Τι συμβαίνει με τον Δημήτρη Χριστόφια;
Πεμ, 22 Σεπ 2011

του  Χαράλαμπου Σταυρίδη

Όταν τον Φεβρουάριο του 2008 ο Δημήτρης Χριστόφιας αναλάμβανε την Προεδρία της Δημοκρατίας με την στήριξη ΑΚΕΛ-ΔΗΚΟ-ΕΔΕΚ, πολλοί υποστήριζαν ότι ξεκινούσε με τους καλύτερους οιωνούς. Οι εμπειρίες από την πολύχρονη συμμετοχή στα κομματικά δρώμενα, το προφίλ ενός «ανθρώπινου» και «προσιτού» ηγέτη που είχε επιμελώς δημιουργηθεί από την θητεία του ως Προέδρου της Βουλής, η αποφυγή ξεκάθαρης τοποθέτησης σε καίρια ζητήματα που συνεπάγονταν προσωπικό κόστος (βλ. Δημοψήφισμα) αλλά και το γεγονός ότι ξεκινούσε την θητεία του ως Πρόεδρος με την στήριξη της πλειοψηφίας των κοινοβουλευτικών κομμάτων και με μια, ομολογουμένως, υπεύθυνη αντιπολίτευση, δημιουργούσε ένα μείγμα ευοίωνων προοπτικών. Τι πήγε λάθος σε αυτά τα τριάμισι χρόνια; Πως κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος (και μάλιστα πολύ πριν την έκρηξη στο Μαρί) η θετική εικόνα του Δημήτρη Χριστόφια;

Ορισμένα κυβερνητικά στελέχη δαχτυλοδείχνουν ως υπεύθυνους για την κατάρρευση αυτή, τον «πόλεμο» που δέχεται ο Πρόεδρος από τα ΜΜΕ, την «κακή» συγκυρία της οικονομικής κρίσης και την κριτική της αντιπολίτευσης. Ωστόσο, εάν κάποιος αναλύσει προσεκτικά την ψυχοσύνθεση του Δημήτρη Χριστόφια και τις διεργασίες που λάμβαναν χώρα στο κόμμα της Αριστεράς τα τελευταία χρόνια, θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι σήμερα απλά παρακολουθούμε την τελευταία πράξη ενός προδιαγεγραμμένου θανάτου. Με την σύσταση της Τριμερούς Συνεργασίας στις Δημοτικές Εκλογές του 2001, το ΑΚΕΛ και προσωπικά ο Δημήτρης Χριστόφιας φλέρταρε με το «άπιαστο όνειρο» της εκλογής του πρώτου κομμουνιστή ηγέτη στην Προεδρία της Δημοκρατίας. Προς υλοποίηση του σκοπού αυτού, ο Δημήτρης Χριστόφιας ανέχτηκε και υπέμεινε τα πάντα, παρά τις σημαντικές διαφωνίες που είχε με τον μακαρίτη Τάσσο Παπαδόπουλο, ενώ στο ίδιο διάστημα φρόντισε να δημιουργήσει ένα στενό κύκλο συνεργατών με τους οποίους διοικούσε το ΑΚΕΛ (και έπειτα την κυβέρνηση). Πάσχοντας ίσως και από το σύνδρομο της πρώιμης αμφισβήτησης που είχε δεχθεί από τα στελέχη που αργότερα διαγράφησαν δημιουργώντας το ΑΔΗΣΟΚ και έπειτα τους ΕΔΗ, κατάρτισε τον στενό κύκλο συνεργατών του αποκλειστικά με άτομα του οικογενειακού και φιλικού του περιβάλλοντος, ή και νεαρότερων στελεχών προερχόμενων από τις τάξεις της ΕΔΟΝ, τα οποία είχαν αποδεδειγμένη κομματική πειθαρχία και υπακοή.

Αξιόλογα κομματικά στελέχη τα οποία κατά καιρούς είχαν εκφράσει διαφωνίες, είτε σε χειρισμούς του κόμματος στο Κυπριακό, είτε σε θέματα εσωτερικής διακυβέρνησης, είτε ακόμη και εσωκομματικής διοίκησης, αποκλείστηκαν από τον στενό κύκλο λήψεως αποφάσεων με αποκορύφωμα, την απροκάλυπτη εμπλοκή του Δημήτρη Χριστόφια στην κούρσα διαδοχής του, για την θέση του Γ.Γ στο ΑΚΕΛ., μεταξύ του Νίκου Κατσουρίδη και Άντρου Κυπριανού. Είναι ευρέως αποδεκτό ότι ο κ. Κατσουρίδης αποτελεί ένα από τα ιστορικότερα και ικανότερα στελέχη του ΑΚΕΛ, ωστόσο, αυτό από μόνο του δεν ικανοποιούσε το κυριότερο κριτήριο του Δημήτρη Χριστόφια που αναζητούσε ένα απόλυτα ελεγχόμενο, «δικό» του άτομο, στην ηγεσία του ΑΚΕΛ.

Η σκληρή πραγματικότητα (που έγινε αντιληπτή αμέσως μετά την εκλογή του) είναι ότι οι μέχρι τότε πολιτικές εμπειρίες του Δημήτρη Χριστόφια, ελάχιστα τον είχαν προετοιμάσει για τις προκλήσεις και τις ανάγκες διακυβέρνησης ενός φιλελεύθερου κράτους, ενταγμένου και επίσημα (μετά την ένταξη στην Ε.Ε.) στον δυτικό κόσμο. Στις κομματικές ακτίβ όπου γαλουχήθηκε ο Δημήτρης Χριστόφιας, είχε μάθει να συμπεριφέρεται ως αιώνιος συνδικαλιστής και πολέμιος του κεφαλαίου και των νατοϊκών συμφερόντων. Είναι γι’αυτό τον λόγο που αδυνατούσε να αντιληφθεί τις πραγματικές διαστάσεις των προβλημάτων και να πάρει αποφάσεις μακριά από ιδεολογικές αγκυλώσεις, είτε αυτές αφορούσαν την διάσωση της οικονομίας, είτε τις διαπραγματεύσεις στο Κυπριακό, είτε την εξωτερική πολιτική της χώρας.

Η παραδοξότητα των πλείστων πολιτικών αποφάσεων του Δημήτρη Χριστόφια και τα αρνητικά αποτελέσματα που έφερναν μαζί τους, προκάλεσαν και την πλέον θεαματική πτώση της δημοτικότητας Πρόεδρου της Δημοκρατίας, ωστόσο ο ίδιος, ως άτομο δύστροπο, ισχυρογνώμον αλλά και με συσσωρευμένες ιδεοληψίες, είχε συνηθίσει να κυβερνά απόλυτα χωρίς αμφισβητήσεις. Κάτι το οποίο προφανώς ώθησε και τους στενούς του συνεργάτες να αποφασίσουν ότι ο καλύτερος τρόπος για να διατηρήσουν την εύνοια του, είναι μέσα από την απλή επιβεβαίωση των απόψεων και την διεκπεραίωση των επιθυμιών του. Ορισμένοι μάλιστα, είχαν αντιληφθεί ότι όσο περισσότερο κολάκευαν τον Δημήτρη Χριστόφια, τόσο περισσότερο αφήνονταν να ενεργούν ανενόχλητοι, με αποτέλεσμα να τον εκθέσουν πολλές φορές με πρωτοφανή σκάνδαλα για ρουσφέτι, διασπάθιση δημόσιου χρήματος, αλλά και παρέχοντας του αρκετά συχνά, λανθασμένη πληροφόρηση.

Στο 2ο μέρος, θα αναλύσουμε πώς το συγκεκριμένο μοντέλο διακυβέρνησης οδήγησε στα τραγικά γεγονότα της 11ηςΙουλίου καθώς και την εικονική πραγματικότητα που έχει δημιουργηθεί στο Προεδρικό.

 

 

Flickr Feed

Παρ, 19 Μάι 2017

Η αποκατάσταση της οικονομίας επιτρέπει στην Κυβέρνηση να εξοικονομεί τόκους προς όφελος του φορολογούμενου πολίτη

Αξιοποιώντας τη μείωση του κόστους δανεισμού της χώρας μας στις διεθνείς αγορές, που είναι αποτέλεσμα της αποκατάστασης της κυπριακής οικονομίας, ο υπουργός Οικονομικών αποφάσισε να αντικαταστήσει το δάνειο που είχε λάβει η Κύπρος από το ΔΝΤ στο πλαίσιο του Προγράμματος (ύψους 280 εκατ.), εξοικονομώντας το κόστος περίπου μισής εκατοστιαίας μονάδας σε τόκους.

Επικροτώντας αυτή την κίνηση του υπουργού, σημειώνουμε ότι, ταυτόχρονα με την επιστροφή της οικονομίας σε δρόμο ανάπτυξης, η Κυβέρνηση μεριμνά ούτως ώστε να συμπληρώσει την αποκατάσταση των δημοσιονομικών ισορροπιών με μια διαχείριση και του δημοσίου χρέους που αποβαίνει προς όφελος των φορολογούμενων πολιτών.

Τέλος σχολιάζουμε ότι προς διάψευσιν όλων εκείνων των μεμψίμοιρων προβλέψεων και των αμφισβητήσεων, οι πολιτικές της Κυβέρνησης Αναστασιάδη επιτρέπουν σήμερα στη χώρα μας, μετά την αποκατάσταση της διεθνούς εμπιστοσύνης, να έχει και την ευχέρεια επωφελών επιλογών που θα βελτιώνουν συνέχεια την κατάσταση για τον απλό πολίτη, χάρη στις προσπάθειες και τις θυσίες του οποίου μπορέσαμε να φύγουμε έξω από τη βαθειά κρίση και τη χρεοκοπία.

Παρ, 19 Μάι 2017

Ανακοίνωση Δημοκρατικού Συναγερμού

Η αποδοχή και ένταξη της Κύπρου ως πλήρους μέλους στην Ασιατική Τράπεζα Υποδομών και Επενδύσεων είναι μια σημαντική είδηση που ενισχύει τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά το διεθνές προφίλ της χώρας μας.

Για μια οικονομία όπως η κυπριακή, που εξειδικεύεται στην εξαγωγική βιομηχανία υπηρεσιών και ενδιαφέρεται για τη συνεχή προσέλκυση επενδύσεων, έχει μεγάλη σημασία να βρίσκεται στο προσκήνιο όλων των διεθνών χρηματοοικονομικών και άλλων σχετικών οργανισμών και να μπορεί να συμμετέχει σε επενδυτικές πρωτοβουλίες. Ειδικότερα μάλιστα έχει ενδιαφέρον για την Κύπρο στα επόμενα χρόνια να ενισχύσει τους δεσμούς της με τη ραγδαία αναπτυσσόμενη ασιατική οικονομία.

Η ένταξη της Κύπρου στην Ασιατική Τράπεζα Υ.Ε. που ιδρύθηκε και λειτουργεί σχετικά πρόσφατα και εδρεύει στο Πεκίνο, αποτελεί μια σωστή κίνηση οικονομικής στρατηγικής και διπλωματίας, για την οποία και συγχαίρουμε τον υπουργό Οικονομικών κ. Χ.Γεωργιάδη. 

Παρ, 19 Μάι 2017

Ανακοίνωση Ινστιτούτου Πολιτισμού

Χαιρετίζουμε τη σημερινή υπογραφή της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα αδικήματα που σχετίζονται με τα πολιτιστικά αγαθά, στη διάρκεια της 127ης Συνόδου της Επιτροπής Υπουργών του Συμβουλίου, εδώ στη Λευκωσία.

Η «Σύμβαση των Ματωμένων Αρχαιοτήτων», όπως την αποκάλεσε ο γ.γ. του Συμβουλίου της Ευρώπης κ.Θ.Γιάγκλαντ, αναμενόταν προ πολλού και έρχεται να συμπληρώσει το διεθνές νομικό πλαίσιο εναντίον της διακίνησης πολιτιστικών αγαθών.

Συγχαίρουμε και τον υπουργό Εξωτερικών κ. Ι.Κασουλίδη, αφού αυτή η σύμβαση που προσθέτει ποινική διάσταση στο διεθνή αγώνα εναντίον της σύλησης και της παράνομης διακίνησης πολιτιστικών αγαθών, θα μείνει γνωστή ως Σύμβαση της Λευκωσίας.

Η ανάγκη προστασίας της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, την οποία στη χώρα μας αισθανόμαστε καθημερινά μετά την τουρκική εισβολή και κατοχή από το 1974, έγινε ακόμα πιο έντονη μετά τις πρόσφατες φρικαλέες σκηνές που παρακολουθήσαμε με την πολιτιστική καταστροφή που προκάλεσε το Daesch στην Παλμύρα. 

Μετά την υπογραφή από τα πρώτα έξι κράτη, που μπορεί να ενεργοποιήσει τη Σύμβαση, η Κύπρος που τόσο πολύ έχει υποφέρει και συνεχίζει να υποφέρει από την καταλήστευση και την καταστροφή πολυχιλιετούς πολιτιστικής κληρονομιάς, προσβλέπει στην επικύρωση, αλλά και στη συμμετοχή όλων των κρατών, σε μια κοινή προσπάθεια να αναπτυχθεί μέσα από συνεργασία και συναντίληψη ένα αποτελεσματικό δίχτυ προστασίας της οικουμενικής πολιτιστικής κληρονομιάς.