Τι συμβαίνει με τον Δημήτρη Χριστόφια; (Μέρος 2ο)
Παρ, 07 Οκτ 2011

του Χαράλαμπου Σταυρίδη

Σε προηγούμενο άρθρο είχαμε αναλύσει τις συνθήκες που οδήγησαν στη θεαματική κατάρρευση της θετικής εικόνας και εμπιστοσύνης που απολάμβανε ο Δημήτρης Χριστόφιας, μετά την εκλογή του το 2008. Είχαμε σκιαγραφήσει πώς η έντονη επιθυμία του να καταστεί ο πρώτος κομμουνιστής Πρόεδρος αλλά και τα φοβικά σύνδρομα που του είχε επιφέρει η πρώιμη αμφισβήτηση του στο ΑΚΕΛ, οδήγησαν στη δημιουργία ενός στενού κύκλου λήψεως αποφάσεων (ο οποίος αποτελείτο αποκλειστικά από συγγενικά και φιλικά προς τον ίδιο πρόσωπα) και στην απουσία εσωκομματικών αντιστάσεων, πρακτική που στόχευε στον καλύτερο έλεγχο του κόμματος ενόψει δύσκολων και πολλές φορές αντίθετων με την ιδεολογία της αριστεράς, αποφάσεων, που απαιτούσε η πορεία προς τον προεδρικό θώκο.

Είχαμε ακόμη διαπιστώσει ότι, οι πρωτύτερες πολιτικές του εμπειρίες, ελάχιστα τον είχαν προετοιμάσει για τις προκλήσεις διακυβέρνησης ενός σύγχρονου και φιλελεύθερου κράτους, ενταγμένου και επίσημα (μετά την ένταξη στην Ε.Ε.) στην δυτική σφαίρα επιρροής. Στις κομματικές ακτίβ, ο Δημήτρης Χριστόφιας έμαθε να συμπεριφέρεται ως συνδικαλιστής και πολέμιος της Δύσης, αδυνατώντας να αντιληφθεί τις πραγματικές διαστάσεις των καθημερινών προβλημάτων και να πάρει ορθολογικές αποφάσεις μακρυά από ιδεολογικές αγκυλώσεις. Ιδιαίτερα όμως, όντας ο εκλεκτός του Εζεκία Παπαϊωάννου, είχε μάθει από νωρίς τι εστί τυφλή υπακοή. Αργότερα, ως ο ανώτατος άρχοντας του τόπου, απαιτούσε την ίδια τυφλή υπακοή, χωρίς να επιδέχεται αμφισβητήσεις και διαφωνίες.

Η μεγαλύτερη στρέβλωση που εγκαταστάθηκε μόνιμα στον λόφο του Προεδρικού, ήταν η απροθυμία και ο φόβος ανάμεσα στους συνεργάτες του Προέδρου να έρθουν σε αντιπαράθεση με τις προσταγές του, αφού γνώριζαν ότι αυτές αντανακλούν ριζωμένες ιδεολογικές πεποιθήσεις, κάτι που προφανώς ώθησε τους περισσότερους απλά να διεκπεραιώνουν τις επιθυμίες του. Χαρακτηριστικές είναι οι παραδοχές του τεως ΥΠΕΞ, Μάρκου Κυπριανού, σε ξένους διπλωμάτες για το θέμα της κατάσχεσης του φονικού φορτίου, ότι ο Δημήτρης Χριστόφιας είχε ιδεολογικοποιήσει το θέμα με την εμμονή του να κρατήσει το φορτίο στην Κύπρο. Ωστόσο, ο ίδιος δεν είχε βρει ποτέ το θάρρος να εκφράσει στον Πρόεδρο την διαφωνία του. Ακόμη πιο συγκλονιστική, ήταν η παραδοχή του τέως ΥΠΑΜ, Κώστα Παπακώστα, ενώπιον της διερευνητικής επιτροπής του Πόλυ Πολυβίου, αναφέροντας ότι, ακόμη και μετά τις πρώτες εκρήξεις στα φουσκωμένα εμπορευματοκιβώτια, σχεδόν μια βδομάδα πριν από την φονική έκρηξη, δεν είχε τολμήσει να ενημερώσει τον Δημήτρη Χριστόφια. «Ήταν στην Ουκρανία ο Πρόεδρος», ψέλλισε. «Τι να του έλεγα;»

Υπάρχουν φυσικά και σωρεία άλλων παραδειγμάτων, άσχετα με την φονική έκρηξη. Παραθέτουμε ορισμένα για σκοπούς αναφοράς: Η γελοιοποίηση του τέως υπουργού Οικονομικών, Χαρίλαου Σταυράκη και των τεχνοκρατών του, οι οποίοι μάταια προσπαθούσαν να πείσουν τον Χριστόφια για διορθωτικά μέτρα που έπρεπε να παρθούν στην οικονομία. Όχι μόνο συναντούσαν την οργίλη αντίδραση του Προεδρικού, αλλά συνήθως τους άφηνε εκτεθειμένους, υιοθετώντας εντελώς αντίθετες εισηγήσεις. Αποτέλεσμα; H κατάρρευση της κυπριακής οικονομίας σε χρόνο ρεκόρ, αφού σήμερα βρίσκεται ένα βήμα πριν από την ένταξη της στον μηχανισμό στήριξης. Παρόμοια αντιμετώπιση είχαν και τα σώματα ασφαλείας, αφού από την μια έπαιρναν εντολές από τον υπουργό Δικαιοσύνης για πάταξη του εμπορίου ναρκωτικών και αντιμετώπιση του φαινομένου της λαθρομετανάστευσης και στην συνέχεια γελοιοποιούνταν από την ίδια την κυβέρνηση για τις ενέργειες της στο θέμα της λαθρομετανάστευσης. Η δε επιλεκτική απελευθέρωση ατόμων που εμπλέκονταν σε εμπόριο ναρκωτικών με πολιτικές παρεμβάσεις, αποτέλεσε ακόμη ένα πλήγμα στην ήδη δεινοπαθούσα αστυνομική δύναμη.

Όλα αυτά, έχουν δημιουργήσει φοβικά σύνδρομα σε όλα τα βασικά στελέχη της σημερινής διακυβέρνησης, με αποτέλεσμα να συντηρείται μια εικονική πραγματικότητα που καμία σχέση δεν έχει με την πραγματικότητα. Σήμερα ο Δημήτρης Χριστόφιας (όσο παράξενο και αν ακούγεται), νοιώθει αδικημένος! Αυτός ο «αγνός άνθρωπος του λαού», δεν μπορεί να το χωνέψει ότι θα καταγραφεί στην ιστορία ως ο χειρότερος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στο μυαλό του, επιβεβαιώνονται τα λόγια της μητέρας του Αννούς, όταν αυτή τον συμβούλευε να μην διεκδικήσει την Προεδρία, λέγοντας: «Θα σου φορτώσουν την διχοτόμηση γιέ μου». Σήμερα, βρίσκεται σε μια μόνιμη και διαρκή συναισθηματική φόρτιση, η οποία τον σπρώχνει να λέει τα λάθος πράγματα, τη λάθος στιγμή, ακόμη και όταν βρίσκεται σε σημαντικότατες διπλωματικές αποστολές. Για όσους λοιπόν διερωτούνται πού είναι οι επικοινωνιολόγοι του Δημήτρη Χριστόφια, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι και οι ίδιοι πασχίζουν να ξεπεράσουν το αυτοδημιούργητο σύνδρομο κατατρεγμού, το οποίο εκτός από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, φαίνεται να παρασύρει μαζί του και το κόμμα της Αριστεράς...

 

 

Flickr Feed

Δευ, 22 Ιαν 2018

Καταδικάζουμε τις επεμβάσεις της Άγκυρας στις εσωτερικές υποθέσεις των Τουρκοκυπρίων και ιδιαίτερα τις απόπειρες να πληγεί η ελευθερία έκφρασης γνώμης και ο Τύπος. Εξαιρετικά ανησυχητική είναι όμως η απόπειρα να υποκινηθούν εκδηλώσεις βίαιης καταστολής εναντίον της τουρκοκυπρικής εφημερίδας. Δείχνει ότι αντιδημοκρατικές πρακτικές που έχουν επιβληθεί στο εσωτερικό της Τουρκίας διαχέονται τώρα με μεγαλύτερη ένταση και στην κατεχόμενη Κύπρο.

Όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα στα κατεχόμενα, σε συνδυασμό με τη συζήτηση που ακούμε σχετικά με την τουρκική εισβολή του 1974, υπογραμμίζουν με έναν ακόμα τρόπο την ανάγκη να βρεθεί μια πολιτική συμφωνία, που όχι μόνο θα τερματίζει την τουρκική κατοχή, αλλά θα αποκλείει και την ανάμιξη της Άγκυρας στις υποθέσεις της Κύπρου, με κατάργηση των εγγυήσεων και των όποιων επεμβατικών δικαιωμάτων.

Λευκωσία, 22 Ιανουαρίου 2018

Δευ, 22 Ιαν 2018


Όταν ξεκινήσαμε, το 2013, η Κύπρος ήταν μια χώρα σε διάλυση. 

Καταχρεωμένη. Με τον κόσμο να περιμένει στην ουρά.
Ουρά στα κοινωνικά παντοπωλεία. Ουρά σε τραπεζικές μηχανές, με τις τράπεζες κλειστές. Κυριαρχούσαν η αγωνία και ο φόβος για το αύριο.

Σήμερα έχουμε στήσει την οικονομία στα πόδια της.
Έχουμε ανάπτυξη. Έρχονται επενδύσεις και δημιουργείται απασχόληση. Η ανεργία μειώνεται διαρκώς. Οι νέοι βρίσκουν σιγά-σιγά τις ευκαιρίες που δικαιούνται και που αξίζουν.

Το κράτος έχει πλεονάσματα και έχει δυνατότητες για οφέλιμες πολιτικές.
Η κυβέρνησή μας μπορεί και σχεδιάζει το αύριο. Όπως, για παράδειγμα, με το Γενικό Σχέδιο Υγείας, που δεκαετίες το περιμέναμε...

Αυτή την πορεία πρέπει να συνεχίσουμε. Δεν πρέπει:
ούτε να λοξοδρομήσουμε με την πλάνη μεγαλόστομων υποσχέσεων που δεν στέκουν πουθενά
ούτε και να αφήσουμε τους άλλους να μας πάρουν πίσω ξανά.

Έτσι θα ψηφίσουμε την Κυριακή που έρχεται.
Για να συνεχίσουμε στο δρόμο που φτιάχνει τη χώρα μας και τη ζωή μας.
Με σταθερά βήματα μπροστά. Με Πρόεδρο τον Νίκο Αναστασιάδη. Τον Πρόεδρο που έχει δείξει στην πράξη ότι βελτιώνει τα πράγματα. Ότι έχει σχέδιο για τη χώρα.

Λευκωσία, 22 Ιανουαρίου 2018

Παρ, 19 Ιαν 2018

Σε 10 μέρες οι Κύπριοι Πολίτες καλούνται στην κάλπη για να αποφασίσουν πως θα προχωρήσει η χώρα και το ερώτημα είναι:

αν θα μπούμε σε λογική πειραματισμών που θα αποσταθεροποιούσαν την χώρα όπως ακούγετε από τη μία πλευρά;

ή ακόμα να επιστρέψουμε σε πολιτικές που μας είχαν φέρει την βαθιά κρίση;

ή θα συνεχίσουμε με σταθερά βήματα μπροστά σε δρόμο ανάπτυξης και δημιουργίας που βελτιώνει την χώρα μας.

Ακούμε τους δύο βασικούς ανθυποψηφίους του Προέδρου της Δημοκρατίας να κατηγορούν ο ένας τον άλλον επειδή σε κάποιες θέματα συνεργάστηκαν με πολιτικές του Προέδρου Αναστασιάδη.

Εμείς λέμε ότι χρειάζονται συνεργασίες, πρέπει να βρίσκουμε συναίνεση για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα, να σχεδιάζουμε μεγάλες πολιτικές που παράγουν αποτελέσματα προς όφελος των πολιτών.

Την ώρα που οι πολίτες αναγνωρίζουν στον Πρόεδρο Αναστασιάδη την ηγετική φυσιογνωμία που χρειάζεται η χώρα είναι επίσης πολύ σημαντικό ότι με τις πολιτικές του ο Πρόεδρος μπορεί να εξασφαλίζει συναίνεση και συνεργασίες.

Γιατί πραγματικός αντίπαλος μας είναι τα προβλήματα και στόχος μας η λύσης τους προς όφελος των πολιτών

Λευκωσία, 19 Ιανουαρίου 2018