Μια τρίτη ανάγνωση: Πώς φτάσαμε στο «κούρεμα»
Τρι, 09 Απρ 2013

του Χριστόφορου Φωκαΐδη 

Το Κυπριακό Μνημόνιο, η Τραπεζική Ένωση και το στρατηγικό αδιέξοδο της Κύπρου

 

Έχουν λεχθεί και γραφτεί πάρα πολλά σε σχέση με την οδυνηρή απόφαση του Eurogroup για την Κύπρο καθώς και τις τραγικές συνέπειες και προεκτάσεις αυτής της εξέλιξης. Στην ανάλυση που ακολουθεί επιχειρώ συνοπτικά μια τρίτη ανάγνωση των όσων μας οδήγησαν στην απόφαση της 15ης και στη συνέχεια της 24ης Μαρτίου, επικεντρώνοντας την προσοχή μου στο ευρωπαϊκό πλαίσιο πολιτικής και τη στρατηγική διαμόρφωση των συμφερόντων των διαφόρων ευρωπαϊκών κρατών γύρω από το ζήτημα της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών.

Από το στατικό στο δυναμικό πλαίσιο ανάλυσης

Η στατική θεώρηση των πραγμάτων και η αποσπασματική ανάλυση γεγονότων δεν μας επιτρέπει, κατά τη γνώμη μου, να διαγνώσουμε σε όλη της την έκταση, τη δυναμική των εξελίξεων. Χρειάζεται πιστεύω μια πιο σφαιρική και πολυπρισματική προσέγγιση για να καταστεί δυνατή η διάκριση ανάμεσα στα πραγματικά αιτία και τα επιφαινόμενα κάποιων γεγονότων. Για να θυμηθούμε τον Κέινς, οι πραγματικές αιτίες κάποιων ιστορικών γεγονότων, συχνά «διαφεύγουν της προσοχής των παρατηρητών λόγω του βαθμιαίου χαρακτήρα τους» (John Maynard Keynes, The economic consequences of the Peace, 1919).

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκονται σε εξέλιξη, εδώ και μήνες, κρίσιμες διεργασίες βαθμιαίων αλλαγών που σχετίζονται με τον διακηρυγμένο στόχο, για τη δημιουργία Τραπεζικής Ένωσης, όπως έχει αποτυπωθεί στα Συμπεράσματα της Συνόδου Κορυφής του Ιουνίου 2012. Έγραφα χαρακτηριστικά τότε, πως «λίγοι φαίνεται να συνειδητοποιούν στη γηραιά ήπειρο πως η συζήτηση που ξεκίνησε αυτή τη βδομάδα στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, θα αλλάξει πολύ σύντομα τις ζωές όλων μας»( It’s the globalisation stupid!, άρθρο Χρ. Φωκαϊδη, 1 Ιουλίου 2012).

Από την κατάρρευση της Lehman Brothers τον Οκτώβριο του 2008 και αφού πολλά ευρωπαϊκά κράτη αναγκάστηκαν να ακολουθήσουν το δρόμο της διάσωσης ιδιωτικών τραπεζών δαπανώντας τεράστιους κρατικούς πόρους, το κρίσιμο ερώτημα που συζητιόταν σε ακαδημαϊκούς κύκλους και δεξαμενές σκέψης, ήταν πώς σπάζει ο φαύλος κύκλος, που οδηγεί στο να βλάπτουν οι τράπεζες τα κράτη και τα κράτη τις τράπεζες (Χρήστος Χατζηεμμανουήλ, «Οι Τράπεζες και η Κρίση του Ευρώ», Περιοδικό Foreign Affairs,Αύγ.-Σεπτ.2012). Αυτό ακριβώς το ερώτημα έθεσε για πρώτη φορά επίσημα σε πολιτικό επίπεδο, η Διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Κριστίν Λαγκάρντ στις 17 Απριλίου του 2012. Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μανουέλ Μπαρόζο, στην ίδια κατεύθυνση, λίγες μέρες αργότερα έθετε ανοικτά το ζήτημα μιας Τραπεζικής Ένωσης για την Ευρώπη, το οποίο παραπέμφθηκε στη Σύνοδο Κορυφής της 28ης και 29ης Ιουνίου 2012.

Σ’ αυτή τη Σύνοδο θα εστιάσουμε καταρχάς την προσοχή μας για να μπορέσουμε να ξετυλίξουμε στη συνέχεια το κουβάρι των εξελίξεων που οδήγησαν στην τελευταία απόφαση του Eurogroup για την Κύπρο. Μόνο έτσι, πιστεύω, μπορούμε να κατανοήσουμε πώς και γιατί εγκλωβιστήκαμε σε ένα στρατηγικό αδιέξοδο, που μας έφερε ενώπιον του οδυνηρού διλήμματος μεταξύ κουρέματος καταθέσεων ή άτακτης ολικής χρεοκοπίας.

Η ουρά της Συνόδου …που «έκλεινε» το δρόμο για απευθείας ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών

Ας πάμε λοιπόν πίσω στο Ιούνιο του 2012. Η δημοσία συζήτηση εκείνη την περίοδο, περιστρεφόταν γύρω από το δίλημμα λιτότητα ή ανάπτυξη. Η εκλογή Ολάντ στη Γαλλία στις 6 Μαΐου του 2012 παρουσιαζόταν τότε ως μήνυμα αποδοκιμασίας απέναντι στις πολιτικές λιτότητας του δίδυμου Μερκοζί (Μέρκελ και Σαρκοζί). Η Αριστερά στην Ευρώπη και στην Κύπρο, έκανε λόγο για ιδεολογική νίκη και προεξοφλούσε αλλαγή πολιτικού κλίματος και συσχετισμών. Ο Ολάντ, έχοντας την ένθερμη υποστήριξη των δεξιών(στο σύνολο τους!) κυβερνήσεων του Νότου, προσέρχεται στη Σύνοδο του Ιουνίου, έχοντας τις αποσκευές του το «Σύμφωνο Ανάπτυξης». Ήταν η γαλλική απάντηση στο «Δημοσιονομικό Σύμφωνο», παρόλο που εκ των πραγμάτων ήταν περισσότερο διακηρυκτικού χαρακτήρα, αφού ουσιαστική ανάπτυξη χωρίς λεφτά δεν μπορούσε να υπάρξει. Όπως σημείωνα σε σχετικό άρθρο, για να βγει η Ευρώπη από την κρίση, θα έπρεπε «να υπάρξει κάποιας μορφής αμοιβαιοποίηση του χρέους». Για παράδειγμα, η πρόταση για έκδοση ευρω-ομολόγων εκινείτο προς αυτή την κατεύθυνση. Η γερμανική αντιπρόταση ήταν πως για να υπάρξει αμοιβαιοποίηση του χρέους θα έπρεπε να προηγηθεί «κάποιας μορφής αμοιβαιοποίηση κυριαρχίας» (π.χ. Υπερ-επίτροπος Οικονομικών και έλεγχος εθνικών προϋπολογισμών). Κάτι τέτοιο όμως προσέκρουε, πριν και πάνω απ’ όλα, στην παραδοσιακά αρνητική στάση των Γάλλων (βλ. Η κρίση χρέους και η ψυχολογική διάλυση της Ευρώπης, άρθρο Χρ. Φωκαϊδη, 8 Ιουλ.2012 ).

Τελικά, το «Σύμφωνο Ανάπτυξης» εγκρίθηκε αφού και η αριστερή αντιπολίτευση στη Γερμανία απειλούσε πως σε διαφορετική περίπτωση, δεν θα ενέκρινε τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (ΕΜΣ), που απαιτούσε συνταγματική πλειοψηφία 2/3 στη Γερμανική Βουλή. Η πραγματική όμως μάχη δεν ήταν για το «Σύμφωνο Ανάπτυξης». Ήταν ακριβώς για τον ΕΜΣ και πιο συγκεκριμένα για τη δυνατότητα απευθείας ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Υπό το φως του κινδύνου κατάρρευσης της Ισπανικής οικονομίας και υπό την απειλή αποχώρησης από τη Σύνοδο του Ιταλού πρωθυπουργού Μάριο Μόντι, η Γερμανία συγκατάνευσε σε μια καταρχήν συμφωνία, που έδινε τη δυνατότητα απευθείας ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών από τον ΕΜΣ. Κάποιοι – και εδώ στην Κύπρο – ισχυρίστηκαν τότε ότι η απόφαση άφηνε ανοιχτό το ενδεχόμενο αναδρομικής ισχύος. Η ουρά που υπήρχε, όμως, στη συμφωνία ήταν δηλωτική των προθέσεων της Γερμανίας. Η παρέμβαση του ΕΜΣ θα ήταν δυνατή μόνο αφού θεσπισθεί αποτελεσματικός ενιαίος μηχανισμός τραπεζικής εποπτείας! Καθιστούσε, δηλαδή, την τραπεζική εποπτεία προϋπόθεση της απευθείας ανακεφαλαιοποίησης. Μόντι και Ολάντ μπορεί να κέρδισαν, για λίγο, τις εντυπώσεις της Συνόδου. Η Μέρκελ όμως είχε κρατήσει την ουσία!

Εκείνη την περίοδο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε μάλιστα δημόσια σχέδιο το οποίο προέβλεπε κοινούς κανόνες παρέμβασης για τράπεζες που αντιμετωπίζουν προβλήματα καθώς και μέτρα που θα απέτρεπαν την ανάγκη για πακέτα διάσωσης με χρήματα των φορολογουμένων. Πιο συγκεκριμένα, το σχέδιο προνοούσε πως το κόστος της αναδιάρθρωσης των τραπεζών θα μετατοπιζόταν στους μετόχους, στους πιστωτές και στους υπαλλήλους ενώ έδινε, μεταξύ άλλων, ευρείες εξουσίες στις εθνικές αρχές να αποκτήσουν τον έλεγχο μιας τράπεζας που καταρρέει και να προβούν σε πώληση του συνόλου ή μέρους της τράπεζας (Σχέδιο Οδηγίας, 6 Ιουνίου 2012, 2012/0150, COD). Διαβάζοντας το σχέδιο, μπορεί κανείς εύκολα να κατανοήσει πως το πλαίσιο όλων όσων προνοούνταν στο πολυσέλιδο νομοσχέδιο που εσπευσμένα ψήφισε η Κυπριακή Βουλή την Παρασκευή 22 Μαρτίου 2013, είχε ήδη παρουσιαστεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή από τον Ιούνιο του 2012 (σημειώστε εδώ τη δήλωση του Διοικητή της ΚΤ ότι «κρατήσαμε τη Λαϊκή στον αναπνευστήρα για εννέα μήνες μέχρι να γίνουν εκλογές»!)

Το Κυπριακό Μνημόνιο και οι Ρώσοι ολιγάρχες: Εξάγοντας την προεκλογική ατζέντα

Κατά τη διάρκεια του δεύτερου εξαμήνου του 2012, η Κύπρος που για πρώτη φορά αναλάμβανε την Ευρωπαϊκή Προεδρία, εκαλείτο ταυτόχρονα να διαχειριστεί τις διαπραγματεύσεις για τον καταρτισμό και την κατάληξη σε συμφωνία για το δικό της Μνημόνιο. Γρήγορα, όμως, αυτό που στους απλούς πολίτες ήταν προφανές, δεν θα μπορούσε να μην ήταν προφανές και για την Τρόικα. Η Κυπριακή κυβέρνηση, που στην πραγματικότητα σύρθηκε στο να προσφύγει για στήριξη από τον ΕΜΣ, μετά τις δραματικές συστάσεις του Διοικητή της ΚΤ, επιχειρεί με κάθε τρόπο να καθυστερήσει την υπογραφή συμφωνίας για μετά τις προεδρικές εκλογές. Δεν υπάρχει άλλο προηγούμενο στην Ευρώπη, όπου οι διαπραγματεύσεις με την Τρόικα κράτησαν τόσους μήνες.

Την ίδια ώρα, βεβαίως, η προεκλογική εκστρατεία στην Κύπρο έχει μπει στα βαθιά. Η κυβέρνηση Χριστόφια επαναλαμβάνει σε όλους τους τόνους –και εντός και εκτός Κύπρου – πως το κύριο πρόβλημα της Κύπρου είναι οι τράπεζες! Το πρόβλημα, όπως είχε υποδείξει εύστοχα ο Σταύρος Ζένιος ήταν δίδυμο και ανατροφοδοτούσε ένα φαύλο κύκλο μεταξύ δημοσίου και τραπεζικού τομέα. Ο τρόπος, ωστόσο, που εξωτερικεύσαμε το πρόβλημα μας στην Ευρώπη, έδωσε τη δυνατότητα σε άλλες χώρες και κυρίως στους δανειστές μας, να το εντάξουν, με το δικό τους τρόπο, στη δική τους εσωτερική πολιτική ατζέντα. Στη Γερμανία, μετά από διαρροή εγγράφου των Γερμανικών Μυστικών Υπηρεσιών στο περιοδικό Der Spiegel, στο οποίο παρουσιαζόταν η Κύπρος ως φορολογικός παράδεισος ξεπλύματος «βρώμικου» χρήματος, η αριστερή αντιπολίτευση προειδοποιεί την κυβέρνηση Μέρκελ, ότι δεν πρόκειται να δεχθεί οι Γερμανοί φορολογούμενοι να πληρώνουν για να σώσουν τις «βρώμικες» καταθέσεις Ρώσων ολιγαρχών (ας σημειωθεί εδώ παρενθετικά πως δεν υπάρχει γραμμική σχέση συμφερόντων μεταξύ Ρώσων ολιγαρχών στη Κύπρο και Κρεμλίνου. Για τον ρόλο, όμως, της Ρωσίας σε σχέση με το Κυπριακό Μνημόνιο και τις ευρύτερες γεωπολιτικές προεκτάσεις στα ζητήματα ενέργειας θα χρειαζόταν ξεχωριστή ανάλυση).

Μετά το Νοέμβριο, αφού κλείνει πλέον το τρίτο Ελληνικό Μνημόνιο από την κυβέρνηση Σαμαρά, και αρχίζει σιγά-σιγά να σταθεροποιείται η κατάσταση στην Ελλάδα, παρατηρείται μια έξαρση προπαγάνδας εναντίον της Κύπρου που μεταφέρεται και σε άλλες χώρες. Είναι ενδεικτικό πως ο Υπουργός Οικονομικών της σοσιαλιστικής κυβέρνησης της Γαλλίας Πιερ Μοσκοβισί, θα κάνει λόγο αργότερα για οικονομία-καζίνο στην Κύπρο. Το κλίμα επιβαρύνεται ακόμα περισσότερο, όταν η κυπριακή κυβέρνηση επιχειρεί «να κάνει παιγνίδι» με τη Μόσχα, αποσκοπώντας σε διμερή συμφωνία για νέο δάνειο. Σε πρώην χώρες του Ανατολικού Μπλοκ, όπως και στη Φινλανδία (βλ. όρο Φινλαδοποίησης στις Διεθνείς Σχέσεις), τα ζητήματα που έχουν να κάνουν τη Ρωσία επαναφέρουν ψυχροπολεμικά σύνδρομα, που εύκολα κινητοποιούν αντι-ρωσικά αισθήματα στην κοινή γνώμη. Οι Κύπριοι βουλευτές έτρεχαν να πείσουν ευρωπαϊκά κοινοβούλια, έχοντας υπό μάλης παλαιότερες εκθέσεις της Moneyval που καταδείκνυαν ότι, στη χειρότερη περίπτωση, στην Κύπρο δεν γινόταν κάτι διαφορετικό απ’ ότι γίνεται αλλού στην Ευρώπη. Το παιγνίδι όμως ήταν πολιτικό… και είχε πλέον χαθεί!

 

Το «Χριστουγεννιάτικο δώρο» της Κυπριακής Προεδρίας και η κατίσχυση του Γερμανικού άξονα

Η καθυστέρηση που επιχειρούσε η κυπριακή κυβέρνηση ήταν φαίνεται βολική για όλους, ιδιαίτερα όμως για τη Γερμανία που καθοδηγούσε τις εξελίξεις. Την ίδια ώρα που το ΔΝΤ επαναλάμβανε τη θέση ότι δεν επιθυμεί να επιβαρυνθεί οικονομικά συμμετέχοντας σε νέα πακέτα διάσωσης στην Ευρώπη και πως οι τράπεζες θα πρέπει να χρηματοδοτηθούν από τον ΕΜΣ, το Βερολίνο, υπό τον κίνδυνο τυχόν ατυχήματος σε μεγάλη χώρα του Νότου, επιχειρεί να συγκεκριμενοποιήσει το πλαίσιο απόφασης του Ιουνίου του 2012. Στόχος, η μετάθεση του χρόνου εφαρμογής της εποπτικής αρχής και άρα ανάληψης δράσης από τον ΕΜΣ για απευθείας ανακεφαλαιοποίηση, όσο το δυνατό αργότερα. Κόκκινη γραμμή για τους Γερμανούς αποτελεί και το ποιες τράπεζες θα τεθούν υπό ευρωπαϊκή εποπτεία. Το Βερολίνο δεν θέλει να περάσει υπό ευρωπαϊκή δικαιοδοσία η εποπτεία των περιφερειακών της τραπεζών (Landesbanken), οι οποίες ελέγχονται για ριψοκίνδυνες διεθνείς δραστηριότητες.

Στο κρίσιμο ραντεβού του Δεκεμβρίου του 2012, οι Γερμανοί κατοχυρώνουν πλήρως τις βασικές τους θέσεις. Η συμφωνία χαρακτηρίζεται από όλους ιστορική. Μάλιστα, ο Κύπριος υπουργός Οικονομικών, κ. Σιαρλή, μετά τη τελευταία σύνοδο του Ecofin στην οποία προέδρευσε, τη χαρακτήρισε ως ένα «Χριστουγεννιάτικο δώρο για τους πολίτες της Ευρώπης». Στην πραγματικότητα, όμως, η συμφωνία επισφράγιζε την κατίσχυση του Γερμανικού Άξονα. Η Γαλλία του Ολάντ, ο οποίος έξι μήνες μετά από την εκλογή του κατέγραφε ιστορικά χαμηλά ποσοστά δημοτικότητας, αναγκάζεται σε άτακτο συμβιβασμό έχοντας να αντιμετωπίσει εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες στο εσωτερικό. Αξίζει να σημειωθεί πως απηχώντας τις εκτιμήσεις του ΔΝΤ, o Economist, παρουσιάζοντας στο εξώφυλλο μια δέσμη από γαλλικές μπαγκέτες έτοιμες να εκραγούν, έγραφε στις 21 Νοεμβρίου 2012 πως «η κρίση στη Γαλλία μπορεί να χτυπήσει ακόμα και στις αρχές του νέους έτους και πως «ο Ολάντ δεν έχει πολύ χρόνο για να απενεργοποιήσει τη βόμβα στην καρδιά της Ευρώπης».

Με την Ισπανία σε ειδικό καθεστώς προκειμένου να δέχεται ενέσεις ρευστότητας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, με την Ιταλία να μοιάζει με ακυβέρνητο καράβι μετά την παραίτηση Μόντι και με 3 χώρες της περιφέρειας (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ελλάδα) να βρίσκονται σε προγράμματα στήριξης και άρα να μην έχουν καμιά διαπραγματευτική δύναμη, ο Γερμανικός Άξονας των χωρών-δανειστών, επέβαλε πλήρως τις βασικές του θέσεις. Η έναρξη της άσκησης ενιαίας και άμεσης εποπτείας των τραπεζών της Ευρωζώνης, προκειμένου να καταστεί εφικτή η απευθείας ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών μετατίθεται στο 2014. Στο μεταξύ εκαλείτο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να ετοιμάσει κανόνες για την εναρμόνιση των εθνικών μηχανισμών εξυγίανσης των τραπεζών και εγγύησης των καταθέσεων κάτω των 100,000 εντός του 2013. Αυτά συνιστούσαν προϋποθέσεις για τη λειτουργία της Τραπεζικής Ένωσης. Συνεπώς, η μη εφαρμογή τους, με όρους «γερμανικούς», θα μπορούσε δυνητικά να μεταθέσει ακόμα περισσότερο το νέο ορόσημο του 2014, αναλόγως των εξελίξεων.

Το στρατηγικό αδιέξοδο της Κύπρου: Από το bail-out στο bail-in

Στην Κύπρο η συζήτηση ως προς το κατά πόσο είναι ή όχι βιώσιμο το κυπριακό χρέος συνεχιζόταν, με το ΔΝΤ να δηλώνει ότι δεν θα συμμετάσχει σε πακέτο διάσωσης, αν το χρέος δεν είναι βιώσιμο. Τελικές αποφάσεις παραπέμπονται μετά τις εκτιμήσεις της PIMCO, οι οποίες θα καταδείκνυαν τις ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης των κυπριακών τραπεζών. Την ίδια περίοδο, διάφορα διεθνή οικονομικά έντυπα κάνουν λόγο για ενδεχόμενο κούρεμα καταθέσεων στην Κύπρο. Πολλοί εκτιμούν πως πρόκειται για στοχευμένη προσπάθεια που ήθελε να οδηγήσει ρωσικά κεφάλαια εκτός Κύπρου. Άλλοι θεωρούν την Κύπρο ως μια καλή ευκαιρία να δοκιμαστεί ένα bail-in (διάσωση από μέσα). Η λογική του bail-in παρουσιάζεται για πρώτη φορά στις αρχές του 2010 και στηρίζεται στη λογική ότι οι προβληματικές τράπεζες θα πρέπει να σώζουν οι ίδιες τους εαυτούς τους (βλ. Περιοδικό Economist, «Από το bail-out στο bail-in», 28 Ιαν. 2010). Αυτή η προσέγγιση, ότι δηλαδή δεν πρέπει οι φορολογούμενοι να αναλαμβάνουν τη διάσωση τραπεζών, άρχισε να περνά σε έγγραφα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, όμως έχουμε ήδη σημειώσει, από τον Ιούνιο του 2012.

Τον Ιανουάριο του 2013 εκλέγεται ως νέος πρόεδρος του Eurogroup, o Ολλανδός Γερούν Νταϊσελμπλούμ, προς αντικατάσταση του Λουξεμβουργιανού Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, ο οποίος στις τελευταίες του δηλώσεις, πριν παραδώσει τη σκυτάλη, τόνιζε την ανάγκη ο ΕΜΣ να μπορεί να αντιμετωπίσει όχι μόνο χρέη του μέλλοντος αλλά και τα χρέη του παρελθόντος! Σε εντελώς διαφορετική γραμμή, ο νέος πρόεδρος του Eurogroup (προερχόμενος από το Εργατικό Κόμμα!), είχε δοκιμάσει όντας υπουργός Οικονομικών της Ολλανδίας, μια μορφή bail-in στη χώρα του, μέσα από κούρεμα των ομολογιούχων μειωμένης εξασφάλισης, μετά την κρατικοποίηση της Ολλανδικής τράπεζας SNS Reaal.

Η νέα κυβέρνηση της Κύπρου αναλαμβάνει καθήκοντα μόλις την 1η Μαρτίου 2013 και σε δύο βδομάδες καλείται να πάει σε διαπραγμάτευση στο Eurogroup, μη έχοντας στην ουσία πραγματικά περιθώρια διαπραγμάτευσης. Από τη στιγμή που στην ΕΚΤ στη Φρανκφούρτη, είχε εξασφαλιστεί η πλειοψηφία των 2/3 που απαιτείτο για διακοπή παροχής του ELA, η κυπριακή πλευρά βρισκόταν με την πλάτη στο τοίχο. Η διαπραγμάτευση δεν γινόταν με τους εταίρους αλλά με το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και τη Γερμανία, και με διευκολυντές (facilitators) τους προέδρους του Συμβουλίου και της Επιτροπής. Άλλωστε είναι ενδεικτικό ότι το ουσιαστικό μέρος της συμφωνίας για την Κύπρο είχε κλείσει στη διαπραγμάτευση μεταξύ του προέδρου Αναστασιάδη και των πιο πάνω και όχι εντός της Συνόδου του Eurogroup.

Η Γερμανία, έχοντας κατοχυρώσει τις θέσεις της μέσα από την απόφαση του Δεκεμβρίου, ανησυχούσε πλέον μόνο για τυχόν άτακτη απειλή κατάρρευσης, πρωτίστως της Ισπανίας ή της Ιταλίας. Γι’ αυτό και η μικρή Κύπρος βόλευε να χρησιμοποιηθεί ως ένα πείραμα αλλά και για να στείλει ένα σαφές μήνυμα: Πρώτα υποβάλλεστε σε διαδικασία εξυγίανσης και μετά τίθεται σε εφαρμογή η απευθείας ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Ο ΕΜΣ θα χρησιμοποιηθεί για νέα χρέη και όχι παλιά! Αν συμβεί ατύχημα στο δρόμο, υπάρχει ο τρόπος... μπορείτε να λύσετε το πρόβλημα μόνοι σας, όπως έπραξε και η Κύπρος!

Στην πραγματικότητα η Γερμανία, με τη βοήθεια της Αυστρίας, της Φινλανδίας και της Ολλανδίας, κατά τη διάρκεια της Κυπριακής προεδρίας, όχι μόνο κατάφεραν να μεταθέσουν την έναρξη της λειτουργίας της Ενιαίας Τραπεζικής Αρχής το 2014, αλλά επέβαλαν de facto την εξυγίανση όλων των τραπεζών, με γερμανικούς όρους, πριν την έναρξη λειτουργίας του ΕΜΣ.

 

Συμπερασματικές Παρατηρήσεις

Με βάση τα πιο πάνω καταλήγω συνοπτικά σε μερικές συμπερασματικές παρατηρήσεις:

1. Για οικονομικούς αλλά και για πολιτικούς λόγους (όπως προκύπτει από την ανάλυση πιο πάνω), η προσφυγή της Κύπρου στο Μηχανισμό Στήριξης θα έπρεπε να γίνει νωρίτερα της απόφασης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Ιουνίου του 2012, όπου άρχισε να κλείνει η προοπτική, το όποιο νέο πακέτο διάσωσης να περιλαμβάνει και την ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών. Αν παίρναμε έγκαιρα μέτρα και μπαίναμε νωρίς σε μνημόνιο, αντί του ρωσικού δανείου, σήμερα θα ετοιμαζόμαστε να βγούμε από το μνημόνιο, με εξαιρετικά μικρότερες απώλειες.

2. Η Κύπρος θα έπρεπε να διαπραγματευθεί το δικό της πακέτο διάσωσης μαζί με μια άλλη χώρα. Μικρές χώρες, όπως η Κύπρος, δεν έχουν διαπραγματευτική ισχύ, αν κινούνται μόνες τους. Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσει κανείς, για να υποστηρίξει πως αν οι κυβερνήσεις Κληρίδη-Σημίτη δεν είχαν διασυνδέσει την κυπριακή αίτηση ένταξης με την ένταξη άλλων 9 χωρών, η Κύπρος δεν θα γινόταν ποτέ αποδεκτή στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

3. Είναι προφανές ότι απόφαση για την Κύπρο κινείται σε μη χαρτογραφημένα θεσμικά μονοπάτια. Δικαίως, λοιπόν, έχει λεχθεί πως η Κύπρος χρησιμοποιείται αυτή τη στιγμή και ως πειραματόζωο που δοκιμάζει τις αντοχές του συστήματος. Ταυτόχρονα όμως δοκιμάζεται και η δημοκρατική του νομιμότητα, όπως εύστοχα παρατηρούσε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σε ψήφισμα του τον περασμένο Σεπτέμβριο (Ψήφισμα ΕΚ 13ης Σεπτ.2012). Δυστυχώς, οι δομικές αδυναμίες και τα δημοκρατικά ελλείμματα της Ε.Ε., όπως μεγεθύνονται στην εποχή της κρίσης χρέους, αντί να οδηγούν στη μεταρρύθμιση και εκδημοκρατισμό της Ευρώπης, οδηγούν στη δαιμονοποίηση της («Η μεταρρύθμιση ως απάντηση στη κρίση και η κρίση ηγεσίας στην Ευρώπη», άρθρο Χρ. Φωκαϊδη, 14 Δεκεμβρίου)

4. Τέλος, οι μικρές χώρες στο διεθνές σύστημα δεν έχουν την πολυτέλεια να κινούνται από τη μια σφαίρα επιρροής στην άλλη. Στην Κύπρο, το πληρώσαμε αυτό ακριβά τη δεκαετία του ‘60 και του ‘70. Η Κύπρος, για λόγους που δεν μπορούν να αναλυθούν εδώ, γεωστρατηγικά εμπίπτει στο δυτικό-ευρωπαϊκό πλαίσιο συμφερόντων. Οι παραδοσιακά καλές σχέσεις με τη Ρωσία είναι εξαιρετικά χρήσιμες και αναγκαίες, από τη στιγμή που δεν περνούν κάποιες γραμμές. Με τον πιο επώδυνο τρόπο, έχουμε αντιληφθεί το τελευταίο διάστημα πως όταν συμβεί αυτό, ούτε η ίδια η Ρωσία δεν είναι διατεθειμένη να προχωρήσει περισσότερο!

 

Flickr Feed

Πεμ, 18 Οκτ 2018

Άμεση η αντίδραση και οι ρυθμίσεις του Υπουργείου Μεταφορών

Ο Δημοκρατικός Συναγερμός χαιρετίζει την άμεση αντίδραση του Υπουργείου Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων για την κάλυψη του αεροπορικού ναύλου για επαναπατρισμό τόσο των Κύπριων όσο και των τουριστών.

Θεωρούμε σωστή τη θέση πως η υποχρέωση της αεροπορικής εταιρίας Cobalt προς τους πελάτες της υφίσταται και σε καμία περίπτωση οι ρυθμίσεις που γίνονται για να περιοριστεί η ταλαιπωρία των ταξιδιωτών δεν μπορεί να θεωρηθεί και κάλυψη της υποχρέωσης αυτής.

Λευκωσία, 18 Οκτωβρίου 2018

Πεμ, 18 Οκτ 2018

Η Αναπληρώτρια Εκπρόσωπος Τύπου και Γραμματέας Πολιτικού Εκσυγχρονισμού του Δημοκρατικού Συναγερμού κα. Τζώρτζια Κωνσταντίνου-Παναγιώτου, ανακοινώνει την ενδυνάμωση της νεοσυσταθείσας Γραμματείας Πολιτικού Εκσυγχρονισμού με την προσθήκη στην ομάδα 7 προσωπικοτήτων που θα στηρίξουν τη Γραμματεία στην εκπλήρωση των στόχων της. Είναι χαρά και τιμή που τόσο ικανά, πετυχημένα και δραστήρια νέα άτομα από το ευρύτερο φάσμα της κοινωνίας, μοιράζονται ενεργά και εμπράκτως το όραμά μας να κτίσουμε την Νέα Πολιτική του Μέλλοντος για την Κύπρο του 2030. Στο Δημοκρατικό Συναγερμό κάνουμε πράξη τη συμμετοχική Δημοκρατία καθιστώντας τη Γραμματεία Πολιτικού Εκσυγχρονισμού μια δυνατή δεξαμενή σκέψης για την παραγωγή μεταρρυθμιστικών προτάσεων που αποσκοπούν στον εκσυγχρονισμό της νομοθεσίας, των δομών και θεσμών του Κράτους και της πολιτικής ζωής της χώρας.

Κωνσταντίνος Ιγνατίου, Αναπληρωτής Γραμματέας

Ο Κωνσταντίνος Ιγνατίου ζει στη Λεμεσό, είναι δικηγόρος, μέλος του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου και αδειούχος Σύμβουλος Αφερεγγυότητας. Γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1980, αποφοίτησε από το Λανίτειο Λύκειο ‘Α ως αριστούχος σημαιοφόρος, και υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία ως δόκιμος αξιωματικός. Είναι κάτοχος πτυχίου νομικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών όπου φοίτησε με πλήρη υποτροφία ενώ συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο SOAS του Λονδίνου του οποίου είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στα οικονομικά και χρηματοοικονομικό δίκαιο. Ο Κωνσταντίνος εργάζεται ως Συνέταιρος σε μεγάλη δικηγορική εταιρία στη Λευκωσία και έχει υπό την ευθύνη του τη διαχείριση νομικών υποθέσων για πελάτες υψηλού επιπέδου και διεθνούς εμβέλειας. Προηγουμένως είχε εργαστεί για πάνω από μια δεκαετία ως νομικός σύμβουλος αποκλειστικά με μεγάλους διεθνείς οργανισμούς παροχής διοικητικών υπηρεσιών και υπηρεσιών διαχείρισης. Έχει σημαντική εμπειρία στο Εμπορικό/Εταιρικό Δίκαιο, το Δίκαιο των Συμβάσεων και τα Εμπιστεύματα ενώ οι ειδικοί τομείς ενδιαφέροντός του περιλαμβάνουν τις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές και την εταιρική χρηματοδότηση. Αναγνωρίζεται διεθνώς ως ένας έμπειρος και καταρτισμένος σύμβουλος σε υποθέσεις που αφορούν διασυνοριακές συγχωνεύσεις και εξαγορές, εμπιστεύματα, εταιρική αναδιάρθρωση, ίδρυση Επενδυτικών Ταμείων και θέματα αφερεγγυότητας.

Μαρίνος Αλεξάνδρου

O Μαρίνος Αλεξάνδρου, κυπριακής καταγωγής επιχειρηματίας που κατοικεί μόνιμα στο Λονδίνο, διαθέτει μακρόχρονη εμπειρία στον τομέα των χρηματοοικονομικών, της οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων. Γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1982 και αποφοίτησε από το Λανίτειο Λύκειο ‘Α, και υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία ως δόκιμος αξιωματικός. Έχει σπουδάσει business economics στο Λονδίνο και είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στον τομέα των Χρηματοοικονομικών από το Cass Business School, City University London. O Μαρίνος εργαζόταν πολλά χρόνια στο Λονδίνο στον τομέα των χρηματοοικονομικών και της ναυτιλίας, πριν αρχίσει να επενδύει στο δικό του portfolio και ξεκινήσει τις δικές του επιχειρήσεις, τις οποίες και διευθύνει, σε διάφορους τομείς και σε αριθμό χωρών της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής. Ο Μαρίνος είναι συνιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος επιχειρήσεων σε ένα ευρύ φάσμα οικονομικών τομέων, μεταξύ άλλων στους τομείς της υγείας, ακινήτων, leisure, τεχνολογίας, καθώς επίσης και στον τομέα food & beverage. Παράλληλα τα τελευταία τρία χρόνια ο Μαρίνος δραστηριοποιείται ως συνιδιοκτήτης και διευθύνων σύμβουλος βραβευμένης ζυθοποιείας στις Κυκλάδες.

Λοίζος Αντωνίου

Ο Λοΐζος γεννήθηκε στην Λεμεσό το 1979. Αποφοίτησε ως αριστούχος του Πρακτικού κλάδου από το Λανίτειο Λύκειο Α’ το 1997 και στην συνέχεια υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία ως Υπαξιωματικός Διαβιβάσεων έως το 1999. Σπούδασε στην Ελλάδα όπου και απέκτησε Δίπλωμα Μηχανικού από το Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Είναι μέλος του Επιστημονικού Τεχνικού Επιμελητήριου Κύπρου στους κλάδους της Ηλεκτρολογικής και της Ηλεκτρονικής Μηχανικής. Από το 2005 εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα στους τομείς των ενεργειακών και περιβαλλοντικών εφαρμογών. Απέκτησε κατά την διάρκεια της επαγγελματικής του καριέρας εκτεταμένη εμπειρία στην ολοκληρωμένη διαχείριση των στερεών και υγρών αστικών αποβλήτων. Κατείχε κατά την περίοδο αυτή σημαντικές και υπεύθυνες θέσεις τόσο στις φάσεις κατασκευής όσο και στις φάσεις λειτουργίας μεγάλων σχετικών περιβαλλοντικών έργων ενώ από το 2010 είναι ο Τεχνικός Διευθυντής των Ολοκληρωμένων Εγκαταστάσεων Διαχείρισης Στερεών Απορριμμάτων των Επαρχιών Λάρνακας και Αμμοχώστου. Κατά την διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων υπήρξε ενεργό μέλος της Φοιτητικής Παράταξης Κυπρίων Πρωτοπορία Αθήνας ενώ από το 2013 έως το 2017 συμμετείχε στην Οργάνωση Νέων Επιστημόνων ως μέλος της Επαρχιακής Γραμματείας Λεμεσού.

Χριστίνα Οικονόμου

Η Χριστίνα ζεί στη Λεμεσό, και εργάζεται σε διεθνή όμιλο εταιρίων παροχής εταιρικών και καταπιστευματοδοχικών υπηρεσιών (fiduciary) ως Διευθύντρια Ανάπτυξης Επιχειρήσεων στην Κύπρο. Διαθέτει επαγγελματική εμπειρία πέραν των 20 χρόνων στο Διεθνή Τραπεζικό Κλάδο. Εργάστηκε αρχικά στην Τράπεζα Κύπρου και στο Κέντρο Διεθνών Εργασιών στη Λεμεσό απο το 1998 μεχρι το 2012. Στη συνέχεια εργάστηκε σε μεγάλη διεθνή τράπεζα όπου διετέλεσε Βοηθός Αντιπρόεδρος, ως υπεύθυνη για τη διαχείριση, ανάπτυξη και εξυπηρέτηση χαρτοφυλακίου εταιριών με διεθνείς εργασίες καθώς και διαχείριση χαρτοφυλακίου High Net Worth ιδιωτών πελατών. Η Χριστίνα κατέχει πτυχίο Χρηματοοικονομικών Υπηρεσιών από το Ινστιτούτο Επιστήμης και Τεχνολογίας του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ (UMIST) και πτυχίο Master of Business Administration (MBA) από το CIIM. Συμμετέχει ενεργά σε κοινωνικές οργανώσεις και είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη μη κερδοσκοπικού οργανισμού που στόχο έχει τη στήριξη των νέων γονέων.

Νίκος Κούβαρος

Ο Νίκος ζεί στην Πάφο, είναι οικονομολόγος, απόφοιτος του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, εγκεκριμένος λογιστής και εγγεγραμμένος ελεγκτής (Chartered Accountant – ACA). Είναι μέλος του Ινστιτούτου Εγκεκριμένων Λογιστών Αγγλίας και Ουαλίας (ICAEW) και του Συνδέσμου Εγκεκριμένων Λογιστών Κύπρου (ΣΕΛΚ). Διαθέτει πολυετή εμπειρία και εξειδίκευση στον τομέα συμβουλευτικών, φορολογικών, και ελεγκτικών υπηρεσιών. Είναι συνιδρυτής και Διευθύνων Σύμβουλος ελεγκτικού οίκου και εταιρείας παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών στην Πάφο.  Μεταξύ άλλων, διετέλεσε Πρόεδρος της Φοιτητικής Παράταξης ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ ΑΘΗΝΑΣ και Πρόεδρος της Οργάνωσης Νέων Επιστημόνων του ΔΗ.ΣΥ. στην Πάφο. Το 2014 διορίστηκε από τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας ως μέλος του ΔΣ του Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Στέγης, στον οποίο είναι μέχρι σήμερα Πρόεδρος της Επιτροπής Ελέγχου.

Σταύρος Ιωακείμ

Γεννήθηκε το 1967 στη Λευκωσία και είναι απόφοιτος του Παγκυπρίου Γυμνασίου. Έλαβε Πτυχίο και Μεταπτυχιακό (BSc, MSc) Ηλεκτρολόγου Μηχανικού και Μηχανικού Υπολογιστών από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Έλαβε Μεταπτυχιακό (MSc) στην Ασφάλεια & Διαχείριση Κινδύνου (Security & Risk Management) από το University of Leicester και Δίπλωμα από το Bucks new University, στη Διαχείριση Επιχειρησιακής Συνέχειας (Business Continuity Management - BCI Diploma). Είναι Πιστοποιημένος Εκπαιδευτής και Πιστοποιημένος (από πιστοποιών οργανισμό του εξωτερικού) ως Υπεύθυνος Προστασίας Δεδομένων. Εργάστηκε σε ιδιωτικές εταιρείες που δραστηριοποιούνταν στον τομέα της Πληροφορικής και στις Τηλεπικοινωνίες ως Τεχνικός και Τεχνικός Διευθυντής. Συνέχισε την επαγγελματική του καριέρα σε Τραπεζικό Όμιλο ως Μηχανικός, έχοντας την ομιλική επίβλεψη των τμημάτων με αντικείμενο τη Φυσική Ασφάλεια και Πυρασφάλεια, την Ασφάλεια Πληροφοριών, την Ασφάλεια και Υγεία, την Επιχειρησιακή Συνέχεια (Business Continuity), τη Διαχείριση Χαρτονομισμάτων και Αξιών (Cash Management and Processing) και τη Διαχείριση Ασφαλιστικών Συμβολαίων του Ομίλου. Δίδαξε ως ΣΕΠ στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου και σε ιδιωτικό κολλέγιο. Σήμερα είναι Διευθύνων Σύμβουλος της δικής του συμβουλευτικής εταιρείας σε θέματα που αφορούν την πάρα πάνω τεχνογνωσία και εμπειρία, σε θέματα που αφορούν την εφαρμογή αντίστοιχων Διεθνών Προτύπων ISO και έχει στο ενεργητικό του αριθμό σεμιναρίων και παρουσιάσεων ως εισηγητής αντίστοιχης θεματολογίας. Παράλληλα διδάσκει σε ιδιωτικό κολλέγιο. Είναι μέλος διαφόρων επαγγελματικών σωμάτων, εγχώριων και διεθνών, που σχετίζονται με το ευρύ φάσμα της εμπειρίας και των ακαδημαϊκών του προσόντων.

Κρίστια Καρσερά Χαραλάμπους

Η Κρίστια Καρσερά Χαραλάμπους γεννήθηκε στη Λεμεσό τον Ιούλιο του 1983. Κατάγεται από την κατεχόμενη Αμμόχωστο και τον Δορό Λεμεσού. Αποφοίτησε με Άριστα από το Λανίτειο Λύκειο Α’ και ακολούθως απέκτησε πτυχίο Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της διετέλεσε ενεργό μέλος της Φ.Π.Κ. Πρωτοπορία Θεσσαλονίκης. Είναι μέλος του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου και μετά από πολυετή εργασία σε μεγάλους δικηγορικές οίκους της Λεμεσού ασκεί σήμερα τη δικηγορία ως διευθύνουσα σύμβουλος της δικής της δικηγορικής εταιρείας. Εξειδικεύεται στο εμπορικό δίκαιο, δίκαιο εταιρειών, δίκαιο ακίνητης ιδιοκτησίας και στον τομέα παροχής διοικητικών υπηρεσιών. Είναι επίσης νομικός σύμβουλος σε εταιρείες παροχής επενδυτικών υπηρεσιών. Δραστηριοποιείται ακόμη στον τομέα του εμπορίου τροφίμων, μέσω οικογενειακών επιχειρήσεων, καθώς επίσης είναι διευθύνουσα σύμβουλος σε εταιρεία ανάπτυξης αγροτουριστικών μονάδων. Διατηρεί ενεργή δράση στα κοινά με ειδικό ενδιαφέρον στα πολιτιστικά, τις κοινωνικές και φιλανθρωπικές δράσεις.

Λευκωσία, 18 Οκτωβρίου 2018

 

Πεμ, 18 Οκτ 2018

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΩΝ

Η εκπρόσωπος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τη Δημοκρατία μέσω του Νόμου, γνωστής ως «Επιτροπή Βενετίας», βουλευτής κα Στέλλα Κυριακίδου αναχωρεί αύριο Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου, για την Βενετία όπου θα εκπροσωπήσει την ΚΣΣΕ στην 116η Συνέλευση της Επιτροπής, στις 19 και 20 Οκτωβρίου 2018. Την κα Κυριακίδου θα συνοδεύει ο Πρώτος Λειτουργός Διεθνών Σχέσεων της Βουλής, κ. Πανίκος Πουργουρίδης.

Στο πλαίσιο αυτό, η κα Κυριακίδου θα μιλήσει για το θέμα της συνεργασίας της ΚΣΣΕ με την Επιτροπή Βενετίας και στη συνέχεια θα υπάρξει ανταλλαγή απόψεων με τα μέλη της Επιτροπής.

Μεταξύ άλλων θεμάτων, που θα απασχολήσουν επίσης τη Συνέλευση, είναι η συνεργασία της Επιτροπής με την Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης, καθώς και θέματα που άπτονται θεσμικών, νομοθετικών και δικαστικών ρυθμίσεων σε χώρες – μέλη ή εταίρους του Οργανισμού.

Θα ανταλλαγούν επίσης απόψεις για συνταγματικά θέματα που αφορούν τρίτες χώρες και για πρόσφατες εξελίξεις σε ότι αφορά στη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Τη Συνέλευση της Επιτροπής Βενετίας θα προσφωνήσει επίσης ο Ειδικός Αντιπρόσωπος του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για θέματα γενοκτονίας, κ. Adama Dieng.

Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018

 

 

/ΠΠ/Οκτ2018/