Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία... Μήπως ακολουθεί η Κύπρος;
Παρ, 10 Δεκ 2010

του Πρόδρομου Προδρόμου

 

Δεν πρόκειται απλά για εθνικές δημοσιονομικές κρίσεις ή κρίσεις χρέους. Εδώ και αρκετό καιρό φάνηκε καθαρά ότι δοκιμάζεται η ίδια η Ευρωζώνη. Πέρα από το μηχανισμό στήριξης που εγκαταστάθηκε πρόσφατα, κάποιες επιλογές και μεθοδεύσεις των ίδιων των ισχυρών της Ε.Ε. δεν βοήθησαν αρκετά -αφού η Γερμανία, ιδιαίτερα, θέλησε να επιβάλει τους όρους και την οπτική της. Μαζί με την πρωτοφανή “στοχοποίηση” της Ελλάδας, ήρθαν στην επιφάνεια βαθύτερες αντιφάσεις και αρρυθμίες του ίδιου του νομισματικού συστήματος της Ευρώπης.

Θύμα της επιτυχίας της

Σήμερα, η Ιρλανδία εμφανίζεται ως το δεύτερο “κακό παιδί” και μαζί θύμα της κρίσης. Η οικονομία της ήταν, όμως, το “οικονομικό θαύμα” της Ευρώπης τις δυο τελευταίες δεκαετίες. Το φορολογικό σύστημα, αλλά και επιδέξιες πολιτικές που διαμόρφωναν ένα σύγχρονο φιλικό περιβάλλον, προσήλκυσαν μαζικά ξένες επενδύσεις. Η γοργή οικονομική μεγέθυνση έκανε τους Ιρλανδούς, άλλοτε “φτωχούς συγγενείς”, να φτάσουν να έχουν, το 2009, το δεύτερο ψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα μέσα στην Ε.Ε. (πίσω μόνο από το Λουξεμβούργο).

Ολόκληρη την προηγούμενη δεκαετία κανένα “μαύρο σύννεφο” δεν φάνηκε στον κελτικό ουρανό. Η Ιρλανδία παρουσίαζε συνεχώς πλεονάσματα και όχι ελλείμματα στον κρατικό προϋπολογισμό. Ξαφνικά, όμως, βρέθηκε το 2009 με ένα δημοσιονομικό έλλειμμα που μόνο με εκείνο της Ελλάδας μπορούσε να συγκριθεί (14,4% έναντι 15%). Ενώ για το τρέχον έτος προβλέπεται έλλειμμα-ρεκόρ, ύψους 32%.

Η εξήγηση φαίνεται να είναι αμείλικτα απλή. Η Ιρλανδία υπήρξε κατά κάποιο τρόπο “θύμα της επιτυχίας της”. Οι υψηλές οικονομικές επιδόσεις έδωσαν χώρο σε ένα “τραπεζικό ροντέο”, με απόληξη μια φρενίτιδα στον τομέα των ακινήτων. Ούτε λίγο ούτε πολύ στήθηκε μια “φούσκα” από τα εισοδήματα της οποίας έμαθε να ζει πλούσια η χώρα (και το κράτος της). Μέσα στην κρίση, όμως, ήρθαν ακαριαία τα μηνύματα “διόρθωσης”. Σήμερα η Ιρλανδία παρουσιάζεται να έχει ένα υπερμεγέθες τραπεζικό άνοιγμα. Φαίνεται να έχει υπερβεί σε ριψοκίνδυνες κινήσεις και επινοήσεις ακόμα και εκείνο το “σαλό” βορειαμερικανικό σύστημα. Το χειρότερο, πάντως, είναι ότι το ίδιο το κράτος έσπευσε σε κάποια στιγμή να εγγυηθεί τα τραπεζικά χρέη. Αυτό είναι το πραγματικό “ιρλανδικό ζήτημα”.

Δημοσιονομικά, η Ιρλανδία παρουσιάζεται εξίσου “ασθενής” με την Ελλάδα. Δεν έχει όμως αντίστοιχο πρόβλήμα χρέους. Αλλά υπάρχει, προφανώς, ένα ζήτημα με το αναπτυξιακό της μοντέλο και με την ίδια την αρχιτεκτονική της οικονομίας της. Ενώ, η Πορτογαλία, που έχει αρκετά ψηλότερο χρέος, δεν έχει φτάσει σε ανάλογο μέγεθος δημοσιονομικής εκτροπής. Αλλά φαίνεται να βρίσκεται καθ’ οδόν· αρκετά κοντά... Όπως, περίπου, και η Ισπανία. Αυτές οι τέσσερις οικονομίες μετράνε μαζί σχεδόν το ένα πέμπτο του ΑΕΠ της Ευρωζώνης.

Ωστόσο, η σύγκριση των χωρών στη βάση των γενικών δεικτών δεν μπορεί να δώσει πάντα την πραγματική εικόνα. Μεγαλύτερη σημασία έχει η δομή της κάθε οικονομίας και οι εσωτερικές τάσεις της, όπως και η δυναμική των μεγεθών. Δυο χώρες με τον ίδιο δείκτη δημοσιονομικού ελλείμματος μπορεί να διαφέρουν αισθητά ως προς τους κινδύνους που διατρέχουν. Το ζήτημα είναι ποιές δυνάμεις και τάσεις βρίσκονται πίσω από τα διάφορα μεγέθη.

Η κυπριακή περίπτωση

Η κυπριακή οικονομία δεν μπορεί να συγκριθεί άμεσα με αυτές τις περιπτώσεις. Ούτε τέτοιου ύψους δημόσιο χρέος έχει ούτε και το δημοσιονομικό έλλειμμα πλησιάζει ακόμα σε διψήφιο ποσοστό του ΑΕΠ -παρά την “εκτροπή” που παρουσιάζει. Μόνη σχετική επισήμανση είναι ότι τόσο το ένα όσο και το άλλο μέγεθος παίρνει τα τελευταία 2-3 χρόνια την ανιούσα. Ακόμα και το μεγάλο “άνοιγμα” του τραπεζικού τομέα στο εξωτερικό (δηλαδή κυρίως την Ελλάδα), το οποίο συγκίνησε εσχάτως τους S&P’s, δεν παρουσιάζει ανάλογους κινδύνους με την ιρλανδική περίπτωση. Γι’ αυτό τον λόγο, εξάλλου, ήρθε και η επίσημη διαβεβαίωση εκ μέρους του ΔΝΤ.

Αν αξίζει τον κόπο να κάνουμε μια τέτοια “συγκριτική συζήτηση” είναι γιατί, εξαιτίας ακριβώς του ευρύτερου ευρωπαϊκού περιβάλλοντος, μέσα στην κρίση και την αναταραχή η Κύπρος διατρέχει πιθανώς κάποιο “πολιτικό κίνδυνο”.

Ο τρόπος με τον οποίο η Γερμανία (κυρίως) “στοχοποίησε” την Ελλάδα δεν έχει να κάνει απλά και μόνο με το πρόβλημα που παρουσίασε η τελευταία. Αλλά μάλλον το “ελληνικό πρόβλημα” εμφανίστηκε ως αφορμή για να ξεκαθαρίσουν και άλλοι λογαριασμοί... Πίσω από τους χειρισμούς και τις αποφάσεις για τη διαχείριση της κρίσης και του ίδιου του Ευρώ, κρύβονται συχνά πάγιες διαφορές απόψεων, αντιλήψεων και, κυρίως, συμφερόντων. Επομένως, τη στιγμή που η Γερμανία (ειδικά) έχει επιλέξει και επιβάλλει μια “πολιτική πυγμής”, είναι αδιανόητο η Κύπρος που βρέθηκε σε επιτήρηση να μη δείξει ότι χειρίζεται μόνη τις υποθέσεις της και αντιστρέφει αποφασιστικά τις τάσεις.

Τα διάφορα πολιτικά παιχνίδια που μέχρι στιγμής κυριαρχούν στην κυπριακή τοπική σκηνή, καθυστερώντας αποφασιστικές κινήσεις διόρθωσης της δημοσιονομικής εκτροπής, είναι πραγματικά αστεία μπροστά στο τι μπορεί να διακυβεύεται αν σε κάποια στιγμή αποφασίσουν στα “υψηλά δώματα” της Ευρωζώνης να αναζητήσουν “αποδιοπομπαίους τράγους”. Εκτός αυτού, οι διορθώσεις και ακόμα περισσότερο κάποιες μεταρρυθμίσεις θα είναι και προς όφελος της ίδιας της οικονομίας.

Εξάλλου, θα πρέπει να προσέξουμε και κάποιες πολύ συγκεκριμένες πιέσεις που ασκούνται πάνω στην Ιρλανδία από την ώρα βρέθηκε, αυτές τις μέρες, σε πολύ δεινή θέση και τελικά κατέφυγε στον περίφημο μηχανισμό στήριξης. Αμέσως τέθηκε σε αμφισβήτηση ο περίφημος χαμηλός συντελεστής εταιρικού φόρου (το 12,5%, που η Κύπρος κατά κάποιο τρόπο μιμήθηκε υιοθετώντας συντελεστή 10%). Η αιτίαση είναι ότι τυχόν αύξησή του θα βελτιώσει τα κρατικά έσοδα της Ιρλανδίας. Το πραγματικό αίτιο είναι ότι εδώ και χρόνια πολλοί αντιδρούν κρίνοντας ότι με αυτό τον τρόπο η Ιρλανδία “κλέβει” επενδύσεις... Αν μη τι άλλο, η χώρα μας δεν έχει απολύτως κανένα λόγο να αφήσει να κάνουν άλλοι συζήτηση για κάποιες, τουλάχιστον, “εσωτερικές ρυθμίσεις” που μέχρι στιγμής λειτουργούν ως ισχυρό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.

Γι’ αυτά (και για άλλα πολλά ακόμη) η κυβέρνησή θα πρέπει να σοβαρευτεί και να αφήσει στην άκρη τόσο τις κομματικές σκοπιμότητες όσο και κάποιες “ιδεολογικές” ακροβασίες, παίρνοντας ουσιαστικά και ζυγισμένα μέτρα. Με έμφαση πρώτα στον περιορισμό των κρατικών δαπανών και έπειτα μόνο στην αναζήτηση εσόδων. Ενώ θα πρέπει να βρεθούν τρόποι ούτως ώστε να εξασκηθεί και το βάρος της κοινωνίας έναντι του πολιτικού συστήματος και να αναζητηθούν γενικότερες τομές και μεταρρυθμίσεις, χωρίς τις οποίες δεν πρόκειται να βγούμε πραγματικά από την κρίση.

Η απάντηση είναι λοιπόν ότι όχι, δεν φαίνεται αρκετά πιθανό να έχει η Κύπρος ανάλογη τύχη με τις ευρωπαϊκές οικονομίες που βρέθηκαν στη δίνη της κρίσης. Ενώ παρεπόμενο αυτής της απάντησης δεν είναι ο εφησυχασμός, αλλά η εγρήγορση.

 

Flickr Feed

Δευ, 27 Μάρ 2017

Δελτίο Τύπου Δημοκρατικού Συναγερμού

Είναι πια ολοφάνερη η μόνη έγνοια που έχει στο νου ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος. Από τώρα και για τις επόμενες 300 μέρες θα κοιμάται και θα ξυπνά με ένα και μόνο στόχο: πώς θα βρεθεί ο ίδιος στην καρέκλα.

Για τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ δεν υπάρχει Κυπριακό, αλλά μόνο η επιδίωξή του να κατακτήσει προσωπικά τον προεδρικό θώκο.

Πώς όμως να υπάρχει Κυπριακό για τον κ. Νικόλα Παπαδόπουλο όταν για να διεκδικήσει την καρέκλα έχει συστρατευτεί με τις πιο ακραίες θέσεις που θα ήθελαν να σταματήσει κάθε διαπραγμάτευση; Το πολιτικό συνονθύλευμα του οποίου θέλει να ηγηθεί έχει καθαρό όνομα και στόχο: είναι εκείνοι που δεν θέλουν διαπραγματεύσεις και εκείνοι που με ηχηρά όσο και κενά συνθήματα προσπαθούν να κάνουν τον κόσμο να συνηθίσει την τουρκική κατοχή.

Ο Δημοκρατικός Συναγερμός θεωρεί ότι με την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων που μπορεί να ακολουθήσει την κοινωνική συνάντηση που έχει εξαγγελθεί, πρέπει να φέρουμε ξανά την Τουρκία στη θέση εκείνη όπου θα οφείλει να πάρει αποφάσεις και για την απόσυρση των στρατευμάτων και για τον τερματισμό της κατοχής, αλλά και των εγγυήσεων.

Αντίθετα ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος και οι ακραίες δυνάμεις που μπορεί να τον ακολουθήσουν δεν χάνουν ευκαιρία να «πυροβολούν» τη διαδικασία διαπραγμάτευσης, ελπίζοντας ότι η στασιμότητα θα τους δώσει την καρέκλα και την εξουσία. 

Κυρ, 26 Μάρ 2017

Δήλωση του Εκπροσώπου Τύπου του ΔΗΣΥ κ. Πρόδρομου Προδρόμου.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ξέρει πολύ καλά πώς θα χειριστεί το θέμα για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων και η παράταξή μας ξέρει πώς να στηρίζει απόλυτα τις προσπάθειές του

Βλέπουμε διάφορα δημοσιεύματα. Με διάφορες εκτιμήσεις και ισχυρισμούς σχετικά με το κενό διάστημα των διαπραγματεύσεων και τη συνέχεια.

Για μας ένα πράγμα είναι σίγουρο: ο Δημοκρατικός Συναγερμός τάσσεται υπέρ της συνέχισης των διαπραγματεύσεων. Θεωρούμε ότι υπάρχει ανάγκη να ξαναρχίσουν οι συνομιλίες γιατί είναι προς το συμφέρον του κυπριακού ελληνισμού και της Κύπρου ολόκληρης.

Είναι όμως άλλο ένα πράγμα που είναι σίγουρο: την αρμοδιότητα για τη διαπραγμάτευση την έχει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Η παράταξή μας στηρίζει απολύτως τον Πρόεδρο Αναστασιάδη στις επιλογές που κάνει και στους χειρισμούς που κρίνει ωφέλιμους για το σκοπό αυτό. Διότι ξέρουμε ότι ο Πρόεδρος βασίζεται σε θέσεις αρχών και διεκδικεί εκείνα που χρειάζεται η Κύπρος και ο κυπριακός ελληνισμός.

Βλέπουμε τα δημοσιεύματα… Είναι βέβαια δικαίωμα του καθενός να προβάλλει εκτιμήσεις και να γράφει ό,τι θέλει και ό,τι κρίνει σωστό. Ένθεν και ένθεν.

Εμείς υπογραμμίζουμε ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ξέρει πολύ καλά πώς θα χειριστεί το θέμα και η παράταξή μας ξέρει πώς θα στηρίξει τις προσπάθειές του.

Λέμε ότι οι διαπραγματεύσεις πρέπει να συνεχιστούν από εκεί που σταμάτησαν όταν αποχώρησε ο Τουρκοκύπριος ηγέτης. Ελπίζουμε ότι ο κ. Ακκιντζί θα επιστρέψει και θα επιβεβαιώσει και εκείνο που είπε ο εκπρόσωπός του, ότι δηλαδή δεν επηρεάζεται από το δημοψήφισμα του Απριλίου στην Τουρκία.

Μπορεί να φαίνεται λογικά δύσκολο να υπάρξει πρόοδος πριν το περιβόητο δημοψήφισμα του Ταγίπ Ερντογάν. Μπορεί ακόμα να φαίνεται αμφίβολο αν γενικά η Άγκυρα θα λογικευτεί. Εξάλλου ποτέ δεν κρύψαμε ότι παρά την πρόοδο που καταγράφηκε στο τελευταίο διάστημα, παραμένουν δυσκολίες και διάσταση σε κάποια σημαντικά θέματα.

Έχουμε όμως κάθε λόγο να θέλουμε να συνεχιστεί η διαπραγμάτευση από την ώρα που ξέρουμε και όλοι ομολογούμε πως μόνο με μια πολιτική συμφωνία μπορεί να τερματίσουμε την κατοχή και την ανωμαλία στον τόπο μας.

Πρέπει η διαπραγμάτευση να συνεχιστεί από εκεί που είχαμε μείνει, με τη Διάσκεψη της Γενεύης, περιμένοντας να δεχτεί η Τουρκία ότι δεν μπορεί να κατέχει εδάφη ούτε να διατηρεί στρατεύματα στην Κύπρο, αλλά ούτε να αξιώνει δικαιώματα εγγυήσεων, δηλαδή επέμβασης και ανάμιξης. Να συνεχιστεί και να καταλήξει αυτή η διαδικασία με την οποία καθιερώθηκε και η ενεργός παρουσία της Ε.Ε. Αλλά και να αντιμετωπιστούν με λογική και καλή θέληση και τα υπόλοιπα ανοιχτά θέματα.

Κυρ, 26 Μάρ 2017

Δελτίο Τύπου Δημοκρατικού Συναγερμού

Μιλά ο Ν. Παπαδόπουλος που μήνες τώρα ασχολείται μόνο με την προεδρία!

-και προτείνει «κοινή στρατηγική» για κόμματα που δεν έχουν κάν κοινό στόχο

Διαμαρτύρεται το ΔΗΚΟ και επικρίνει τον Πρόεδρο του κόμματός μας κ. Αβέρωφ Νεοφύτου ότι «επιτίθεται στον ενδιάμεσο χώρο». Κάτι τέτοιο όμως δεν μπορεί να συμβαίνει, διότι όπως δήλωνε στο ΡΙΚ, στις 9 Μαρτίου,  ο Πρόεδρος της ΕΔΕΚ κ. Μαρίνος Σιζόπυολος « Αυτή την στιγμή η ΕΔΕΚ έχει ξεκαθαρίσει με απόφαση Κεντρικής Επιτροπής ότι για εμάς δεν υπάρχει Ενδιάμεσος Χώρος». Υπενθυμίζουμε ακόμα στο ΔΗΚΟ ότι και η πρόεδρος της «Αλληλεγγύης» είχε δημόσια εξηγήσει ότι για εκείνη «δεν έχει νόημα να μιλάμε για ενδιάμεσο χώρο».

Πώς μπορεί λοιπόν ο κ. Νεοφύτου να επιτίθεται σε κάτι που δεν υπάρχει;

Επισημαίνει ακόμα το ΔΗΚΟ ότι «αντί να ασχολούνται με την τουρκική αδιαλλαξία, με τις απειλές της Τουρκίας και τους εκβιασμούς του Ακκιντζί, αναλώνονται να κατηγορούν τον ενδιάμεσο χώρο». Την ίδια ώρα όλη η Κύπρος βλέπει ότι είναι ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος που εδώ και μερικούς μήνες, περισσότερο από ένα χρόνο πριν τις προεδρικές εκλογές, δεν ασχολείται με ο,τιδήποτε άλλο παρά με την επιθυμία του να διεκδικήσει την προεδρία.

Όσον αφορά τις χτεσινές προκλητικές δηλώσεις του Νικόλα Παπαδόπουλου σχετικά με το τι θα συμβεί στη Βουλή, του υπενθυμίζουμε την αιτιολογία της δικής μας πρότασης νόμου, όπως αυτή είχε κατατεθεί ήδη από τις 10 Φεβρουαρίου και προτού ασχοληθεί κάν με το θέμα η τουρκοκυπριακή πλευρά. Εάν του συμφέρει να κάνει ότι δεν ακούει, αυτό δεν είναι πρόβλημα των θεσμών, αλλά του ιδίου προσωπικά.

Εξάλλου, φαίνεται ότι εκείνο που πραγματικά ενοχλεί τον ίδιο, το κόμμα του και τους συνοδοιπόρους τους, είναι ότι μπορεί να ξεκινήσει και πάλι η διαπραγμάτευση για το Κυπριακό.

Ο Δημοκρατικός Συναγερμός δεν προχωρεί σε «επικρίσεις κατά των κομμάτων του ενδιάμεσου χώρου». Απλώς, στο άκουσμα της προεκλογικής διαφήμισης για «νέα στρατηγική του Νικόλα Παπαδόπουλου», διερωτόμαστε: πώς μπορεί να υπάρχει πρόταση κοινής στρατηγικής για κόμματα που έχουν διαφορετικό στρατηγικό στόχο; Ποιά μπορεί να είναι κοινή στρατηγική για κόμματα που δεν μπορεί να αποφασίσουν ποια λύση του Κυπριακού επιδιώκουν, αλλά το ένα λέει «επιδιώκεται λύση διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας», το άλλο λέει «η διζωνική είναι ρατσιστική και απορρίπτεται» και κάποιο τρίτο εξαπολύει μύδρους και κατά της ιδέας της «δικοινοτικότητας»;

Δεν πρόκειται για «επικρίσεις», αλλά για αποκάλυψη ότι η «άλλη στρατηγική» είναι απλώς ένα άλλο... πυροτέχνημα.