Κυπριακό: υπαρξιακά και στρατηγικά ερωτήματα
Πεμ, 13 Ιαν 2011
Παναγιώτη Δημητρίου
Πρώην Ευρωβουλευτή
 
Κυπριακό: υπαρξιακά και στρατηγικά ερωτήματα

 

Το τραίνο του Κυπριακού σταθμεύει και πάλι σε λίγες μέρες, για δεύτερη φορά, στο συγκοινωνιακό κόμβο του «Πράσινου Δέντρου». Επιβάτες όλοι εμείς οι Έλληνες της Κύπρου. Οδηγός ο διεθνής παράγοντας. Πάμε …. Και διερωτόμαστε αμφιταλαντευόμενοι, γεμάτοι σύγχυση, γεμάτοι αντιφάσεις: Γιατί πάμε; Πού τελικά οδεύουμε; Ποιος ο προορισμός μας; Τι περιμένουμε από το μακροχρόνιο Κυπριακό ταξίδι;

Συζητούμε και πάλι έντονα, όπως και κάθε φορά, πριν τη στάθμευση στο Πράσινο Δέντρο, τους κινδύνους και τις «συνωμοτικές παγίδες» που θα αντιμετωπίσουμε. Δεν κάνουμε μεταξύ μας ειλικρινή εθνικό διάλογο για την ουσία του Κυπριακού. Συζητούμε προφητικά γεμάτοι σύνδρομα τις επιδιαιτησίες, τα ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα και τις διεθνείς διασκέψεις, έχοντας ο καθένας κατά νου διαφορετική φιλοσοφία για το πρόβλημα.

Με καταστροφική εσωστρέφεια θα δώσουμε και πάλι ηρωικά τη «μάχη» του Πράσινου Δέντρου. Συγχυσμένοι, διασπασμένοι και αλληλοϋβριζόμενοι. Μειοδότες, πλειοδότες, πουλημένοι, υπερπατριώτες, ενδοτικοί, ανένδοτοι, ηττοπαθείς, απορριπτικοί, τουρκοπροσκυνημένοι, υπερέλληνες, νενέκοι, όλοι μέσα στο ίδιο τραίνο «αγωνιζόμαστε», όλοι, για την πατρίδα …

Το ταξίδι, όμως, προς την Ιθάκη με το τραίνο του ΟΗΕ οδεύει προς το τέλος σε λίγες μέρες ή σε λίγους μήνες, φέτος ή τον επόμενο χρόνο. Και μετά τι; Ταϊβανοποίηση; Μονιμοποίηση της κατάστασης, ως της δεύτερης – κατά τα λεχθέντα – καλύτερης λύσης; Διχοτόμηση; Μακροχρόνιος αγώνας λόγων; Θεόπεμπτη ήττα της Τουρκίας και πολιτική καθυπόταξη των τουρκοκυπρίων; Επιστροφή όλων των προσφύγων στα σπίτια τους; Τουρκοποίηση ολόκληρης της Κύπρου;

Το «τέλος του παιχνιδιού» πλησιάζει, μας λένε… Γι’ αυτό και επιβάλλεται επιτακτικά η μελέτη του Κυπριακού συνολικά και σε βάθος. Γι’ αυτό αντί να αναλισκόμαστε στη ρητορική της κινδυνολογίας, της καυχησιολογίας, της αυτοδικαίωσης και του επικοινωνιακού εντυπωσιασμού, καλό θα ήταν να ανασκοπήσουμε το εθνικό μας πρόβλημα στη ρίζα του. Να τεθούν επί τάπητος τα υπαρξιακά ερωτήματα:

Αγωνιζόμαστε προσδοκώντας το ευκταίο ή το καλύτερο εφικτό; Η προβλεπόμενη εφικτή λύση μπορεί να είναι λειτουργική και βιώσιμη; Σε ποιο βαθμό δεχόμαστε φαλκίδευση δικαιωμάτων και αρχών για χάρη της επανένωσης της Κύπρου; Είναι η παρούσα κατάσταση προτιμητέα της προβλεπόμενης εφικτής λύσης; Ποίοι κίνδυνοι υπάρχουν στο μέλλον για τη φυσική και εθνική επιβίωση του κυπριακού ελληνισμού με την διαιώνιση του Κυπριακού; Η απαλλαγή της Κύπρου από την τουρκική κατοχή και τον εποικισμό αξίζει να εξαγοραστεί, και σε ποιο βαθμό, με πολιτειακά ανταλλάγματα; Ισχύει ακόμη η προευρωπαϊκή θέση της «οδυνηρής» λύσης αντί της διχοτόμησης; Κρατούμε μονοπωλιακά την Κυπριακή Δημοκρατία και προσβλέπουμε πιθανολογικά σε ραγδαίες ευνοϊκές γεωπολιτικές αλλαγές στο μέλλον; Τι γίνεται με την παγίωση των τετελεσμένων της τουρκικής κατοχής και τον εποικισμό; Είναι και πώς αναστρέψιμα;

Να τεθούν πρόσθετα τα στρατηγικά ερωτήματα:

Υπάρχει δυνατότητα απελευθέρωσης με πόλεμο; Αν οι συνομιλίες είναι η μόνη προσφερόμενη διαδικασία για λύση του Κυπριακού να τις συνεχίσουμε ή να τις διακόψουμε; Έχουμε άλλη επιλογή από την ανάμιξη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών; Σε ποιο βαθμό μπορούμε να αξιοποιήσουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση; Εμπιστευόμαστε αυτούς τους δύο παράγοντες; Πώς μπορούμε να επιτύχουμε καλύτερη στήριξη των βασικών θέσεων μας από τον διεθνή παράγοντα; Υπάρχει περίπτωση να συνταυτιστεί πλήρως μαζί μας ο διεθνής παράγοντας; Εάν όχι και εφόσον έχουμε απόλυτη ανάγκη τον διεθνή παράγοντα συγκρουόμαστε μετωπικά μαζί του;

Όλα τα πιο πάνω υπαρξιακά και στρατηγικά ερωτήματα χρήζουν απάντησης. Το Εθνικό Συμβούλιο οφείλει να τα συζητήσει με επιστημοσύνη, ορθολογισμό και πραγματισμό. Όχι με συνθήματα και επικοινωνιακές ατάκες. Οφείλουν τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου να τα απαντήσουν με συνειδησιακή ευλάβεια για να υπάρξει επί τέλους συναντίληψη μεταξύ μας, ως προς το τι θέλουμε, τι μπορούμε να επιτύχουμε και πως μπορούμε να το επιτύχουμε. Έτσι για να μη τσακωνόμαστε για το Πράσινο Δέντρο, για τα χρονοδιαγράμματα, για τα ορόσημα και τις επιδιαιτησίες, έχοντας κατά νου ο καθένας, συγκαλυμμένα, διαφορετικές επιλογές για το Κυπριακό.

Flickr Feed

Δευ, 27 Μάρ 2017

Δελτίο Τύπου Δημοκρατικού Συναγερμού

Είναι πια ολοφάνερη η μόνη έγνοια που έχει στο νου ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος. Από τώρα και για τις επόμενες 300 μέρες θα κοιμάται και θα ξυπνά με ένα και μόνο στόχο: πώς θα βρεθεί ο ίδιος στην καρέκλα.

Για τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ δεν υπάρχει Κυπριακό, αλλά μόνο η επιδίωξή του να κατακτήσει προσωπικά τον προεδρικό θώκο.

Πώς όμως να υπάρχει Κυπριακό για τον κ. Νικόλα Παπαδόπουλο όταν για να διεκδικήσει την καρέκλα έχει συστρατευτεί με τις πιο ακραίες θέσεις που θα ήθελαν να σταματήσει κάθε διαπραγμάτευση; Το πολιτικό συνονθύλευμα του οποίου θέλει να ηγηθεί έχει καθαρό όνομα και στόχο: είναι εκείνοι που δεν θέλουν διαπραγματεύσεις και εκείνοι που με ηχηρά όσο και κενά συνθήματα προσπαθούν να κάνουν τον κόσμο να συνηθίσει την τουρκική κατοχή.

Ο Δημοκρατικός Συναγερμός θεωρεί ότι με την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων που μπορεί να ακολουθήσει την κοινωνική συνάντηση που έχει εξαγγελθεί, πρέπει να φέρουμε ξανά την Τουρκία στη θέση εκείνη όπου θα οφείλει να πάρει αποφάσεις και για την απόσυρση των στρατευμάτων και για τον τερματισμό της κατοχής, αλλά και των εγγυήσεων.

Αντίθετα ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος και οι ακραίες δυνάμεις που μπορεί να τον ακολουθήσουν δεν χάνουν ευκαιρία να «πυροβολούν» τη διαδικασία διαπραγμάτευσης, ελπίζοντας ότι η στασιμότητα θα τους δώσει την καρέκλα και την εξουσία. 

Κυρ, 26 Μάρ 2017

Δήλωση του Εκπροσώπου Τύπου του ΔΗΣΥ κ. Πρόδρομου Προδρόμου.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ξέρει πολύ καλά πώς θα χειριστεί το θέμα για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων και η παράταξή μας ξέρει πώς να στηρίζει απόλυτα τις προσπάθειές του

Βλέπουμε διάφορα δημοσιεύματα. Με διάφορες εκτιμήσεις και ισχυρισμούς σχετικά με το κενό διάστημα των διαπραγματεύσεων και τη συνέχεια.

Για μας ένα πράγμα είναι σίγουρο: ο Δημοκρατικός Συναγερμός τάσσεται υπέρ της συνέχισης των διαπραγματεύσεων. Θεωρούμε ότι υπάρχει ανάγκη να ξαναρχίσουν οι συνομιλίες γιατί είναι προς το συμφέρον του κυπριακού ελληνισμού και της Κύπρου ολόκληρης.

Είναι όμως άλλο ένα πράγμα που είναι σίγουρο: την αρμοδιότητα για τη διαπραγμάτευση την έχει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Η παράταξή μας στηρίζει απολύτως τον Πρόεδρο Αναστασιάδη στις επιλογές που κάνει και στους χειρισμούς που κρίνει ωφέλιμους για το σκοπό αυτό. Διότι ξέρουμε ότι ο Πρόεδρος βασίζεται σε θέσεις αρχών και διεκδικεί εκείνα που χρειάζεται η Κύπρος και ο κυπριακός ελληνισμός.

Βλέπουμε τα δημοσιεύματα… Είναι βέβαια δικαίωμα του καθενός να προβάλλει εκτιμήσεις και να γράφει ό,τι θέλει και ό,τι κρίνει σωστό. Ένθεν και ένθεν.

Εμείς υπογραμμίζουμε ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ξέρει πολύ καλά πώς θα χειριστεί το θέμα και η παράταξή μας ξέρει πώς θα στηρίξει τις προσπάθειές του.

Λέμε ότι οι διαπραγματεύσεις πρέπει να συνεχιστούν από εκεί που σταμάτησαν όταν αποχώρησε ο Τουρκοκύπριος ηγέτης. Ελπίζουμε ότι ο κ. Ακκιντζί θα επιστρέψει και θα επιβεβαιώσει και εκείνο που είπε ο εκπρόσωπός του, ότι δηλαδή δεν επηρεάζεται από το δημοψήφισμα του Απριλίου στην Τουρκία.

Μπορεί να φαίνεται λογικά δύσκολο να υπάρξει πρόοδος πριν το περιβόητο δημοψήφισμα του Ταγίπ Ερντογάν. Μπορεί ακόμα να φαίνεται αμφίβολο αν γενικά η Άγκυρα θα λογικευτεί. Εξάλλου ποτέ δεν κρύψαμε ότι παρά την πρόοδο που καταγράφηκε στο τελευταίο διάστημα, παραμένουν δυσκολίες και διάσταση σε κάποια σημαντικά θέματα.

Έχουμε όμως κάθε λόγο να θέλουμε να συνεχιστεί η διαπραγμάτευση από την ώρα που ξέρουμε και όλοι ομολογούμε πως μόνο με μια πολιτική συμφωνία μπορεί να τερματίσουμε την κατοχή και την ανωμαλία στον τόπο μας.

Πρέπει η διαπραγμάτευση να συνεχιστεί από εκεί που είχαμε μείνει, με τη Διάσκεψη της Γενεύης, περιμένοντας να δεχτεί η Τουρκία ότι δεν μπορεί να κατέχει εδάφη ούτε να διατηρεί στρατεύματα στην Κύπρο, αλλά ούτε να αξιώνει δικαιώματα εγγυήσεων, δηλαδή επέμβασης και ανάμιξης. Να συνεχιστεί και να καταλήξει αυτή η διαδικασία με την οποία καθιερώθηκε και η ενεργός παρουσία της Ε.Ε. Αλλά και να αντιμετωπιστούν με λογική και καλή θέληση και τα υπόλοιπα ανοιχτά θέματα.

Κυρ, 26 Μάρ 2017

Δελτίο Τύπου Δημοκρατικού Συναγερμού

Μιλά ο Ν. Παπαδόπουλος που μήνες τώρα ασχολείται μόνο με την προεδρία!

-και προτείνει «κοινή στρατηγική» για κόμματα που δεν έχουν κάν κοινό στόχο

Διαμαρτύρεται το ΔΗΚΟ και επικρίνει τον Πρόεδρο του κόμματός μας κ. Αβέρωφ Νεοφύτου ότι «επιτίθεται στον ενδιάμεσο χώρο». Κάτι τέτοιο όμως δεν μπορεί να συμβαίνει, διότι όπως δήλωνε στο ΡΙΚ, στις 9 Μαρτίου,  ο Πρόεδρος της ΕΔΕΚ κ. Μαρίνος Σιζόπυολος « Αυτή την στιγμή η ΕΔΕΚ έχει ξεκαθαρίσει με απόφαση Κεντρικής Επιτροπής ότι για εμάς δεν υπάρχει Ενδιάμεσος Χώρος». Υπενθυμίζουμε ακόμα στο ΔΗΚΟ ότι και η πρόεδρος της «Αλληλεγγύης» είχε δημόσια εξηγήσει ότι για εκείνη «δεν έχει νόημα να μιλάμε για ενδιάμεσο χώρο».

Πώς μπορεί λοιπόν ο κ. Νεοφύτου να επιτίθεται σε κάτι που δεν υπάρχει;

Επισημαίνει ακόμα το ΔΗΚΟ ότι «αντί να ασχολούνται με την τουρκική αδιαλλαξία, με τις απειλές της Τουρκίας και τους εκβιασμούς του Ακκιντζί, αναλώνονται να κατηγορούν τον ενδιάμεσο χώρο». Την ίδια ώρα όλη η Κύπρος βλέπει ότι είναι ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος που εδώ και μερικούς μήνες, περισσότερο από ένα χρόνο πριν τις προεδρικές εκλογές, δεν ασχολείται με ο,τιδήποτε άλλο παρά με την επιθυμία του να διεκδικήσει την προεδρία.

Όσον αφορά τις χτεσινές προκλητικές δηλώσεις του Νικόλα Παπαδόπουλου σχετικά με το τι θα συμβεί στη Βουλή, του υπενθυμίζουμε την αιτιολογία της δικής μας πρότασης νόμου, όπως αυτή είχε κατατεθεί ήδη από τις 10 Φεβρουαρίου και προτού ασχοληθεί κάν με το θέμα η τουρκοκυπριακή πλευρά. Εάν του συμφέρει να κάνει ότι δεν ακούει, αυτό δεν είναι πρόβλημα των θεσμών, αλλά του ιδίου προσωπικά.

Εξάλλου, φαίνεται ότι εκείνο που πραγματικά ενοχλεί τον ίδιο, το κόμμα του και τους συνοδοιπόρους τους, είναι ότι μπορεί να ξεκινήσει και πάλι η διαπραγμάτευση για το Κυπριακό.

Ο Δημοκρατικός Συναγερμός δεν προχωρεί σε «επικρίσεις κατά των κομμάτων του ενδιάμεσου χώρου». Απλώς, στο άκουσμα της προεκλογικής διαφήμισης για «νέα στρατηγική του Νικόλα Παπαδόπουλου», διερωτόμαστε: πώς μπορεί να υπάρχει πρόταση κοινής στρατηγικής για κόμματα που έχουν διαφορετικό στρατηγικό στόχο; Ποιά μπορεί να είναι κοινή στρατηγική για κόμματα που δεν μπορεί να αποφασίσουν ποια λύση του Κυπριακού επιδιώκουν, αλλά το ένα λέει «επιδιώκεται λύση διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας», το άλλο λέει «η διζωνική είναι ρατσιστική και απορρίπτεται» και κάποιο τρίτο εξαπολύει μύδρους και κατά της ιδέας της «δικοινοτικότητας»;

Δεν πρόκειται για «επικρίσεις», αλλά για αποκάλυψη ότι η «άλλη στρατηγική» είναι απλώς ένα άλλο... πυροτέχνημα.