Ου γαρ είδαμεν….
Πεμ, 04 Φεβ 2010
Παναγιώτη Δημητρίου 
Τέως ευρωβουλευτή
 
Ου γαρ είδαμεν….

 

Η ωραιολογία, η φιλολογία, η κενολογία, η συνθηματολογία, η σοφιστεία και η πολυγλωσσία έχουν επιφέρει πρωτοφανή σύγχυση στο τόπο μας, όσον αφορά το Κυπριακό πρόβλημα. Οι στερεότυπες λέξεις, όροι και φράσεις, που ακούονται εδώ και χρόνια στον παράξενο «μονολογικού τύπου» δημόσιο διάλογο στην Κύπρο, έχουν τόσο διαφορετικό περιεχόμενο, όσοι είναι και οι χρήστες τους. Έτσι, η περιγραφή της λύσης της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας είναι αυτή με το «σωστό περιεχόμενο», το «ανανικό περιεχόμενο», το «στρεβλό περιεχόμενο», το «ευρωπαϊκό περιεχόμενο» και πάει λέγοντας. Κατά τα άλλα όλοι συμφωνούμε ότι, δυστυχώς, αυτή η λύση είναι η μόνη εφικτή υπό τις σημερινές περιστάσεις.

Με την ίδια αοριστία και ρηχότητα, γίνεται αναφορά από όλους και στα βασικά χαρακτηριστικά της λύσης: Η λύση πρέπει να είναι λειτουργική και βιώσιμη, λέμε. Ο ένας εννοεί ότι, λειτουργική λύση σημαίνει λύση, όπου η πλειοψηφία κυβερνά και η μειοψηφία ελέγχει και ό άλλος ότι σημαίνει απλουστευτικά διακήρυξη συμφιλίωσης και συνεργασίας, περίπου, μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, διατυπωμένη με νομικούς όρους. Ούτε εάν, ούτε πώς μπορεί συνταγματικά να διασφαλιστεί η λειτουργικότητα και βιωσιμότητα της λύσης απασχολεί επιστημονικά, σε βάθος και στη λεπτομέρεια τους χρήστες αυτής της ωραίας φράσης.

Εδώ και δεκαετίες περιγράφεται η λύση που θα βρεθεί, ως λύση «συμβιβασμού». Και χαρακτηρίζεται αυτός ο συμβιβασμός ως οδυνηρός. Και όλοι είναι έτοιμοι να δεχθούν φραστικά την οδυνηρότητα του συμβιβασμού, αλλά ο καθένας βάζει κόκκινες γραμμές. Δεν μπορεί να μην ισχύσει η αρχή «ένας πολίτης μία ψήφος», λέει ο ένας. Πού ξανακούστηκε να υπάρξει έκπτωση στο δικαίωμα ιδιοκτησίας, λέει ο άλλος. Αν δεν πάνε όλοι, μα όλοι, οι πρόσφυγες στα σπίτια τους δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η λύση, διακηρύσσει ο τέταρτος. Ό,τι καταφέρουμε να πάρουμε, αποκρίνεται ο πέμπτος. Και πάμε γυρεύοντας……..

Δεν θα δεχθούμε την «όποια λύση», διακηρύττουμε. Και πολύ ορθά. Ποια είναι όμως η «όποια λύση»; Στη γλώσσα της πολιτικής συνθηματολογίας και κομματικής αντιπαλότητας «όποια λύση» είναι η λύση που αποδέχονται πολιτικοί αντίπαλοι με «μειωμένες αντιστάσεις». Είναι η λύση που δεν υιοθετεί πλήρως και απόλυτα τις ευρωπαϊκές αρχές και αξίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Και ποιες είναι αυτές οι αδιαπραγμάτευτες αρχές και αξίες; Πολιτειακά είναι αυτές του ενιαίου κράτους, τονίζεται, που εδράζεται στην δημοκρατική αρχή. Και πια είναι τα αδιαπραγμάτευτα ανθρώπινα δικαιώματα; Είναι το απόλυτο δικαίωμα ιδιοκτησίας του ατόμου, διευκρινίζεται, που δεν μπορεί να το υποκαταστήσει η όποια ηγεσία.

Με αυτή την ποικιλία προσλαμβανουσών πολιτικών παραστάσεων είναι που λειτουργεί ο διάλογος και η συνεννόηση ανάμεσα σ’ εμάς τους Ελληνοκύπριους. Γι’ αυτό και υπάρχει η «τόση» ομογνωμία και συνεπακόλουθα η «τόση» συλλογικότητα στη διαχείριση του εθνικού μας προβλήματος!! Και ευτυχώς που υπάρχει ομοθυμία και κοινότητα στο τελικό στόχο, έστω, που είναι η επανένωση της Κύπρου και η απαλλαγή της από την τουρκική κατοχή. Όμως, το πώς αυτός ο στόχος θα επιτευχθεί και ποια εφικτή λύση θα οδηγήσει σ’ αυτό το στόχο υπάρχουν πολλά συνθήματα και λίγες ορθολογικές απόψεις.

Βολευόμαστε με την άνετη προσωρινότητα, απορρίπτουμε λεκτικά και μετά βδελυγμίας τη διχοτόμηση, επιλέγουμε τη στασιμότητα ως την καλύτερη δεύτερη λύση, μιλούμε για ομοσπονδία τύπου ενιαίου κράτους και αγωνιζόμαστε – λεκτικά πάντοτε – για την εκδίωξη του τουρκικού στρατού και των εποίκων. Άλλα λέμε και άλλα εννοούμε ο καθένας. Μιλούμε για συμβιβασμό με το ύφος και την αυτοπεποίθηση του ισχυρού που εξαναγκάζει τον ανίσχυρο να δεχθεί τους όρους του. Πλειοδοτούμε ο ένας έναντι του άλλου σε προσδοκίες. Διαπραγματευόμαστε μεταξύ μας.

Καλούμε εδώ και χρόνια τον διεθνή παράγοντα να επέμβει για τον τερματισμό της κατοχής και για επανένωση του νησιού. Εναποθέσαμε τις ελπίδες μας, εδώ και χρόνια, στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. Αρχίσαμε συνομιλίες για λύση του Κυπριακού υπό την αιγίδα αυτού του Οργανισμού. Αποφάσισε εύστοχα ή άστοχα, εύκαιρα ή άκαιρα ο Γενικός του Γραμματέας να έλθει στην Κύπρο για να ενισχύσει με τον τρόπο τον σωστό ή τον λανθασμένο τη διαδικασία των συνομιλιών και του λέμε άκομψα και εύσχημα «Γενικέ πήγαινε σπίτι σου» (G. S. GO HOME).

Αυτές οι τοποθετήσεις και διακηρύξεις μας αποδεικνύουν ότι δεν ξέρουμε ουσιαστικά τι θέλουμε. Ίσως δεν ξέρουμε και τι επιθυμούμε. Υπερτιμούμε εαυτούς, περιφρονούμε τον διεθνή παράγοντα και υποτιμούμε τον κίνδυνο της τουρκικής στρατιωτικής κατοχής και του εποικισμού για τη φυσική και εθνική επιβίωση των επόμενων γενιών. Ου γαρ οίδαμεν τι λέγουμε και τι ποιούμε……….

Flickr Feed

Δευ, 22 Ιαν 2018

Καταδικάζουμε τις επεμβάσεις της Άγκυρας στις εσωτερικές υποθέσεις των Τουρκοκυπρίων και ιδιαίτερα τις απόπειρες να πληγεί η ελευθερία έκφρασης γνώμης και ο Τύπος. Εξαιρετικά ανησυχητική είναι όμως η απόπειρα να υποκινηθούν εκδηλώσεις βίαιης καταστολής εναντίον της τουρκοκυπρικής εφημερίδας. Δείχνει ότι αντιδημοκρατικές πρακτικές που έχουν επιβληθεί στο εσωτερικό της Τουρκίας διαχέονται τώρα με μεγαλύτερη ένταση και στην κατεχόμενη Κύπρο.

Όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα στα κατεχόμενα, σε συνδυασμό με τη συζήτηση που ακούμε σχετικά με την τουρκική εισβολή του 1974, υπογραμμίζουν με έναν ακόμα τρόπο την ανάγκη να βρεθεί μια πολιτική συμφωνία, που όχι μόνο θα τερματίζει την τουρκική κατοχή, αλλά θα αποκλείει και την ανάμιξη της Άγκυρας στις υποθέσεις της Κύπρου, με κατάργηση των εγγυήσεων και των όποιων επεμβατικών δικαιωμάτων.

Λευκωσία, 22 Ιανουαρίου 2018

Δευ, 22 Ιαν 2018


Όταν ξεκινήσαμε, το 2013, η Κύπρος ήταν μια χώρα σε διάλυση. 

Καταχρεωμένη. Με τον κόσμο να περιμένει στην ουρά.
Ουρά στα κοινωνικά παντοπωλεία. Ουρά σε τραπεζικές μηχανές, με τις τράπεζες κλειστές. Κυριαρχούσαν η αγωνία και ο φόβος για το αύριο.

Σήμερα έχουμε στήσει την οικονομία στα πόδια της.
Έχουμε ανάπτυξη. Έρχονται επενδύσεις και δημιουργείται απασχόληση. Η ανεργία μειώνεται διαρκώς. Οι νέοι βρίσκουν σιγά-σιγά τις ευκαιρίες που δικαιούνται και που αξίζουν.

Το κράτος έχει πλεονάσματα και έχει δυνατότητες για οφέλιμες πολιτικές.
Η κυβέρνησή μας μπορεί και σχεδιάζει το αύριο. Όπως, για παράδειγμα, με το Γενικό Σχέδιο Υγείας, που δεκαετίες το περιμέναμε...

Αυτή την πορεία πρέπει να συνεχίσουμε. Δεν πρέπει:
ούτε να λοξοδρομήσουμε με την πλάνη μεγαλόστομων υποσχέσεων που δεν στέκουν πουθενά
ούτε και να αφήσουμε τους άλλους να μας πάρουν πίσω ξανά.

Έτσι θα ψηφίσουμε την Κυριακή που έρχεται.
Για να συνεχίσουμε στο δρόμο που φτιάχνει τη χώρα μας και τη ζωή μας.
Με σταθερά βήματα μπροστά. Με Πρόεδρο τον Νίκο Αναστασιάδη. Τον Πρόεδρο που έχει δείξει στην πράξη ότι βελτιώνει τα πράγματα. Ότι έχει σχέδιο για τη χώρα.

Λευκωσία, 22 Ιανουαρίου 2018

Παρ, 19 Ιαν 2018

Σε 10 μέρες οι Κύπριοι Πολίτες καλούνται στην κάλπη για να αποφασίσουν πως θα προχωρήσει η χώρα και το ερώτημα είναι:

αν θα μπούμε σε λογική πειραματισμών που θα αποσταθεροποιούσαν την χώρα όπως ακούγετε από τη μία πλευρά;

ή ακόμα να επιστρέψουμε σε πολιτικές που μας είχαν φέρει την βαθιά κρίση;

ή θα συνεχίσουμε με σταθερά βήματα μπροστά σε δρόμο ανάπτυξης και δημιουργίας που βελτιώνει την χώρα μας.

Ακούμε τους δύο βασικούς ανθυποψηφίους του Προέδρου της Δημοκρατίας να κατηγορούν ο ένας τον άλλον επειδή σε κάποιες θέματα συνεργάστηκαν με πολιτικές του Προέδρου Αναστασιάδη.

Εμείς λέμε ότι χρειάζονται συνεργασίες, πρέπει να βρίσκουμε συναίνεση για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα, να σχεδιάζουμε μεγάλες πολιτικές που παράγουν αποτελέσματα προς όφελος των πολιτών.

Την ώρα που οι πολίτες αναγνωρίζουν στον Πρόεδρο Αναστασιάδη την ηγετική φυσιογνωμία που χρειάζεται η χώρα είναι επίσης πολύ σημαντικό ότι με τις πολιτικές του ο Πρόεδρος μπορεί να εξασφαλίζει συναίνεση και συνεργασίες.

Γιατί πραγματικός αντίπαλος μας είναι τα προβλήματα και στόχος μας η λύσης τους προς όφελος των πολιτών

Λευκωσία, 19 Ιανουαρίου 2018