Φόροι αντί φρένο στις δημόσιες δαπάνες
Δευ, 10 Ιαν 2011

του Πρόδρομου Προδρόμου

Ο υπουργός Οικονομικών είπε ότι χρειάζονται άλλα πρόσθετα €150 εκ. Προκειμένου όχι να φτάσουμε σε κάποια ισορροπία, αλλά απλά σε κάπως χαμηλότερο δημοσιονομικό έλλειμμα. Την ίδια όμως ώρα το ένα από τα δυο συμπολιτευόμενα κόμματα εκτιμά ότι αυτές οι ανάγκες είναι περί τα €400 εκ. Σε ανάλογη εκτίμηση καταλήγει μάλιστα και το μεγάλο κόμμα της αντιπολίτευσης, αλλά και η μεγάλη πλειοψηφία των οικονομολόγων και άλλων οικονομικών παρατηρητών:χρειάζονται άμεσα περί τα €450 εκ. Αυτή είναι, ακόμα, και η εκτίμηση του οικονομικού επιτελείου της ίδιας της Κομισιόν.

Τελικά, όμως, τα δυο συνεργαζόμενα στην κυβέρνηση κόμματα αποφασίζουν για μέτρα ύψους €250 εκ. Τι νόημα μπορεί να έχει αυτό; Ότι ο υπουργός Οικονομικών κάνει λάθος; Ή, μήπως, ότι έχει δίκιο και λάθος κάνουν όλοι οι άλλοι, αλλά έρχεται και αντλεί με φορολογίες περισσότερα από αυτά που χρειάζονται; Ή μήπως –ακόμα χειρότερα- αυτό σημαίνει ότι λάθος κάνουν τόσο ο υπουργός όσο και το ΔΗΚΟ και η αλήθεια ήταν “κάπου στη μέση” –η οποία όμως προέκυψε μάλλον με τη λογική του τυχαίου και των “πολιτικών παραζεμάτων”;

Το κόστος του κράτους μεγαλώνει σε βάρος της οικονομίας

Οι δημόσιες δαπάνες τρέχουν τα τελευταία πέντε χρόνια με ρυθμό αύξησης από 5% μέχρι πάνω από 9%. Στην περίοδο 2005-2010 οι δαπάνες του κράτους, όπως εμφανίζονται στον προϋπολογισμό, αυξήθηκαν συνολικά κατά 42%. Την ίδια περίοδο τα έσοδα του κράτους αυξάνονταν κατά 36%. Ενώ το προϊόν της χώρας μεγάλωσε λιγότερο, με ρυθμό μόνο 30%. Όταν οι δαπάνες του κράτους αυξάνονται κατά 42%, ενώ η οικονομία έχει μεγαλώσει κατά 30% μόνο, τότε αυτό σημαίνει ότι το κράτος “απορροφά” ένα συνεχώς αυξανόμενο μέρος της οικονομίας. Απλό.

Εκτός, όμως, από αυτή την ανεπιθύμητη εξέλιξη, το γενικότερο πρόβλημα είναι ότι πρέπει επειγόντως να μειωθεί το έλλειμμα αυτού του κράτους. Όχι, βέβαια, μόνο γιατί το λένε και το ζητούν οι Βρυξέλλες, αλλά διότι δημιουργεί χρέος επιβαρύνοντας άδικα τις μελλοντικές γενιές, ενώ ταυτόχρονα παρακωλύει (πολλαπλώς) την οικονομική ανάπτυξη της χώρας.

Λογικά, θα έλεγε κανείς ότι μπροστά σε αυτή την τροπή και εφ’όσον η χώρα βρέθηκε και υπό “επιτήρηση”, πρέπει το κράτος να περιορίσει τις δαπάνες του. Μπορεί, άραγε, να μειωθούν οι δαπάνες του κράτους χωρίς να περιοριστούν οι δαπάνες που κάνει για το προσωπικό του και οι οποίες είναι περίπου το ένα τρίτο των συνολικών δαπανών; Πράγμα πολύ δύσκολο, έως ακατόρθωτο. Όμως, το 2011 είχε προϋπολογισθεί αύξηση των δημοσίων δαπανών κατά σχεδόν 3%, ενώ οι δαπάνες προσωπικού θα είχαν αύξηση περίπου διπλάσια. Από το 2005 μέχρι το 2011 το μερίδιο των δαπανών προσωπικού μέσα στις συνολικές κρατικές δαπάνες είχε παραμείνει περίπου αμετάβλητο. Όμως το μερίδιο των δαπανών προσωπικού μέσα στο ΑΕΠ της χώρας αυξήθηκε από 13,7% το 2005 σε 15,1 % το 2011. Οι δαπάνες προσωπικού του κράτους απορροφούσαν 51,7% των φόρων (άμεσων και έμμεσων) που πλήρωναν οι πολίτες το 2005. Το ποσοστό αυτό αυξήθηκε σε 54,9% το 2011. Με αυτή τη λογική, την ώρα που το κράτος εξακολουθεί να επεκτείνεται σε βάρος της οικονομίας, οι δαπάνες για το προσωπικό του αποσπούν ένα ολοένα και μεγαλύτερο κομμάτι της “πίτας”.

Αντί να μειώσουν τις δαπάνες, αυξάνουν τις φορολογίες

Η κυβέρνηση είχε δυο επιλογές. Είτε να περικόψει δραστικά τις δαπάνες του κράτους είτε να αυξήσει αρκετά τα έσοδα του. Αποφάσισε, με τα μέτρα που ανακοίνωσε, να κάνει περισσότερο το δεύτερο. Ψηφίζονται από την κυβερνητική πλειοψηφία μέτρα αύξησης των εσόδων, κυρίως με πρόσθετες φορολογίες. Αυτό σημαίνει πρακτικά μια μεγαλύτερη μεταφορά πόρων από την οικονομία προς την κρατική μηχανή. Την ώρα που οι δαπάνες σε έργα υποδομής (που γενικά χαρακτηρίζονται “αναπτυξιακές”) ουσιαστικά μειώνονται, αυτό σημαίνει ότι το κράτος απορροφά από την οικονομία μεγαλύτερους πόρους προκειμένου είτε να αποπληρώνει χρέη είτε να κάνει δαπάνες που δεν είναι παραγωγικές.

Αυτή η πολιτική προφανώς δεν ευνοεί τη μεγέθυνση της οικονομίας που είναι απαραίτητη για να βγει η χώρα από την ύφεση και την κρίση. Εξάλλου, αυτή η ίδια πολιτική δεν περιορίζει καν το δημοσιονομικό έλλειμμα (και το χρέος) στο βαθμό που είναι απολύτως απαραίτητο.

Εκτός όμως απ’αυτή τη στρεβλή λογική, πρέπει να θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι τελικά δεν θα είναι αρκετές οι “αλχημείες” των κομματικών διαβουλεύσεων. Πέραν αυτών των €250 εκ. η δημοσιονομική άσκηση θα απαιτήσει σχεδόν άλλα τόσα!

Δηλαδή, την ίδια ώρα που γίνονται αυτές οι κακές επιλογές, το μήνυμα που στέλνει η κυβέρνηση στην οικονομία, αλλά και προς κάθε ενδιαφερόμενο, είναι ότι σύντομα θα χρειαστεί να επαναληφθεί αυτός ο κύκλος και, πιθανότατα, θα επιβάλει και νέες φορολογίες ή άλλες επιβαρύνσεις στην οικονομία!

 

Flickr Feed

Δευ, 22 Ιαν 2018

Καταδικάζουμε τις επεμβάσεις της Άγκυρας στις εσωτερικές υποθέσεις των Τουρκοκυπρίων και ιδιαίτερα τις απόπειρες να πληγεί η ελευθερία έκφρασης γνώμης και ο Τύπος. Εξαιρετικά ανησυχητική είναι όμως η απόπειρα να υποκινηθούν εκδηλώσεις βίαιης καταστολής εναντίον της τουρκοκυπρικής εφημερίδας. Δείχνει ότι αντιδημοκρατικές πρακτικές που έχουν επιβληθεί στο εσωτερικό της Τουρκίας διαχέονται τώρα με μεγαλύτερη ένταση και στην κατεχόμενη Κύπρο.

Όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα στα κατεχόμενα, σε συνδυασμό με τη συζήτηση που ακούμε σχετικά με την τουρκική εισβολή του 1974, υπογραμμίζουν με έναν ακόμα τρόπο την ανάγκη να βρεθεί μια πολιτική συμφωνία, που όχι μόνο θα τερματίζει την τουρκική κατοχή, αλλά θα αποκλείει και την ανάμιξη της Άγκυρας στις υποθέσεις της Κύπρου, με κατάργηση των εγγυήσεων και των όποιων επεμβατικών δικαιωμάτων.

Λευκωσία, 22 Ιανουαρίου 2018

Δευ, 22 Ιαν 2018


Όταν ξεκινήσαμε, το 2013, η Κύπρος ήταν μια χώρα σε διάλυση. 

Καταχρεωμένη. Με τον κόσμο να περιμένει στην ουρά.
Ουρά στα κοινωνικά παντοπωλεία. Ουρά σε τραπεζικές μηχανές, με τις τράπεζες κλειστές. Κυριαρχούσαν η αγωνία και ο φόβος για το αύριο.

Σήμερα έχουμε στήσει την οικονομία στα πόδια της.
Έχουμε ανάπτυξη. Έρχονται επενδύσεις και δημιουργείται απασχόληση. Η ανεργία μειώνεται διαρκώς. Οι νέοι βρίσκουν σιγά-σιγά τις ευκαιρίες που δικαιούνται και που αξίζουν.

Το κράτος έχει πλεονάσματα και έχει δυνατότητες για οφέλιμες πολιτικές.
Η κυβέρνησή μας μπορεί και σχεδιάζει το αύριο. Όπως, για παράδειγμα, με το Γενικό Σχέδιο Υγείας, που δεκαετίες το περιμέναμε...

Αυτή την πορεία πρέπει να συνεχίσουμε. Δεν πρέπει:
ούτε να λοξοδρομήσουμε με την πλάνη μεγαλόστομων υποσχέσεων που δεν στέκουν πουθενά
ούτε και να αφήσουμε τους άλλους να μας πάρουν πίσω ξανά.

Έτσι θα ψηφίσουμε την Κυριακή που έρχεται.
Για να συνεχίσουμε στο δρόμο που φτιάχνει τη χώρα μας και τη ζωή μας.
Με σταθερά βήματα μπροστά. Με Πρόεδρο τον Νίκο Αναστασιάδη. Τον Πρόεδρο που έχει δείξει στην πράξη ότι βελτιώνει τα πράγματα. Ότι έχει σχέδιο για τη χώρα.

Λευκωσία, 22 Ιανουαρίου 2018

Παρ, 19 Ιαν 2018

Σε 10 μέρες οι Κύπριοι Πολίτες καλούνται στην κάλπη για να αποφασίσουν πως θα προχωρήσει η χώρα και το ερώτημα είναι:

αν θα μπούμε σε λογική πειραματισμών που θα αποσταθεροποιούσαν την χώρα όπως ακούγετε από τη μία πλευρά;

ή ακόμα να επιστρέψουμε σε πολιτικές που μας είχαν φέρει την βαθιά κρίση;

ή θα συνεχίσουμε με σταθερά βήματα μπροστά σε δρόμο ανάπτυξης και δημιουργίας που βελτιώνει την χώρα μας.

Ακούμε τους δύο βασικούς ανθυποψηφίους του Προέδρου της Δημοκρατίας να κατηγορούν ο ένας τον άλλον επειδή σε κάποιες θέματα συνεργάστηκαν με πολιτικές του Προέδρου Αναστασιάδη.

Εμείς λέμε ότι χρειάζονται συνεργασίες, πρέπει να βρίσκουμε συναίνεση για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα, να σχεδιάζουμε μεγάλες πολιτικές που παράγουν αποτελέσματα προς όφελος των πολιτών.

Την ώρα που οι πολίτες αναγνωρίζουν στον Πρόεδρο Αναστασιάδη την ηγετική φυσιογνωμία που χρειάζεται η χώρα είναι επίσης πολύ σημαντικό ότι με τις πολιτικές του ο Πρόεδρος μπορεί να εξασφαλίζει συναίνεση και συνεργασίες.

Γιατί πραγματικός αντίπαλος μας είναι τα προβλήματα και στόχος μας η λύσης τους προς όφελος των πολιτών

Λευκωσία, 19 Ιανουαρίου 2018