Παίζουμε εν ού παικτοίς
Τρι, 28 Σεπ 2010
Παναγιώτη Δημητρίου
Πρώην Ευρωβουλευτή ΔΗΣΥ
 
Παίζουμε εν ού παικτοίς

 

Το Κυπριακό πρόβλημα ούτε μπορούσαμε, ούτε μπορούμε, ούτε θα μπορέσουμε ποτέ να το λύσουμε όπως θέλουμε και μάλιστα μόνοι μας. Ούτε την δύναμη των όπλων, ούτε και την πολιτική ισχύ στη διεθνή σκηνή έχουμε, για να επιτύχουμε τη δίκαιη λύση του, όπως την αντιλαμβανόμαστε.

Γι’ αυτό, από τη γένεση του προβλήματος στραφήκαμε προς τον διεθνή παράγοντα, που είναι ο μόνος δυνητικός συντελεστής λύσης του προβλήματος. Παραβλέψαμε, όμως, και εξακολουθούμε να παραβλέπουμε το ότι ο διεθνής παράγοντας δεν είναι ο επίγειος θεός του δικαίου. Και το χειρότερο δεν έχουμε αντιληφθεί και εξακολουθούμε να μην αντιλαμβανόμαστε, ότι η έννοια του δικαίου στη διεθνή σκηνή είναι σχετική και διαμορφώνεται μέσα από συμφεροντολογικούς συμψηφισμούς και στη βάση πραγματικοτήτων και όχι αυστηρά στη βάση αρχών.

Αν αυτή, λοιπόν, είναι η πραγματικότητα σε σχέση με τον διεθνή παράγοντα, γιατί τον εμπλέκουμε στην υπόθεσή μας; Και αν εξ ανάγκης τον εμπλέκουμε, τι περιμένουμε απ’ αυτόν; Είμαστε προετοιμασμένοι να αποδεχτούμε το μέγιστο που μπορεί να επιτευχθεί μέσον του, όσον αφορά την λύση του Κυπριακού; Υπάρχει δυνατότητα να πείσουμε τον διεθνή παράγοντα να επιβάλει την αρχή του «ενιαίου κράτους» και τη δημοκρατική αρχή «ένας πολίτης μία ψήφος»; Μπορούμε να ελπίζουμε βάσιμα, ότι ο διεθνής ή και ο ευρωπαϊκός παράγοντας θα διώξουν τον Αττίλα; Αναμένουμε από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ή και την Ευρωπαϊκή Ένωση να διατάξει την επιστροφή όλων των προσφύγων στα σπίτια τους ή την επιστροφή όλων των περιουσιών, που σφετερίστηκαν οι Αττίλες, στους νόμιμους ιδιοκτήτες;

Δυστυχώς, δεν υπάρχει περίπτωση αυτά τα δίκαια αιτήματα να ικανοποιηθούν και οι αρχές δικαίου να επιβληθούν και μάλιστα αλώβητα από τον διεθνή ή και τον ευρωπαϊκό παράγοντα. Αντίθετα, στα πλαίσια της προβλεπόμενης λύσης οι αρχές δικαίου θα φαλκιδευθούν. Η πρακτική του συμβιβασμού και ο κανόνας της ισορροπίας μεταξύ αρχών και πραγματικοτήτων θα ισχύσουν. Και εμείς θα μιλούμε για αντίσταση κατά της διεθνούς συνωμοσίας και θα «απειλούμε» ότι θα παύσουμε να είμαστε τα καλά παιδιά. Και αυτά θα γίνονται την ίδια ώρα που εμείς οι ίδιοι ζητούμε διαχρονικά από τον διεθνή παράγοντα να μας βοηθήσει.

Συνεπώς, το δίλημμα μας είναι: εξεύρεση με την καταλυτική συμμετοχή του διεθνούς παράγοντα μιας λύσης, που γνωρίζουμε ότι θα έχει αδυναμίες και ελλείμματα, αλλά που θα πρέπει απαραιτήτως να είναι λειτουργική και βιώσιμη ή συνέχιση της παρούσας κατάστασης (στρατιωτική κατοχή, εποικισμός, διχοτόμηση). Ο διλημματικός προβληματισμός μας, όμως, δεν μπορεί να είναι συνθηματολογικός, συναισθηματικός και αποσπασματικός. Ο προβληματισμός μας πρέπει να είναι ορθολογικός και συνολικός και να συνίσταται στη στάθμιση των συνθηκών του παρόντος και των προβλεπόμενων συνθηκών και κινδύνων του μέλλοντος. Ο προβληματισμός μας πρέπει να επικεντρώνεται στην επίτευξητου πρώτιστου και προεξάρχοντα στόχου της επανένωσης της Κύπρου και της απαλλαγής της από την τουρκική στρατιωτική κατοχή.

Συναισθηματικά ξεσπάσματα και αποσπασματικά μαξιμαλιστικά συνθήματα σε σχέση με κάθε πτυχή του Κυπριακού προβλήματος δεν συνταιριάζουν με την πανεθνική θέση ότι η λύση του Κυπριακού προβλήματος θα είναι λύση ιστορικού συμβιβασμού. Πρέπει επιτέλους να αποφασίσουμε αν και μέχρι ποιού σημείου θα συμβιβαστούμε στην κάθε πτυχή του Κυπριακού ή αν δεν θα δεχθούμε συμβιβασμούς σε καμιά πτυχή του (αναπαλλοτρίωτο το δικαίωμα ιδιοκτησίας, όλοι οι πρόσφυγες στα σπίτια τους, η πλειοψηφία κυβερνά κλπ). Θάναι καλύτερα να ξεκαθαρίσουμε τους λογαριασμούς μας με τον διεθνή παράγοντα, που προωθεί συμβιβασμούς σ’ όλες τις πτυχές του Κυπριακού, έγκαιρα, παρά να συγκρουστούμε και πάλι μετωπικά μαζί του, πολύ πιο καταστροφικά, αργότερα. Διότι γνωρίζουμε ότι και στα περιουσιακά και στα πολιτικά και στα άλλα ανθρώπινα δικαιώματα ο διεθνής και ευρωπαϊκός παράγοντας πιέζει για παρεκκλίσεις. Αν θεωρούμε ότι οι προβλεπόμενες παρεκκλίσεις, που οπωσδήποτε πρέπει να είναι προσωρινές, είναι απαράδεκτες και ότι η λύση πρέπει να είναι ατόφια δημοκρατική, ατόφια ανθρωποδικαιωματική και ατόφια απελευθερωτική, τότε εδώ και τώρα να πούμε στον διεθνή παράγοντα «ευχαριστούμε δεν θα πάρουμε» και να κηρύξουμε ανένδοτο αγώνα υπέρ των δικαιωμάτων μας εναντίον των πάντων, μέχρι πτώσεως…

Πρέπει να επιλέξουμε, λοιπόν, μεταξύ της φιλοσοφίας του αντικειμενικά εφικτού λειτουργικού και βιώσιμου συμβιβασμού (όχι της όποιας λύσης) και της φιλοσοφίας του μακροχρόνιου αγώνα των λόγων μέχρι τέλους… Και ανάλογα να χειριστούμε τον διεθνή παράγοντα. Άλλως παίζουμε εν ού παικτοίς.

Flickr Feed

Δευ, 27 Μάρ 2017

Δελτίο Τύπου Δημοκρατικού Συναγερμού

Είναι πια ολοφάνερη η μόνη έγνοια που έχει στο νου ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος. Από τώρα και για τις επόμενες 300 μέρες θα κοιμάται και θα ξυπνά με ένα και μόνο στόχο: πώς θα βρεθεί ο ίδιος στην καρέκλα.

Για τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ δεν υπάρχει Κυπριακό, αλλά μόνο η επιδίωξή του να κατακτήσει προσωπικά τον προεδρικό θώκο.

Πώς όμως να υπάρχει Κυπριακό για τον κ. Νικόλα Παπαδόπουλο όταν για να διεκδικήσει την καρέκλα έχει συστρατευτεί με τις πιο ακραίες θέσεις που θα ήθελαν να σταματήσει κάθε διαπραγμάτευση; Το πολιτικό συνονθύλευμα του οποίου θέλει να ηγηθεί έχει καθαρό όνομα και στόχο: είναι εκείνοι που δεν θέλουν διαπραγματεύσεις και εκείνοι που με ηχηρά όσο και κενά συνθήματα προσπαθούν να κάνουν τον κόσμο να συνηθίσει την τουρκική κατοχή.

Ο Δημοκρατικός Συναγερμός θεωρεί ότι με την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων που μπορεί να ακολουθήσει την κοινωνική συνάντηση που έχει εξαγγελθεί, πρέπει να φέρουμε ξανά την Τουρκία στη θέση εκείνη όπου θα οφείλει να πάρει αποφάσεις και για την απόσυρση των στρατευμάτων και για τον τερματισμό της κατοχής, αλλά και των εγγυήσεων.

Αντίθετα ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος και οι ακραίες δυνάμεις που μπορεί να τον ακολουθήσουν δεν χάνουν ευκαιρία να «πυροβολούν» τη διαδικασία διαπραγμάτευσης, ελπίζοντας ότι η στασιμότητα θα τους δώσει την καρέκλα και την εξουσία. 

Κυρ, 26 Μάρ 2017

Δήλωση του Εκπροσώπου Τύπου του ΔΗΣΥ κ. Πρόδρομου Προδρόμου.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ξέρει πολύ καλά πώς θα χειριστεί το θέμα για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων και η παράταξή μας ξέρει πώς να στηρίζει απόλυτα τις προσπάθειές του

Βλέπουμε διάφορα δημοσιεύματα. Με διάφορες εκτιμήσεις και ισχυρισμούς σχετικά με το κενό διάστημα των διαπραγματεύσεων και τη συνέχεια.

Για μας ένα πράγμα είναι σίγουρο: ο Δημοκρατικός Συναγερμός τάσσεται υπέρ της συνέχισης των διαπραγματεύσεων. Θεωρούμε ότι υπάρχει ανάγκη να ξαναρχίσουν οι συνομιλίες γιατί είναι προς το συμφέρον του κυπριακού ελληνισμού και της Κύπρου ολόκληρης.

Είναι όμως άλλο ένα πράγμα που είναι σίγουρο: την αρμοδιότητα για τη διαπραγμάτευση την έχει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Η παράταξή μας στηρίζει απολύτως τον Πρόεδρο Αναστασιάδη στις επιλογές που κάνει και στους χειρισμούς που κρίνει ωφέλιμους για το σκοπό αυτό. Διότι ξέρουμε ότι ο Πρόεδρος βασίζεται σε θέσεις αρχών και διεκδικεί εκείνα που χρειάζεται η Κύπρος και ο κυπριακός ελληνισμός.

Βλέπουμε τα δημοσιεύματα… Είναι βέβαια δικαίωμα του καθενός να προβάλλει εκτιμήσεις και να γράφει ό,τι θέλει και ό,τι κρίνει σωστό. Ένθεν και ένθεν.

Εμείς υπογραμμίζουμε ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ξέρει πολύ καλά πώς θα χειριστεί το θέμα και η παράταξή μας ξέρει πώς θα στηρίξει τις προσπάθειές του.

Λέμε ότι οι διαπραγματεύσεις πρέπει να συνεχιστούν από εκεί που σταμάτησαν όταν αποχώρησε ο Τουρκοκύπριος ηγέτης. Ελπίζουμε ότι ο κ. Ακκιντζί θα επιστρέψει και θα επιβεβαιώσει και εκείνο που είπε ο εκπρόσωπός του, ότι δηλαδή δεν επηρεάζεται από το δημοψήφισμα του Απριλίου στην Τουρκία.

Μπορεί να φαίνεται λογικά δύσκολο να υπάρξει πρόοδος πριν το περιβόητο δημοψήφισμα του Ταγίπ Ερντογάν. Μπορεί ακόμα να φαίνεται αμφίβολο αν γενικά η Άγκυρα θα λογικευτεί. Εξάλλου ποτέ δεν κρύψαμε ότι παρά την πρόοδο που καταγράφηκε στο τελευταίο διάστημα, παραμένουν δυσκολίες και διάσταση σε κάποια σημαντικά θέματα.

Έχουμε όμως κάθε λόγο να θέλουμε να συνεχιστεί η διαπραγμάτευση από την ώρα που ξέρουμε και όλοι ομολογούμε πως μόνο με μια πολιτική συμφωνία μπορεί να τερματίσουμε την κατοχή και την ανωμαλία στον τόπο μας.

Πρέπει η διαπραγμάτευση να συνεχιστεί από εκεί που είχαμε μείνει, με τη Διάσκεψη της Γενεύης, περιμένοντας να δεχτεί η Τουρκία ότι δεν μπορεί να κατέχει εδάφη ούτε να διατηρεί στρατεύματα στην Κύπρο, αλλά ούτε να αξιώνει δικαιώματα εγγυήσεων, δηλαδή επέμβασης και ανάμιξης. Να συνεχιστεί και να καταλήξει αυτή η διαδικασία με την οποία καθιερώθηκε και η ενεργός παρουσία της Ε.Ε. Αλλά και να αντιμετωπιστούν με λογική και καλή θέληση και τα υπόλοιπα ανοιχτά θέματα.

Κυρ, 26 Μάρ 2017

Δελτίο Τύπου Δημοκρατικού Συναγερμού

Μιλά ο Ν. Παπαδόπουλος που μήνες τώρα ασχολείται μόνο με την προεδρία!

-και προτείνει «κοινή στρατηγική» για κόμματα που δεν έχουν κάν κοινό στόχο

Διαμαρτύρεται το ΔΗΚΟ και επικρίνει τον Πρόεδρο του κόμματός μας κ. Αβέρωφ Νεοφύτου ότι «επιτίθεται στον ενδιάμεσο χώρο». Κάτι τέτοιο όμως δεν μπορεί να συμβαίνει, διότι όπως δήλωνε στο ΡΙΚ, στις 9 Μαρτίου,  ο Πρόεδρος της ΕΔΕΚ κ. Μαρίνος Σιζόπυολος « Αυτή την στιγμή η ΕΔΕΚ έχει ξεκαθαρίσει με απόφαση Κεντρικής Επιτροπής ότι για εμάς δεν υπάρχει Ενδιάμεσος Χώρος». Υπενθυμίζουμε ακόμα στο ΔΗΚΟ ότι και η πρόεδρος της «Αλληλεγγύης» είχε δημόσια εξηγήσει ότι για εκείνη «δεν έχει νόημα να μιλάμε για ενδιάμεσο χώρο».

Πώς μπορεί λοιπόν ο κ. Νεοφύτου να επιτίθεται σε κάτι που δεν υπάρχει;

Επισημαίνει ακόμα το ΔΗΚΟ ότι «αντί να ασχολούνται με την τουρκική αδιαλλαξία, με τις απειλές της Τουρκίας και τους εκβιασμούς του Ακκιντζί, αναλώνονται να κατηγορούν τον ενδιάμεσο χώρο». Την ίδια ώρα όλη η Κύπρος βλέπει ότι είναι ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος που εδώ και μερικούς μήνες, περισσότερο από ένα χρόνο πριν τις προεδρικές εκλογές, δεν ασχολείται με ο,τιδήποτε άλλο παρά με την επιθυμία του να διεκδικήσει την προεδρία.

Όσον αφορά τις χτεσινές προκλητικές δηλώσεις του Νικόλα Παπαδόπουλου σχετικά με το τι θα συμβεί στη Βουλή, του υπενθυμίζουμε την αιτιολογία της δικής μας πρότασης νόμου, όπως αυτή είχε κατατεθεί ήδη από τις 10 Φεβρουαρίου και προτού ασχοληθεί κάν με το θέμα η τουρκοκυπριακή πλευρά. Εάν του συμφέρει να κάνει ότι δεν ακούει, αυτό δεν είναι πρόβλημα των θεσμών, αλλά του ιδίου προσωπικά.

Εξάλλου, φαίνεται ότι εκείνο που πραγματικά ενοχλεί τον ίδιο, το κόμμα του και τους συνοδοιπόρους τους, είναι ότι μπορεί να ξεκινήσει και πάλι η διαπραγμάτευση για το Κυπριακό.

Ο Δημοκρατικός Συναγερμός δεν προχωρεί σε «επικρίσεις κατά των κομμάτων του ενδιάμεσου χώρου». Απλώς, στο άκουσμα της προεκλογικής διαφήμισης για «νέα στρατηγική του Νικόλα Παπαδόπουλου», διερωτόμαστε: πώς μπορεί να υπάρχει πρόταση κοινής στρατηγικής για κόμματα που έχουν διαφορετικό στρατηγικό στόχο; Ποιά μπορεί να είναι κοινή στρατηγική για κόμματα που δεν μπορεί να αποφασίσουν ποια λύση του Κυπριακού επιδιώκουν, αλλά το ένα λέει «επιδιώκεται λύση διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας», το άλλο λέει «η διζωνική είναι ρατσιστική και απορρίπτεται» και κάποιο τρίτο εξαπολύει μύδρους και κατά της ιδέας της «δικοινοτικότητας»;

Δεν πρόκειται για «επικρίσεις», αλλά για αποκάλυψη ότι η «άλλη στρατηγική» είναι απλώς ένα άλλο... πυροτέχνημα.