Φόροι αντί φρένο στις δημόσιες δαπάνες
Δευ, 10 Ιαν 2011

του Πρόδρομου Προδρόμου

Ο υπουργός Οικονομικών είπε ότι χρειάζονται άλλα πρόσθετα €150 εκ. Προκειμένου όχι να φτάσουμε σε κάποια ισορροπία, αλλά απλά σε κάπως χαμηλότερο δημοσιονομικό έλλειμμα. Την ίδια όμως ώρα το ένα από τα δυο συμπολιτευόμενα κόμματα εκτιμά ότι αυτές οι ανάγκες είναι περί τα €400 εκ. Σε ανάλογη εκτίμηση καταλήγει μάλιστα και το μεγάλο κόμμα της αντιπολίτευσης, αλλά και η μεγάλη πλειοψηφία των οικονομολόγων και άλλων οικονομικών παρατηρητών:χρειάζονται άμεσα περί τα €450 εκ. Αυτή είναι, ακόμα, και η εκτίμηση του οικονομικού επιτελείου της ίδιας της Κομισιόν.

Τελικά, όμως, τα δυο συνεργαζόμενα στην κυβέρνηση κόμματα αποφασίζουν για μέτρα ύψους €250 εκ. Τι νόημα μπορεί να έχει αυτό; Ότι ο υπουργός Οικονομικών κάνει λάθος; Ή, μήπως, ότι έχει δίκιο και λάθος κάνουν όλοι οι άλλοι, αλλά έρχεται και αντλεί με φορολογίες περισσότερα από αυτά που χρειάζονται; Ή μήπως –ακόμα χειρότερα- αυτό σημαίνει ότι λάθος κάνουν τόσο ο υπουργός όσο και το ΔΗΚΟ και η αλήθεια ήταν “κάπου στη μέση” –η οποία όμως προέκυψε μάλλον με τη λογική του τυχαίου και των “πολιτικών παραζεμάτων”;

Το κόστος του κράτους μεγαλώνει σε βάρος της οικονομίας

Οι δημόσιες δαπάνες τρέχουν τα τελευταία πέντε χρόνια με ρυθμό αύξησης από 5% μέχρι πάνω από 9%. Στην περίοδο 2005-2010 οι δαπάνες του κράτους, όπως εμφανίζονται στον προϋπολογισμό, αυξήθηκαν συνολικά κατά 42%. Την ίδια περίοδο τα έσοδα του κράτους αυξάνονταν κατά 36%. Ενώ το προϊόν της χώρας μεγάλωσε λιγότερο, με ρυθμό μόνο 30%. Όταν οι δαπάνες του κράτους αυξάνονται κατά 42%, ενώ η οικονομία έχει μεγαλώσει κατά 30% μόνο, τότε αυτό σημαίνει ότι το κράτος “απορροφά” ένα συνεχώς αυξανόμενο μέρος της οικονομίας. Απλό.

Εκτός, όμως, από αυτή την ανεπιθύμητη εξέλιξη, το γενικότερο πρόβλημα είναι ότι πρέπει επειγόντως να μειωθεί το έλλειμμα αυτού του κράτους. Όχι, βέβαια, μόνο γιατί το λένε και το ζητούν οι Βρυξέλλες, αλλά διότι δημιουργεί χρέος επιβαρύνοντας άδικα τις μελλοντικές γενιές, ενώ ταυτόχρονα παρακωλύει (πολλαπλώς) την οικονομική ανάπτυξη της χώρας.

Λογικά, θα έλεγε κανείς ότι μπροστά σε αυτή την τροπή και εφ’όσον η χώρα βρέθηκε και υπό “επιτήρηση”, πρέπει το κράτος να περιορίσει τις δαπάνες του. Μπορεί, άραγε, να μειωθούν οι δαπάνες του κράτους χωρίς να περιοριστούν οι δαπάνες που κάνει για το προσωπικό του και οι οποίες είναι περίπου το ένα τρίτο των συνολικών δαπανών; Πράγμα πολύ δύσκολο, έως ακατόρθωτο. Όμως, το 2011 είχε προϋπολογισθεί αύξηση των δημοσίων δαπανών κατά σχεδόν 3%, ενώ οι δαπάνες προσωπικού θα είχαν αύξηση περίπου διπλάσια. Από το 2005 μέχρι το 2011 το μερίδιο των δαπανών προσωπικού μέσα στις συνολικές κρατικές δαπάνες είχε παραμείνει περίπου αμετάβλητο. Όμως το μερίδιο των δαπανών προσωπικού μέσα στο ΑΕΠ της χώρας αυξήθηκε από 13,7% το 2005 σε 15,1 % το 2011. Οι δαπάνες προσωπικού του κράτους απορροφούσαν 51,7% των φόρων (άμεσων και έμμεσων) που πλήρωναν οι πολίτες το 2005. Το ποσοστό αυτό αυξήθηκε σε 54,9% το 2011. Με αυτή τη λογική, την ώρα που το κράτος εξακολουθεί να επεκτείνεται σε βάρος της οικονομίας, οι δαπάνες για το προσωπικό του αποσπούν ένα ολοένα και μεγαλύτερο κομμάτι της “πίτας”.

Αντί να μειώσουν τις δαπάνες, αυξάνουν τις φορολογίες

Η κυβέρνηση είχε δυο επιλογές. Είτε να περικόψει δραστικά τις δαπάνες του κράτους είτε να αυξήσει αρκετά τα έσοδα του. Αποφάσισε, με τα μέτρα που ανακοίνωσε, να κάνει περισσότερο το δεύτερο. Ψηφίζονται από την κυβερνητική πλειοψηφία μέτρα αύξησης των εσόδων, κυρίως με πρόσθετες φορολογίες. Αυτό σημαίνει πρακτικά μια μεγαλύτερη μεταφορά πόρων από την οικονομία προς την κρατική μηχανή. Την ώρα που οι δαπάνες σε έργα υποδομής (που γενικά χαρακτηρίζονται “αναπτυξιακές”) ουσιαστικά μειώνονται, αυτό σημαίνει ότι το κράτος απορροφά από την οικονομία μεγαλύτερους πόρους προκειμένου είτε να αποπληρώνει χρέη είτε να κάνει δαπάνες που δεν είναι παραγωγικές.

Αυτή η πολιτική προφανώς δεν ευνοεί τη μεγέθυνση της οικονομίας που είναι απαραίτητη για να βγει η χώρα από την ύφεση και την κρίση. Εξάλλου, αυτή η ίδια πολιτική δεν περιορίζει καν το δημοσιονομικό έλλειμμα (και το χρέος) στο βαθμό που είναι απολύτως απαραίτητο.

Εκτός όμως απ’αυτή τη στρεβλή λογική, πρέπει να θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι τελικά δεν θα είναι αρκετές οι “αλχημείες” των κομματικών διαβουλεύσεων. Πέραν αυτών των €250 εκ. η δημοσιονομική άσκηση θα απαιτήσει σχεδόν άλλα τόσα!

Δηλαδή, την ίδια ώρα που γίνονται αυτές οι κακές επιλογές, το μήνυμα που στέλνει η κυβέρνηση στην οικονομία, αλλά και προς κάθε ενδιαφερόμενο, είναι ότι σύντομα θα χρειαστεί να επαναληφθεί αυτός ο κύκλος και, πιθανότατα, θα επιβάλει και νέες φορολογίες ή άλλες επιβαρύνσεις στην οικονομία!

 

Flickr Feed

Δευ, 27 Μάρ 2017

Δελτίο Τύπου Δημοκρατικού Συναγερμού

Είναι πια ολοφάνερη η μόνη έγνοια που έχει στο νου ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος. Από τώρα και για τις επόμενες 300 μέρες θα κοιμάται και θα ξυπνά με ένα και μόνο στόχο: πώς θα βρεθεί ο ίδιος στην καρέκλα.

Για τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ δεν υπάρχει Κυπριακό, αλλά μόνο η επιδίωξή του να κατακτήσει προσωπικά τον προεδρικό θώκο.

Πώς όμως να υπάρχει Κυπριακό για τον κ. Νικόλα Παπαδόπουλο όταν για να διεκδικήσει την καρέκλα έχει συστρατευτεί με τις πιο ακραίες θέσεις που θα ήθελαν να σταματήσει κάθε διαπραγμάτευση; Το πολιτικό συνονθύλευμα του οποίου θέλει να ηγηθεί έχει καθαρό όνομα και στόχο: είναι εκείνοι που δεν θέλουν διαπραγματεύσεις και εκείνοι που με ηχηρά όσο και κενά συνθήματα προσπαθούν να κάνουν τον κόσμο να συνηθίσει την τουρκική κατοχή.

Ο Δημοκρατικός Συναγερμός θεωρεί ότι με την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων που μπορεί να ακολουθήσει την κοινωνική συνάντηση που έχει εξαγγελθεί, πρέπει να φέρουμε ξανά την Τουρκία στη θέση εκείνη όπου θα οφείλει να πάρει αποφάσεις και για την απόσυρση των στρατευμάτων και για τον τερματισμό της κατοχής, αλλά και των εγγυήσεων.

Αντίθετα ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος και οι ακραίες δυνάμεις που μπορεί να τον ακολουθήσουν δεν χάνουν ευκαιρία να «πυροβολούν» τη διαδικασία διαπραγμάτευσης, ελπίζοντας ότι η στασιμότητα θα τους δώσει την καρέκλα και την εξουσία. 

Κυρ, 26 Μάρ 2017

Δήλωση του Εκπροσώπου Τύπου του ΔΗΣΥ κ. Πρόδρομου Προδρόμου.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ξέρει πολύ καλά πώς θα χειριστεί το θέμα για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων και η παράταξή μας ξέρει πώς να στηρίζει απόλυτα τις προσπάθειές του

Βλέπουμε διάφορα δημοσιεύματα. Με διάφορες εκτιμήσεις και ισχυρισμούς σχετικά με το κενό διάστημα των διαπραγματεύσεων και τη συνέχεια.

Για μας ένα πράγμα είναι σίγουρο: ο Δημοκρατικός Συναγερμός τάσσεται υπέρ της συνέχισης των διαπραγματεύσεων. Θεωρούμε ότι υπάρχει ανάγκη να ξαναρχίσουν οι συνομιλίες γιατί είναι προς το συμφέρον του κυπριακού ελληνισμού και της Κύπρου ολόκληρης.

Είναι όμως άλλο ένα πράγμα που είναι σίγουρο: την αρμοδιότητα για τη διαπραγμάτευση την έχει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Η παράταξή μας στηρίζει απολύτως τον Πρόεδρο Αναστασιάδη στις επιλογές που κάνει και στους χειρισμούς που κρίνει ωφέλιμους για το σκοπό αυτό. Διότι ξέρουμε ότι ο Πρόεδρος βασίζεται σε θέσεις αρχών και διεκδικεί εκείνα που χρειάζεται η Κύπρος και ο κυπριακός ελληνισμός.

Βλέπουμε τα δημοσιεύματα… Είναι βέβαια δικαίωμα του καθενός να προβάλλει εκτιμήσεις και να γράφει ό,τι θέλει και ό,τι κρίνει σωστό. Ένθεν και ένθεν.

Εμείς υπογραμμίζουμε ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ξέρει πολύ καλά πώς θα χειριστεί το θέμα και η παράταξή μας ξέρει πώς θα στηρίξει τις προσπάθειές του.

Λέμε ότι οι διαπραγματεύσεις πρέπει να συνεχιστούν από εκεί που σταμάτησαν όταν αποχώρησε ο Τουρκοκύπριος ηγέτης. Ελπίζουμε ότι ο κ. Ακκιντζί θα επιστρέψει και θα επιβεβαιώσει και εκείνο που είπε ο εκπρόσωπός του, ότι δηλαδή δεν επηρεάζεται από το δημοψήφισμα του Απριλίου στην Τουρκία.

Μπορεί να φαίνεται λογικά δύσκολο να υπάρξει πρόοδος πριν το περιβόητο δημοψήφισμα του Ταγίπ Ερντογάν. Μπορεί ακόμα να φαίνεται αμφίβολο αν γενικά η Άγκυρα θα λογικευτεί. Εξάλλου ποτέ δεν κρύψαμε ότι παρά την πρόοδο που καταγράφηκε στο τελευταίο διάστημα, παραμένουν δυσκολίες και διάσταση σε κάποια σημαντικά θέματα.

Έχουμε όμως κάθε λόγο να θέλουμε να συνεχιστεί η διαπραγμάτευση από την ώρα που ξέρουμε και όλοι ομολογούμε πως μόνο με μια πολιτική συμφωνία μπορεί να τερματίσουμε την κατοχή και την ανωμαλία στον τόπο μας.

Πρέπει η διαπραγμάτευση να συνεχιστεί από εκεί που είχαμε μείνει, με τη Διάσκεψη της Γενεύης, περιμένοντας να δεχτεί η Τουρκία ότι δεν μπορεί να κατέχει εδάφη ούτε να διατηρεί στρατεύματα στην Κύπρο, αλλά ούτε να αξιώνει δικαιώματα εγγυήσεων, δηλαδή επέμβασης και ανάμιξης. Να συνεχιστεί και να καταλήξει αυτή η διαδικασία με την οποία καθιερώθηκε και η ενεργός παρουσία της Ε.Ε. Αλλά και να αντιμετωπιστούν με λογική και καλή θέληση και τα υπόλοιπα ανοιχτά θέματα.

Κυρ, 26 Μάρ 2017

Δελτίο Τύπου Δημοκρατικού Συναγερμού

Μιλά ο Ν. Παπαδόπουλος που μήνες τώρα ασχολείται μόνο με την προεδρία!

-και προτείνει «κοινή στρατηγική» για κόμματα που δεν έχουν κάν κοινό στόχο

Διαμαρτύρεται το ΔΗΚΟ και επικρίνει τον Πρόεδρο του κόμματός μας κ. Αβέρωφ Νεοφύτου ότι «επιτίθεται στον ενδιάμεσο χώρο». Κάτι τέτοιο όμως δεν μπορεί να συμβαίνει, διότι όπως δήλωνε στο ΡΙΚ, στις 9 Μαρτίου,  ο Πρόεδρος της ΕΔΕΚ κ. Μαρίνος Σιζόπυολος « Αυτή την στιγμή η ΕΔΕΚ έχει ξεκαθαρίσει με απόφαση Κεντρικής Επιτροπής ότι για εμάς δεν υπάρχει Ενδιάμεσος Χώρος». Υπενθυμίζουμε ακόμα στο ΔΗΚΟ ότι και η πρόεδρος της «Αλληλεγγύης» είχε δημόσια εξηγήσει ότι για εκείνη «δεν έχει νόημα να μιλάμε για ενδιάμεσο χώρο».

Πώς μπορεί λοιπόν ο κ. Νεοφύτου να επιτίθεται σε κάτι που δεν υπάρχει;

Επισημαίνει ακόμα το ΔΗΚΟ ότι «αντί να ασχολούνται με την τουρκική αδιαλλαξία, με τις απειλές της Τουρκίας και τους εκβιασμούς του Ακκιντζί, αναλώνονται να κατηγορούν τον ενδιάμεσο χώρο». Την ίδια ώρα όλη η Κύπρος βλέπει ότι είναι ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος που εδώ και μερικούς μήνες, περισσότερο από ένα χρόνο πριν τις προεδρικές εκλογές, δεν ασχολείται με ο,τιδήποτε άλλο παρά με την επιθυμία του να διεκδικήσει την προεδρία.

Όσον αφορά τις χτεσινές προκλητικές δηλώσεις του Νικόλα Παπαδόπουλου σχετικά με το τι θα συμβεί στη Βουλή, του υπενθυμίζουμε την αιτιολογία της δικής μας πρότασης νόμου, όπως αυτή είχε κατατεθεί ήδη από τις 10 Φεβρουαρίου και προτού ασχοληθεί κάν με το θέμα η τουρκοκυπριακή πλευρά. Εάν του συμφέρει να κάνει ότι δεν ακούει, αυτό δεν είναι πρόβλημα των θεσμών, αλλά του ιδίου προσωπικά.

Εξάλλου, φαίνεται ότι εκείνο που πραγματικά ενοχλεί τον ίδιο, το κόμμα του και τους συνοδοιπόρους τους, είναι ότι μπορεί να ξεκινήσει και πάλι η διαπραγμάτευση για το Κυπριακό.

Ο Δημοκρατικός Συναγερμός δεν προχωρεί σε «επικρίσεις κατά των κομμάτων του ενδιάμεσου χώρου». Απλώς, στο άκουσμα της προεκλογικής διαφήμισης για «νέα στρατηγική του Νικόλα Παπαδόπουλου», διερωτόμαστε: πώς μπορεί να υπάρχει πρόταση κοινής στρατηγικής για κόμματα που έχουν διαφορετικό στρατηγικό στόχο; Ποιά μπορεί να είναι κοινή στρατηγική για κόμματα που δεν μπορεί να αποφασίσουν ποια λύση του Κυπριακού επιδιώκουν, αλλά το ένα λέει «επιδιώκεται λύση διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας», το άλλο λέει «η διζωνική είναι ρατσιστική και απορρίπτεται» και κάποιο τρίτο εξαπολύει μύδρους και κατά της ιδέας της «δικοινοτικότητας»;

Δεν πρόκειται για «επικρίσεις», αλλά για αποκάλυψη ότι η «άλλη στρατηγική» είναι απλώς ένα άλλο... πυροτέχνημα.