι ικανές να βάλουν σε κίνδυνο ολόκληρη την ευρωζώνη.

Για τον σκοπό αυτό η Ευρώπη εξετάζει σοβαρά τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού οίκου αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας των κρατών μελών και ετοιμάζεται να θεσπίσει νέους και πιο αυστηρά προσανατολισμένους κανόνες για τη λειτουργία της αγοράς των εξωχρηματιστηριακών παραγώγων, με ιδιαίτερη έμφαση στα επονομαζόμενα ασφάλιστρα κινδύνου, τα οποία αποτέλεσαν και την αφετηριακή βάση της οικονομικής κρίσης.

Κι όμως, όλα τα παραπάνω δεν ήταν δεδομένα ως πριν από λίγο καιρό. Η επέκταση όμως της οικονομικής κρίσης διεύρυνε τον προβληματισμό και κινητοποίησε την Ευρώπη. Όμως η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν πρέπει να παρεμβαίνει κατασταλτικά, αλλά να λειτουργεί προληπτικά. Ν’ ανοίγει το δρόμο κι όχι να ακολουθεί τις εξελίξεις. Ας ελπίσουμε ότι το πάθημα έγινε μάθημα.

 

Flickr Feed

Δευ, 27 Μάρ 2017

Δελτίο Τύπου Δημοκρατικού Συναγερμού

Είναι πια ολοφάνερη η μόνη έγνοια που έχει στο νου ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος. Από τώρα και για τις επόμενες 300 μέρες θα κοιμάται και θα ξυπνά με ένα και μόνο στόχο: πώς θα βρεθεί ο ίδιος στην καρέκλα.

Για τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ δεν υπάρχει Κυπριακό, αλλά μόνο η επιδίωξή του να κατακτήσει προσωπικά τον προεδρικό θώκο.

Πώς όμως να υπάρχει Κυπριακό για τον κ. Νικόλα Παπαδόπουλο όταν για να διεκδικήσει την καρέκλα έχει συστρατευτεί με τις πιο ακραίες θέσεις που θα ήθελαν να σταματήσει κάθε διαπραγμάτευση; Το πολιτικό συνονθύλευμα του οποίου θέλει να ηγηθεί έχει καθαρό όνομα και στόχο: είναι εκείνοι που δεν θέλουν διαπραγματεύσεις και εκείνοι που με ηχηρά όσο και κενά συνθήματα προσπαθούν να κάνουν τον κόσμο να συνηθίσει την τουρκική κατοχή.

Ο Δημοκρατικός Συναγερμός θεωρεί ότι με την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων που μπορεί να ακολουθήσει την κοινωνική συνάντηση που έχει εξαγγελθεί, πρέπει να φέρουμε ξανά την Τουρκία στη θέση εκείνη όπου θα οφείλει να πάρει αποφάσεις και για την απόσυρση των στρατευμάτων και για τον τερματισμό της κατοχής, αλλά και των εγγυήσεων.

Αντίθετα ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος και οι ακραίες δυνάμεις που μπορεί να τον ακολουθήσουν δεν χάνουν ευκαιρία να «πυροβολούν» τη διαδικασία διαπραγμάτευσης, ελπίζοντας ότι η στασιμότητα θα τους δώσει την καρέκλα και την εξουσία. 

Κυρ, 26 Μάρ 2017

Δήλωση του Εκπροσώπου Τύπου του ΔΗΣΥ κ. Πρόδρομου Προδρόμου.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ξέρει πολύ καλά πώς θα χειριστεί το θέμα για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων και η παράταξή μας ξέρει πώς να στηρίζει απόλυτα τις προσπάθειές του

Βλέπουμε διάφορα δημοσιεύματα. Με διάφορες εκτιμήσεις και ισχυρισμούς σχετικά με το κενό διάστημα των διαπραγματεύσεων και τη συνέχεια.

Για μας ένα πράγμα είναι σίγουρο: ο Δημοκρατικός Συναγερμός τάσσεται υπέρ της συνέχισης των διαπραγματεύσεων. Θεωρούμε ότι υπάρχει ανάγκη να ξαναρχίσουν οι συνομιλίες γιατί είναι προς το συμφέρον του κυπριακού ελληνισμού και της Κύπρου ολόκληρης.

Είναι όμως άλλο ένα πράγμα που είναι σίγουρο: την αρμοδιότητα για τη διαπραγμάτευση την έχει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Η παράταξή μας στηρίζει απολύτως τον Πρόεδρο Αναστασιάδη στις επιλογές που κάνει και στους χειρισμούς που κρίνει ωφέλιμους για το σκοπό αυτό. Διότι ξέρουμε ότι ο Πρόεδρος βασίζεται σε θέσεις αρχών και διεκδικεί εκείνα που χρειάζεται η Κύπρος και ο κυπριακός ελληνισμός.

Βλέπουμε τα δημοσιεύματα… Είναι βέβαια δικαίωμα του καθενός να προβάλλει εκτιμήσεις και να γράφει ό,τι θέλει και ό,τι κρίνει σωστό. Ένθεν και ένθεν.

Εμείς υπογραμμίζουμε ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ξέρει πολύ καλά πώς θα χειριστεί το θέμα και η παράταξή μας ξέρει πώς θα στηρίξει τις προσπάθειές του.

Λέμε ότι οι διαπραγματεύσεις πρέπει να συνεχιστούν από εκεί που σταμάτησαν όταν αποχώρησε ο Τουρκοκύπριος ηγέτης. Ελπίζουμε ότι ο κ. Ακκιντζί θα επιστρέψει και θα επιβεβαιώσει και εκείνο που είπε ο εκπρόσωπός του, ότι δηλαδή δεν επηρεάζεται από το δημοψήφισμα του Απριλίου στην Τουρκία.

Μπορεί να φαίνεται λογικά δύσκολο να υπάρξει πρόοδος πριν το περιβόητο δημοψήφισμα του Ταγίπ Ερντογάν. Μπορεί ακόμα να φαίνεται αμφίβολο αν γενικά η Άγκυρα θα λογικευτεί. Εξάλλου ποτέ δεν κρύψαμε ότι παρά την πρόοδο που καταγράφηκε στο τελευταίο διάστημα, παραμένουν δυσκολίες και διάσταση σε κάποια σημαντικά θέματα.

Έχουμε όμως κάθε λόγο να θέλουμε να συνεχιστεί η διαπραγμάτευση από την ώρα που ξέρουμε και όλοι ομολογούμε πως μόνο με μια πολιτική συμφωνία μπορεί να τερματίσουμε την κατοχή και την ανωμαλία στον τόπο μας.

Πρέπει η διαπραγμάτευση να συνεχιστεί από εκεί που είχαμε μείνει, με τη Διάσκεψη της Γενεύης, περιμένοντας να δεχτεί η Τουρκία ότι δεν μπορεί να κατέχει εδάφη ούτε να διατηρεί στρατεύματα στην Κύπρο, αλλά ούτε να αξιώνει δικαιώματα εγγυήσεων, δηλαδή επέμβασης και ανάμιξης. Να συνεχιστεί και να καταλήξει αυτή η διαδικασία με την οποία καθιερώθηκε και η ενεργός παρουσία της Ε.Ε. Αλλά και να αντιμετωπιστούν με λογική και καλή θέληση και τα υπόλοιπα ανοιχτά θέματα.

Κυρ, 26 Μάρ 2017

Δελτίο Τύπου Δημοκρατικού Συναγερμού

Μιλά ο Ν. Παπαδόπουλος που μήνες τώρα ασχολείται μόνο με την προεδρία!

-και προτείνει «κοινή στρατηγική» για κόμματα που δεν έχουν κάν κοινό στόχο

Διαμαρτύρεται το ΔΗΚΟ και επικρίνει τον Πρόεδρο του κόμματός μας κ. Αβέρωφ Νεοφύτου ότι «επιτίθεται στον ενδιάμεσο χώρο». Κάτι τέτοιο όμως δεν μπορεί να συμβαίνει, διότι όπως δήλωνε στο ΡΙΚ, στις 9 Μαρτίου,  ο Πρόεδρος της ΕΔΕΚ κ. Μαρίνος Σιζόπυολος « Αυτή την στιγμή η ΕΔΕΚ έχει ξεκαθαρίσει με απόφαση Κεντρικής Επιτροπής ότι για εμάς δεν υπάρχει Ενδιάμεσος Χώρος». Υπενθυμίζουμε ακόμα στο ΔΗΚΟ ότι και η πρόεδρος της «Αλληλεγγύης» είχε δημόσια εξηγήσει ότι για εκείνη «δεν έχει νόημα να μιλάμε για ενδιάμεσο χώρο».

Πώς μπορεί λοιπόν ο κ. Νεοφύτου να επιτίθεται σε κάτι που δεν υπάρχει;

Επισημαίνει ακόμα το ΔΗΚΟ ότι «αντί να ασχολούνται με την τουρκική αδιαλλαξία, με τις απειλές της Τουρκίας και τους εκβιασμούς του Ακκιντζί, αναλώνονται να κατηγορούν τον ενδιάμεσο χώρο». Την ίδια ώρα όλη η Κύπρος βλέπει ότι είναι ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος που εδώ και μερικούς μήνες, περισσότερο από ένα χρόνο πριν τις προεδρικές εκλογές, δεν ασχολείται με ο,τιδήποτε άλλο παρά με την επιθυμία του να διεκδικήσει την προεδρία.

Όσον αφορά τις χτεσινές προκλητικές δηλώσεις του Νικόλα Παπαδόπουλου σχετικά με το τι θα συμβεί στη Βουλή, του υπενθυμίζουμε την αιτιολογία της δικής μας πρότασης νόμου, όπως αυτή είχε κατατεθεί ήδη από τις 10 Φεβρουαρίου και προτού ασχοληθεί κάν με το θέμα η τουρκοκυπριακή πλευρά. Εάν του συμφέρει να κάνει ότι δεν ακούει, αυτό δεν είναι πρόβλημα των θεσμών, αλλά του ιδίου προσωπικά.

Εξάλλου, φαίνεται ότι εκείνο που πραγματικά ενοχλεί τον ίδιο, το κόμμα του και τους συνοδοιπόρους τους, είναι ότι μπορεί να ξεκινήσει και πάλι η διαπραγμάτευση για το Κυπριακό.

Ο Δημοκρατικός Συναγερμός δεν προχωρεί σε «επικρίσεις κατά των κομμάτων του ενδιάμεσου χώρου». Απλώς, στο άκουσμα της προεκλογικής διαφήμισης για «νέα στρατηγική του Νικόλα Παπαδόπουλου», διερωτόμαστε: πώς μπορεί να υπάρχει πρόταση κοινής στρατηγικής για κόμματα που έχουν διαφορετικό στρατηγικό στόχο; Ποιά μπορεί να είναι κοινή στρατηγική για κόμματα που δεν μπορεί να αποφασίσουν ποια λύση του Κυπριακού επιδιώκουν, αλλά το ένα λέει «επιδιώκεται λύση διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας», το άλλο λέει «η διζωνική είναι ρατσιστική και απορρίπτεται» και κάποιο τρίτο εξαπολύει μύδρους και κατά της ιδέας της «δικοινοτικότητας»;

Δεν πρόκειται για «επικρίσεις», αλλά για αποκάλυψη ότι η «άλλη στρατηγική» είναι απλώς ένα άλλο... πυροτέχνημα.