Τι συμβαίνει με τον Δημήτρη Χριστόφια;
Πεμ, 22 Σεπ 2011

του  Χαράλαμπου Σταυρίδη

Όταν τον Φεβρουάριο του 2008 ο Δημήτρης Χριστόφιας αναλάμβανε την Προεδρία της Δημοκρατίας με την στήριξη ΑΚΕΛ-ΔΗΚΟ-ΕΔΕΚ, πολλοί υποστήριζαν ότι ξεκινούσε με τους καλύτερους οιωνούς. Οι εμπειρίες από την πολύχρονη συμμετοχή στα κομματικά δρώμενα, το προφίλ ενός «ανθρώπινου» και «προσιτού» ηγέτη που είχε επιμελώς δημιουργηθεί από την θητεία του ως Προέδρου της Βουλής, η αποφυγή ξεκάθαρης τοποθέτησης σε καίρια ζητήματα που συνεπάγονταν προσωπικό κόστος (βλ. Δημοψήφισμα) αλλά και το γεγονός ότι ξεκινούσε την θητεία του ως Πρόεδρος με την στήριξη της πλειοψηφίας των κοινοβουλευτικών κομμάτων και με μια, ομολογουμένως, υπεύθυνη αντιπολίτευση, δημιουργούσε ένα μείγμα ευοίωνων προοπτικών. Τι πήγε λάθος σε αυτά τα τριάμισι χρόνια; Πως κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος (και μάλιστα πολύ πριν την έκρηξη στο Μαρί) η θετική εικόνα του Δημήτρη Χριστόφια;

Ορισμένα κυβερνητικά στελέχη δαχτυλοδείχνουν ως υπεύθυνους για την κατάρρευση αυτή, τον «πόλεμο» που δέχεται ο Πρόεδρος από τα ΜΜΕ, την «κακή» συγκυρία της οικονομικής κρίσης και την κριτική της αντιπολίτευσης. Ωστόσο, εάν κάποιος αναλύσει προσεκτικά την ψυχοσύνθεση του Δημήτρη Χριστόφια και τις διεργασίες που λάμβαναν χώρα στο κόμμα της Αριστεράς τα τελευταία χρόνια, θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι σήμερα απλά παρακολουθούμε την τελευταία πράξη ενός προδιαγεγραμμένου θανάτου. Με την σύσταση της Τριμερούς Συνεργασίας στις Δημοτικές Εκλογές του 2001, το ΑΚΕΛ και προσωπικά ο Δημήτρης Χριστόφιας φλέρταρε με το «άπιαστο όνειρο» της εκλογής του πρώτου κομμουνιστή ηγέτη στην Προεδρία της Δημοκρατίας. Προς υλοποίηση του σκοπού αυτού, ο Δημήτρης Χριστόφιας ανέχτηκε και υπέμεινε τα πάντα, παρά τις σημαντικές διαφωνίες που είχε με τον μακαρίτη Τάσσο Παπαδόπουλο, ενώ στο ίδιο διάστημα φρόντισε να δημιουργήσει ένα στενό κύκλο συνεργατών με τους οποίους διοικούσε το ΑΚΕΛ (και έπειτα την κυβέρνηση). Πάσχοντας ίσως και από το σύνδρομο της πρώιμης αμφισβήτησης που είχε δεχθεί από τα στελέχη που αργότερα διαγράφησαν δημιουργώντας το ΑΔΗΣΟΚ και έπειτα τους ΕΔΗ, κατάρτισε τον στενό κύκλο συνεργατών του αποκλειστικά με άτομα του οικογενειακού και φιλικού του περιβάλλοντος, ή και νεαρότερων στελεχών προερχόμενων από τις τάξεις της ΕΔΟΝ, τα οποία είχαν αποδεδειγμένη κομματική πειθαρχία και υπακοή.

Αξιόλογα κομματικά στελέχη τα οποία κατά καιρούς είχαν εκφράσει διαφωνίες, είτε σε χειρισμούς του κόμματος στο Κυπριακό, είτε σε θέματα εσωτερικής διακυβέρνησης, είτε ακόμη και εσωκομματικής διοίκησης, αποκλείστηκαν από τον στενό κύκλο λήψεως αποφάσεων με αποκορύφωμα, την απροκάλυπτη εμπλοκή του Δημήτρη Χριστόφια στην κούρσα διαδοχής του, για την θέση του Γ.Γ στο ΑΚΕΛ., μεταξύ του Νίκου Κατσουρίδη και Άντρου Κυπριανού. Είναι ευρέως αποδεκτό ότι ο κ. Κατσουρίδης αποτελεί ένα από τα ιστορικότερα και ικανότερα στελέχη του ΑΚΕΛ, ωστόσο, αυτό από μόνο του δεν ικανοποιούσε το κυριότερο κριτήριο του Δημήτρη Χριστόφια που αναζητούσε ένα απόλυτα ελεγχόμενο, «δικό» του άτομο, στην ηγεσία του ΑΚΕΛ.

Η σκληρή πραγματικότητα (που έγινε αντιληπτή αμέσως μετά την εκλογή του) είναι ότι οι μέχρι τότε πολιτικές εμπειρίες του Δημήτρη Χριστόφια, ελάχιστα τον είχαν προετοιμάσει για τις προκλήσεις και τις ανάγκες διακυβέρνησης ενός φιλελεύθερου κράτους, ενταγμένου και επίσημα (μετά την ένταξη στην Ε.Ε.) στον δυτικό κόσμο. Στις κομματικές ακτίβ όπου γαλουχήθηκε ο Δημήτρης Χριστόφιας, είχε μάθει να συμπεριφέρεται ως αιώνιος συνδικαλιστής και πολέμιος του κεφαλαίου και των νατοϊκών συμφερόντων. Είναι γι’αυτό τον λόγο που αδυνατούσε να αντιληφθεί τις πραγματικές διαστάσεις των προβλημάτων και να πάρει αποφάσεις μακριά από ιδεολογικές αγκυλώσεις, είτε αυτές αφορούσαν την διάσωση της οικονομίας, είτε τις διαπραγματεύσεις στο Κυπριακό, είτε την εξωτερική πολιτική της χώρας.

Η παραδοξότητα των πλείστων πολιτικών αποφάσεων του Δημήτρη Χριστόφια και τα αρνητικά αποτελέσματα που έφερναν μαζί τους, προκάλεσαν και την πλέον θεαματική πτώση της δημοτικότητας Πρόεδρου της Δημοκρατίας, ωστόσο ο ίδιος, ως άτομο δύστροπο, ισχυρογνώμον αλλά και με συσσωρευμένες ιδεοληψίες, είχε συνηθίσει να κυβερνά απόλυτα χωρίς αμφισβητήσεις. Κάτι το οποίο προφανώς ώθησε και τους στενούς του συνεργάτες να αποφασίσουν ότι ο καλύτερος τρόπος για να διατηρήσουν την εύνοια του, είναι μέσα από την απλή επιβεβαίωση των απόψεων και την διεκπεραίωση των επιθυμιών του. Ορισμένοι μάλιστα, είχαν αντιληφθεί ότι όσο περισσότερο κολάκευαν τον Δημήτρη Χριστόφια, τόσο περισσότερο αφήνονταν να ενεργούν ανενόχλητοι, με αποτέλεσμα να τον εκθέσουν πολλές φορές με πρωτοφανή σκάνδαλα για ρουσφέτι, διασπάθιση δημόσιου χρήματος, αλλά και παρέχοντας του αρκετά συχνά, λανθασμένη πληροφόρηση.

Στο 2ο μέρος, θα αναλύσουμε πώς το συγκεκριμένο μοντέλο διακυβέρνησης οδήγησε στα τραγικά γεγονότα της 11ηςΙουλίου καθώς και την εικονική πραγματικότητα που έχει δημιουργηθεί στο Προεδρικό.

 

 

Flickr Feed

Δευ, 22 Ιαν 2018

Καταδικάζουμε τις επεμβάσεις της Άγκυρας στις εσωτερικές υποθέσεις των Τουρκοκυπρίων και ιδιαίτερα τις απόπειρες να πληγεί η ελευθερία έκφρασης γνώμης και ο Τύπος. Εξαιρετικά ανησυχητική είναι όμως η απόπειρα να υποκινηθούν εκδηλώσεις βίαιης καταστολής εναντίον της τουρκοκυπρικής εφημερίδας. Δείχνει ότι αντιδημοκρατικές πρακτικές που έχουν επιβληθεί στο εσωτερικό της Τουρκίας διαχέονται τώρα με μεγαλύτερη ένταση και στην κατεχόμενη Κύπρο.

Όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα στα κατεχόμενα, σε συνδυασμό με τη συζήτηση που ακούμε σχετικά με την τουρκική εισβολή του 1974, υπογραμμίζουν με έναν ακόμα τρόπο την ανάγκη να βρεθεί μια πολιτική συμφωνία, που όχι μόνο θα τερματίζει την τουρκική κατοχή, αλλά θα αποκλείει και την ανάμιξη της Άγκυρας στις υποθέσεις της Κύπρου, με κατάργηση των εγγυήσεων και των όποιων επεμβατικών δικαιωμάτων.

Λευκωσία, 22 Ιανουαρίου 2018

Δευ, 22 Ιαν 2018


Όταν ξεκινήσαμε, το 2013, η Κύπρος ήταν μια χώρα σε διάλυση. 

Καταχρεωμένη. Με τον κόσμο να περιμένει στην ουρά.
Ουρά στα κοινωνικά παντοπωλεία. Ουρά σε τραπεζικές μηχανές, με τις τράπεζες κλειστές. Κυριαρχούσαν η αγωνία και ο φόβος για το αύριο.

Σήμερα έχουμε στήσει την οικονομία στα πόδια της.
Έχουμε ανάπτυξη. Έρχονται επενδύσεις και δημιουργείται απασχόληση. Η ανεργία μειώνεται διαρκώς. Οι νέοι βρίσκουν σιγά-σιγά τις ευκαιρίες που δικαιούνται και που αξίζουν.

Το κράτος έχει πλεονάσματα και έχει δυνατότητες για οφέλιμες πολιτικές.
Η κυβέρνησή μας μπορεί και σχεδιάζει το αύριο. Όπως, για παράδειγμα, με το Γενικό Σχέδιο Υγείας, που δεκαετίες το περιμέναμε...

Αυτή την πορεία πρέπει να συνεχίσουμε. Δεν πρέπει:
ούτε να λοξοδρομήσουμε με την πλάνη μεγαλόστομων υποσχέσεων που δεν στέκουν πουθενά
ούτε και να αφήσουμε τους άλλους να μας πάρουν πίσω ξανά.

Έτσι θα ψηφίσουμε την Κυριακή που έρχεται.
Για να συνεχίσουμε στο δρόμο που φτιάχνει τη χώρα μας και τη ζωή μας.
Με σταθερά βήματα μπροστά. Με Πρόεδρο τον Νίκο Αναστασιάδη. Τον Πρόεδρο που έχει δείξει στην πράξη ότι βελτιώνει τα πράγματα. Ότι έχει σχέδιο για τη χώρα.

Λευκωσία, 22 Ιανουαρίου 2018

Παρ, 19 Ιαν 2018

Σε 10 μέρες οι Κύπριοι Πολίτες καλούνται στην κάλπη για να αποφασίσουν πως θα προχωρήσει η χώρα και το ερώτημα είναι:

αν θα μπούμε σε λογική πειραματισμών που θα αποσταθεροποιούσαν την χώρα όπως ακούγετε από τη μία πλευρά;

ή ακόμα να επιστρέψουμε σε πολιτικές που μας είχαν φέρει την βαθιά κρίση;

ή θα συνεχίσουμε με σταθερά βήματα μπροστά σε δρόμο ανάπτυξης και δημιουργίας που βελτιώνει την χώρα μας.

Ακούμε τους δύο βασικούς ανθυποψηφίους του Προέδρου της Δημοκρατίας να κατηγορούν ο ένας τον άλλον επειδή σε κάποιες θέματα συνεργάστηκαν με πολιτικές του Προέδρου Αναστασιάδη.

Εμείς λέμε ότι χρειάζονται συνεργασίες, πρέπει να βρίσκουμε συναίνεση για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα, να σχεδιάζουμε μεγάλες πολιτικές που παράγουν αποτελέσματα προς όφελος των πολιτών.

Την ώρα που οι πολίτες αναγνωρίζουν στον Πρόεδρο Αναστασιάδη την ηγετική φυσιογνωμία που χρειάζεται η χώρα είναι επίσης πολύ σημαντικό ότι με τις πολιτικές του ο Πρόεδρος μπορεί να εξασφαλίζει συναίνεση και συνεργασίες.

Γιατί πραγματικός αντίπαλος μας είναι τα προβλήματα και στόχος μας η λύσης τους προς όφελος των πολιτών

Λευκωσία, 19 Ιανουαρίου 2018