Η Κύπρος και ο διεθνής ενεργειακός χάρτης
Τετ, 19 Ιαν 2011

του Πρόδρομου Πρόδρόμου

Πώς η κυβέρνηση Χριστόφια αγνοεί τις μεγάλες ευκαιρίες και δένει τη χώρα σε μια αμφίβολη συμφωνία με μια πολυεθνική
 
Θα ήταν κοινότοπο να επιμείνουμε στη σημασία της ενέργειας μέσα στον σύγχρονο κόσμο. Όποιος παρακολουθεί έστω κι από μακρυά τα ζητήματα γεωπολιτικής και της παγκόσμιας οικονομίας, γνωρίζει τη νευραλγική σημασία των σχετικών επιλογών. Ο παγκοσμιοποιημένος διεθνής χάρτης ορίζεται όχι μόνο από νομισματικές ή εμπορικές ζώνες και από χρηματοοικονομικά δίκτυα, αλλά και από τη διαδρομή των αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου. Οι μεγάλες συγκρούσεις συμφερόντων του 21ου αιώνα θα έχουν συχνά ως διακύβευμα την ενεργειακή οικονομία.

Ιδιαίτερα στον ευρωπαϊκό χώρο αναζητείται μια συνετή πολιτική ενεργειακής πολυμέρειας και αναδεικνύεται ως μείζον διακύβευμα η απεξάρτηση από τη Ρωσία ως προς την προμήθεια φυσικού αερίου. Η σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, που τάραξε πέρσι τα νερά των ενεργειακών ισορροπιών και κυριολεκτικά “έσβησε τα φώτα” στη γηραιά ήπειρο, έδειξε το μέγεθος αυτού του διακυβεύματος.

Αυτός ο ενεργειακός ανταγωνισμός πήρε και τη μορφή των δυο μεγάλων σχεδίων δικτύωσης, με τους αγωγούς Nabucco και South Stream (ρωσική πρόταση). Στο επίπεδο αυτό η Τουρκία φρόντισε μάλιστα να παίξει ξανά “διπλό παιχνίδι” σπεύδοντας να διεκδικήσει συμμετοχή τόσο στο δυτικό-ευρωπαϊκό όσο και στο ρωσικό σχέδιο μεταφοράς και τροφοδότησης με φυσικό αέριο.

Μέσα σε αυτό το χάρτη από οικονομικής απόψεως η Κύπρος είναι μια σχεδόν αμελητέα ποσότητα. Γεωπολιτικά βρίσκεται εκτός των μεγάλων σχεδιασμών για τη μεταφορά αερίου από την Ανατολή στην ευρωπαϊκή ενεργειακή αγορά. Ταυτόχρονα, είμαστε χώρα με απόλυτη εξάρτηση από την πετρελαιακή ενέργεια. Χωρίς να έχουν γίνει τα απαραίτητα βήματα -και στο βαθμό που θα έπρεπε- για μια ενεργειακή διαφοροποίηση, με την αξιοποίηση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, η χώρα μας είναι στη γκρίζα ζώνη των ευρωπαϊκών κανόνων και πληρώνει πρόστιμο για εκπομπές ρύπων.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό προβάλλει η προοπτική του φυσικού αερίου ως εναλλακτικής ενεργειακής μορφής. Με δυο τρόπους. Πρώτα ως προς την κατανάλωση, αλλά ταυτόχρονα και ως προς την παραγωγή. Διότι είναι γνωστό ότι στις νότιες θάλασσές μας υπάρχουν υπολογίσιμα και εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα φυσικού αερίου υπό κυπριακή κυριότητα.

Έτσι προέκυψε η ανάγκη οριοθέτησης της “αποκλειστικής οικονομικής ζώνης”, με διμερείς συμφωνίες με γειτονικές χώρες. Μαζί όμως ξεπρόβαλαν και οι τουρκικές επεκτατικές αιτιάσεις τόσο σε βάρος της Κύπρου όσο και της Ελλάδας. Η Κύπρος δεν έδειξε εφ’ όλης της ύλης την ολιγωρία που χαρακτηρίζει την Ελλάδα (η οποία φαίνεται να υποκύπτει στην πολιτική της αυθαίρετης αποτροπής που ασκεί η Άγκυρα). Πολύ σωστά προχώρησε στη σχετική συμφωνία με το Ισραήλ, όπως και με άλλες γειτονικές χώρες. Η οριοθέτηση της ΑΟΖ είναι όμως μόνο το πρώτο βήμα, η ολιγωρία και οι ανάδρομες αποφάσεις εμφανίζονται στη συνέχεια...

Οι διαφαινόμενες επιλογές της κυβέρνησης δείχνουν να αχρηστεύουν το μεγάλο πλεονέκτημα που μπορεί να αποκτήσει η χώρα μας στον ενεργειακό χάρτη. Συγκεκριμένα, η προωθούμενη (ολοταχώς) σύμβαση για μακροπρόθεσμη προμήθεια φυσικού αερίου, εκτός του ότι ελέγχεται ποικιλοτρόπως ως ακατάλληλη και ασύμφορη, φαίνεται να “βάζει στο ψυγείο” τον όποιο σχεδιασμό είτε για ενεργειακή αυτονομία είτε και για να καταστεί η Κύπρος διεθνής ενεργειακός κόμβος.

Τα ερωτήματα είναι τόσο απλά όσο και τεράστιας σημασίας. Πρώτον, γιατί η κυβέρνηση προχωρεί να αγοράσει φυσικό αέριο με ορίζοντα 20ετίας και με σχεδόν “ληστρικούς” όρους και τιμές, χωρίς καν να εντάσσει μέσα στη συμφωνία την ορατή προοπτική να παράγει η ίδια, μέσα από τη δική της οικονομική ζώνη, ικανές ποσότητες φυσικού αερίου σε λίγα μόλις χρόνια; Έπειτα, γιατί προχωρεί “ανέμελα” σε μια τέτοια συμφωνία την ώρα που είναι γνωστό ότι υπάρχει συγκεκριμένο ενδιαφέρον από γειτονική χώρα όχι μόνο για να προμηθεύει την Κύπρο άμεσα με φυσικό αέριο, αλλά και για να την καταστήσει ικανή να προτείνει λύσεις για την τροφοδοσία της ευρωπαϊκής αγοράς (μέσα από “κοινοτικά” ελεγχόμενη διαδρομή);

Οι προεκτάσεις μιας τέτοιας προοπτικής –με διοχέτευση φυσικού αερίου τόσο από τη δική μας όσο και άλλες γειτονικές ΑΟΖ- είναι τεράστιας σημασίας. Όχι μόνο οικονομικής, αλλά και γεωπολιτικής. Με δυο λόγια, η Κύπρος θα μπορούσε να γίνει υπολογίσιμος παίκτης μέσα στο διεθνή χάρτη. Αντ’ αυτών, η σημερινή κυβέρνηση αγνοεί επιδεικτικά κάθε προοπτική και σπεύδει να δέσει την Κύπρο με μια ανισοβαρή και προφανώς ασύμφορη συμφωνία με μια πολυεθνική!

Τι είναι εκείνο που οδηγεί την κυβέρνηση Χριστόφια σε μια τέτοια, ασύγγνωστα ζημιογόνο επιλογή για τα κυπριακά συμφέροντα; Μπορεί να υπάρχουν διάφορες εξηγήσεις. Από πολύ συγκεκριμένα, αλλά ανομολόγητα, συμφέροντα (που πάντα παρεισφρέουν σε τέτοιες περιπτώσεις), μέχρι τη φοβία να μη θιγούν ίσως ρωσικά συμφέροντα. Αλλά, ακόμα, είναι και η φοβία της απειλητικής κατοχικής δύναμης. Ωστόσο, με τις φοβίες και τις αναστολές ποτέ δεν χτίστηκαν σημαντικές πολιτικές ούτε και ανατράπηκαν δυσμενή δεδομένα.

 

 

Flickr Feed

Δευ, 27 Μάρ 2017

Δελτίο Τύπου Δημοκρατικού Συναγερμού

Είναι πια ολοφάνερη η μόνη έγνοια που έχει στο νου ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος. Από τώρα και για τις επόμενες 300 μέρες θα κοιμάται και θα ξυπνά με ένα και μόνο στόχο: πώς θα βρεθεί ο ίδιος στην καρέκλα.

Για τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ δεν υπάρχει Κυπριακό, αλλά μόνο η επιδίωξή του να κατακτήσει προσωπικά τον προεδρικό θώκο.

Πώς όμως να υπάρχει Κυπριακό για τον κ. Νικόλα Παπαδόπουλο όταν για να διεκδικήσει την καρέκλα έχει συστρατευτεί με τις πιο ακραίες θέσεις που θα ήθελαν να σταματήσει κάθε διαπραγμάτευση; Το πολιτικό συνονθύλευμα του οποίου θέλει να ηγηθεί έχει καθαρό όνομα και στόχο: είναι εκείνοι που δεν θέλουν διαπραγματεύσεις και εκείνοι που με ηχηρά όσο και κενά συνθήματα προσπαθούν να κάνουν τον κόσμο να συνηθίσει την τουρκική κατοχή.

Ο Δημοκρατικός Συναγερμός θεωρεί ότι με την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων που μπορεί να ακολουθήσει την κοινωνική συνάντηση που έχει εξαγγελθεί, πρέπει να φέρουμε ξανά την Τουρκία στη θέση εκείνη όπου θα οφείλει να πάρει αποφάσεις και για την απόσυρση των στρατευμάτων και για τον τερματισμό της κατοχής, αλλά και των εγγυήσεων.

Αντίθετα ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος και οι ακραίες δυνάμεις που μπορεί να τον ακολουθήσουν δεν χάνουν ευκαιρία να «πυροβολούν» τη διαδικασία διαπραγμάτευσης, ελπίζοντας ότι η στασιμότητα θα τους δώσει την καρέκλα και την εξουσία. 

Κυρ, 26 Μάρ 2017

Δήλωση του Εκπροσώπου Τύπου του ΔΗΣΥ κ. Πρόδρομου Προδρόμου.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ξέρει πολύ καλά πώς θα χειριστεί το θέμα για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων και η παράταξή μας ξέρει πώς να στηρίζει απόλυτα τις προσπάθειές του

Βλέπουμε διάφορα δημοσιεύματα. Με διάφορες εκτιμήσεις και ισχυρισμούς σχετικά με το κενό διάστημα των διαπραγματεύσεων και τη συνέχεια.

Για μας ένα πράγμα είναι σίγουρο: ο Δημοκρατικός Συναγερμός τάσσεται υπέρ της συνέχισης των διαπραγματεύσεων. Θεωρούμε ότι υπάρχει ανάγκη να ξαναρχίσουν οι συνομιλίες γιατί είναι προς το συμφέρον του κυπριακού ελληνισμού και της Κύπρου ολόκληρης.

Είναι όμως άλλο ένα πράγμα που είναι σίγουρο: την αρμοδιότητα για τη διαπραγμάτευση την έχει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Η παράταξή μας στηρίζει απολύτως τον Πρόεδρο Αναστασιάδη στις επιλογές που κάνει και στους χειρισμούς που κρίνει ωφέλιμους για το σκοπό αυτό. Διότι ξέρουμε ότι ο Πρόεδρος βασίζεται σε θέσεις αρχών και διεκδικεί εκείνα που χρειάζεται η Κύπρος και ο κυπριακός ελληνισμός.

Βλέπουμε τα δημοσιεύματα… Είναι βέβαια δικαίωμα του καθενός να προβάλλει εκτιμήσεις και να γράφει ό,τι θέλει και ό,τι κρίνει σωστό. Ένθεν και ένθεν.

Εμείς υπογραμμίζουμε ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ξέρει πολύ καλά πώς θα χειριστεί το θέμα και η παράταξή μας ξέρει πώς θα στηρίξει τις προσπάθειές του.

Λέμε ότι οι διαπραγματεύσεις πρέπει να συνεχιστούν από εκεί που σταμάτησαν όταν αποχώρησε ο Τουρκοκύπριος ηγέτης. Ελπίζουμε ότι ο κ. Ακκιντζί θα επιστρέψει και θα επιβεβαιώσει και εκείνο που είπε ο εκπρόσωπός του, ότι δηλαδή δεν επηρεάζεται από το δημοψήφισμα του Απριλίου στην Τουρκία.

Μπορεί να φαίνεται λογικά δύσκολο να υπάρξει πρόοδος πριν το περιβόητο δημοψήφισμα του Ταγίπ Ερντογάν. Μπορεί ακόμα να φαίνεται αμφίβολο αν γενικά η Άγκυρα θα λογικευτεί. Εξάλλου ποτέ δεν κρύψαμε ότι παρά την πρόοδο που καταγράφηκε στο τελευταίο διάστημα, παραμένουν δυσκολίες και διάσταση σε κάποια σημαντικά θέματα.

Έχουμε όμως κάθε λόγο να θέλουμε να συνεχιστεί η διαπραγμάτευση από την ώρα που ξέρουμε και όλοι ομολογούμε πως μόνο με μια πολιτική συμφωνία μπορεί να τερματίσουμε την κατοχή και την ανωμαλία στον τόπο μας.

Πρέπει η διαπραγμάτευση να συνεχιστεί από εκεί που είχαμε μείνει, με τη Διάσκεψη της Γενεύης, περιμένοντας να δεχτεί η Τουρκία ότι δεν μπορεί να κατέχει εδάφη ούτε να διατηρεί στρατεύματα στην Κύπρο, αλλά ούτε να αξιώνει δικαιώματα εγγυήσεων, δηλαδή επέμβασης και ανάμιξης. Να συνεχιστεί και να καταλήξει αυτή η διαδικασία με την οποία καθιερώθηκε και η ενεργός παρουσία της Ε.Ε. Αλλά και να αντιμετωπιστούν με λογική και καλή θέληση και τα υπόλοιπα ανοιχτά θέματα.

Κυρ, 26 Μάρ 2017

Δελτίο Τύπου Δημοκρατικού Συναγερμού

Μιλά ο Ν. Παπαδόπουλος που μήνες τώρα ασχολείται μόνο με την προεδρία!

-και προτείνει «κοινή στρατηγική» για κόμματα που δεν έχουν κάν κοινό στόχο

Διαμαρτύρεται το ΔΗΚΟ και επικρίνει τον Πρόεδρο του κόμματός μας κ. Αβέρωφ Νεοφύτου ότι «επιτίθεται στον ενδιάμεσο χώρο». Κάτι τέτοιο όμως δεν μπορεί να συμβαίνει, διότι όπως δήλωνε στο ΡΙΚ, στις 9 Μαρτίου,  ο Πρόεδρος της ΕΔΕΚ κ. Μαρίνος Σιζόπυολος « Αυτή την στιγμή η ΕΔΕΚ έχει ξεκαθαρίσει με απόφαση Κεντρικής Επιτροπής ότι για εμάς δεν υπάρχει Ενδιάμεσος Χώρος». Υπενθυμίζουμε ακόμα στο ΔΗΚΟ ότι και η πρόεδρος της «Αλληλεγγύης» είχε δημόσια εξηγήσει ότι για εκείνη «δεν έχει νόημα να μιλάμε για ενδιάμεσο χώρο».

Πώς μπορεί λοιπόν ο κ. Νεοφύτου να επιτίθεται σε κάτι που δεν υπάρχει;

Επισημαίνει ακόμα το ΔΗΚΟ ότι «αντί να ασχολούνται με την τουρκική αδιαλλαξία, με τις απειλές της Τουρκίας και τους εκβιασμούς του Ακκιντζί, αναλώνονται να κατηγορούν τον ενδιάμεσο χώρο». Την ίδια ώρα όλη η Κύπρος βλέπει ότι είναι ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος που εδώ και μερικούς μήνες, περισσότερο από ένα χρόνο πριν τις προεδρικές εκλογές, δεν ασχολείται με ο,τιδήποτε άλλο παρά με την επιθυμία του να διεκδικήσει την προεδρία.

Όσον αφορά τις χτεσινές προκλητικές δηλώσεις του Νικόλα Παπαδόπουλου σχετικά με το τι θα συμβεί στη Βουλή, του υπενθυμίζουμε την αιτιολογία της δικής μας πρότασης νόμου, όπως αυτή είχε κατατεθεί ήδη από τις 10 Φεβρουαρίου και προτού ασχοληθεί κάν με το θέμα η τουρκοκυπριακή πλευρά. Εάν του συμφέρει να κάνει ότι δεν ακούει, αυτό δεν είναι πρόβλημα των θεσμών, αλλά του ιδίου προσωπικά.

Εξάλλου, φαίνεται ότι εκείνο που πραγματικά ενοχλεί τον ίδιο, το κόμμα του και τους συνοδοιπόρους τους, είναι ότι μπορεί να ξεκινήσει και πάλι η διαπραγμάτευση για το Κυπριακό.

Ο Δημοκρατικός Συναγερμός δεν προχωρεί σε «επικρίσεις κατά των κομμάτων του ενδιάμεσου χώρου». Απλώς, στο άκουσμα της προεκλογικής διαφήμισης για «νέα στρατηγική του Νικόλα Παπαδόπουλου», διερωτόμαστε: πώς μπορεί να υπάρχει πρόταση κοινής στρατηγικής για κόμματα που έχουν διαφορετικό στρατηγικό στόχο; Ποιά μπορεί να είναι κοινή στρατηγική για κόμματα που δεν μπορεί να αποφασίσουν ποια λύση του Κυπριακού επιδιώκουν, αλλά το ένα λέει «επιδιώκεται λύση διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας», το άλλο λέει «η διζωνική είναι ρατσιστική και απορρίπτεται» και κάποιο τρίτο εξαπολύει μύδρους και κατά της ιδέας της «δικοινοτικότητας»;

Δεν πρόκειται για «επικρίσεις», αλλά για αποκάλυψη ότι η «άλλη στρατηγική» είναι απλώς ένα άλλο... πυροτέχνημα.