Aνθρώπινες και συστημικές παθογένειες
Κυρ, 17 Ιούν 2012
Παναγιώτη Δημητρίου
Πρώην Ευρωβουλευτή
 
Aνθρώπινες και συστημικές παθογένειες

 

Η τρέχουσα παγκόσμια οικονομική κρίση δεν είναι απλά και μόνο οικονομική. Είναι κρίση πολυεπίπεδη και πολυσύνθετη. Είναι κρίση πολιτική, κοινωνική, ιδεολογική, θεσμική και αξιακή. Είναι κρίση συστημική, που αναδεικνύει τις παθογένειες του σύγχρονου κράτους και της σύγχρονης κοινωνίας γενικότερα.

Η μονεταριστική νοοτροπία, η εμποροποίηση των ανθρώπινων σχέσεων και η θεοποίηση του χρήματος έχουν επικαλύψει και υποβαθμίσει όλες τις πτυχές της ανθρώπινης ζωής. Το όραμα για δημιουργία της κοινωνίας του homo christianicus ή του homo communismus ήταν και είναι όνειρο απατηλό. Ο ατομοκεντρισμός, ως κανόνας φυσικού δικαίου, αποδεικνύεται ακατανίκητος. Ο άκρατος συμφεροντολογισμός και ο αχαλίνωτος ατομικισμός έχουν αποδυναμώσει τον πρωτεύοντα και αποκλειστικό ρόλο του κράτους ως θεσμού εξυπηρέτησης του κοινού καλού. Η παγκοσμιοποίηση έγινε εργαλείο προώθησης της άμετρης κερδοσκοπίας και διάβρωσης του κρατικού ρόλου.

Ο στόχος της εξυπηρέτησης του κοινού καλού, όπως ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης το καθόρισαν, έχει παύσει να αποτελεί στοιχείο πραγματικού και γνήσιου καθολικού ενδιαφέροντος. Το κοινό καλό το επικαλούμαστε συνήθως, ως πολίτες και ως πολιτικοί στο βαθμό που μας εξυπηρετεί και ατομικά. Το κράτος δυστυχώς δεν κατόρθωσε να εξισορροπήσει τον ατομικισμό με την κοινωνική συνείδηση. Γι’ αυτό ο αντικρατιμός, ο αναρχισμός και ο μηδενισμός κυριαρχούν πλέον στις αντιλήψεις πολλών ανθρώπων, κυρίως νέων.

Η αμφισβήτηση του κράτους ως πολιτικού, κοινωνικού και οικονομικού προστάτη του πολίτη αυξάνεται συνεχώς. Και δεν έχει να κάμει μόνο με τον νεποτισμό, την διαπλοκή και την διαφθορά των κρατούντων, αλλά βασικά με αυτό τούτο το οικονομικό σύστημα που εκτρέφει τα φαινόμενα αυτά. Ο αντικρατισμός έχει να κάμει με την προκλητική οικονομική ανισότητα που παρατηρείται έντονα σε εποχές οικονομικής κρίσης. Οι πολίτες αναζητούν οργισμένοι, ακαθόριστα και αόριστα, θεραπεία των οικονομικών και κοινωνικών παθογενειών του συστήματος, έστω και αν ατομικά ο καθένας τις εκτρέφει με την μονεταριστική και συμφεροντολογική νοοτροπία του. Τον δύσκολο ρόλο του «φυσιοθεραπευτή» καλείται να διαδραματίσει το σύγχρονο κράτος.

Οι ιδεολογίες, όπως τις γνωρίζουμε, δεν απαντούν πλέον στις ανησυχίες και στις προσδοκίες της πλειοψηφίας των πολιτών για μια δικαιότερη κοινωνία. Ο μαρξισμός δοκιμάστηκε συστημικά και χρεοκόπησε. Ο σοσιαλισμός στην πράξη εφαρμόζει κανόνες του καπιταλισμού και λειτουργεί ως μεταλλαγμένος καπιταλισμός. Και ο καπιταλισμός υιοθετεί σε πλείστα των κρατών πολλές αρχές του σοσιαλισμού. Το στοίχημα πλέον δεν είναι ποιο ιδεολογικό περιτύλιγμα τοποθετείται στο κοινωνικοοικονομικό σύστημα μιας χώρας, αλλά πώς το καπιταλιστικό σύστημα, που είτε το θέλουμε είτε όχι αποδεικνύεται δυστυχώς άκρως ταιριαστό με την νοοτροπία του ατόμου, αποκτά όσο το δυνατό καλύτερο κοινωνικό πρόσωπο.

Ούτε ο Χόμπς, ούτε ο Λοκ, ούτε ο Ρουσσώ, ούτε ο Μίλλ, ούτε ο Χέγκελ, ούτε ο Μπέρκ, ούτε ο Φρήτμαν θα μπορούσε από μόνος του ο καθένας να δώσει απαντήσεις στις ανησυχίες του πολίτη του εικοστού-πρώτου αιώνα. Κανένας από μόνος του δεν θα μπορούσε να δώσει λύσεις στα σύγχρονα προβλήματα. Η σταχυολόγηση, όμως, των διαχρονικών στοιχείων της φιλοσοφίας του καθενός από αυτούς μπορεί να οδηγήσει στη διαμόρφωση ενός συστήματος, που να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του σύγχρονου ανθρώπου.

Η θεωρία του Ρόουλς θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για δημιουργία μιας δικαιότερης κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που να διασφαλίζει, όπως λέει ο Ρόουλς, σε όλους τα πρωταρχικά αγαθά (πολιτικά δικαιώματα, εργασία, παιδεία, υγεία κλπ) και απ’ εκεί και πέρα ας λειτουργήσει ο φυσικός κανόνας του ατομικού συμφεροντολογισμού, που να υπηρετεί, όμως, παράλληλα, με την ρυθμιστική παρέμβαση του κράτους, το κοινό καλό. Ούτε ιδεολογικά, ούτε δογματικά, ούτε και συνταγογραφικά μπορεί να αντιμετωπισθεί η μεγάλη ιστορική τρικυμία στον σύγχρονο κόσμο. Χρειάζονται ορθολογικές και πραγματιστικές ενέργειες που να στοχεύουν στη δημιουργία δικαιότερης κοινωνίας και στην αναγωγή του ατόμου σε πραγματικό «συμπολίτη» με ανθρωπιστικές αρχές και αξίες.

Flickr Feed

Δευ, 27 Μάρ 2017

Δελτίο Τύπου Δημοκρατικού Συναγερμού

Είναι πια ολοφάνερη η μόνη έγνοια που έχει στο νου ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος. Από τώρα και για τις επόμενες 300 μέρες θα κοιμάται και θα ξυπνά με ένα και μόνο στόχο: πώς θα βρεθεί ο ίδιος στην καρέκλα.

Για τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ δεν υπάρχει Κυπριακό, αλλά μόνο η επιδίωξή του να κατακτήσει προσωπικά τον προεδρικό θώκο.

Πώς όμως να υπάρχει Κυπριακό για τον κ. Νικόλα Παπαδόπουλο όταν για να διεκδικήσει την καρέκλα έχει συστρατευτεί με τις πιο ακραίες θέσεις που θα ήθελαν να σταματήσει κάθε διαπραγμάτευση; Το πολιτικό συνονθύλευμα του οποίου θέλει να ηγηθεί έχει καθαρό όνομα και στόχο: είναι εκείνοι που δεν θέλουν διαπραγματεύσεις και εκείνοι που με ηχηρά όσο και κενά συνθήματα προσπαθούν να κάνουν τον κόσμο να συνηθίσει την τουρκική κατοχή.

Ο Δημοκρατικός Συναγερμός θεωρεί ότι με την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων που μπορεί να ακολουθήσει την κοινωνική συνάντηση που έχει εξαγγελθεί, πρέπει να φέρουμε ξανά την Τουρκία στη θέση εκείνη όπου θα οφείλει να πάρει αποφάσεις και για την απόσυρση των στρατευμάτων και για τον τερματισμό της κατοχής, αλλά και των εγγυήσεων.

Αντίθετα ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος και οι ακραίες δυνάμεις που μπορεί να τον ακολουθήσουν δεν χάνουν ευκαιρία να «πυροβολούν» τη διαδικασία διαπραγμάτευσης, ελπίζοντας ότι η στασιμότητα θα τους δώσει την καρέκλα και την εξουσία. 

Κυρ, 26 Μάρ 2017

Δήλωση του Εκπροσώπου Τύπου του ΔΗΣΥ κ. Πρόδρομου Προδρόμου.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ξέρει πολύ καλά πώς θα χειριστεί το θέμα για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων και η παράταξή μας ξέρει πώς να στηρίζει απόλυτα τις προσπάθειές του

Βλέπουμε διάφορα δημοσιεύματα. Με διάφορες εκτιμήσεις και ισχυρισμούς σχετικά με το κενό διάστημα των διαπραγματεύσεων και τη συνέχεια.

Για μας ένα πράγμα είναι σίγουρο: ο Δημοκρατικός Συναγερμός τάσσεται υπέρ της συνέχισης των διαπραγματεύσεων. Θεωρούμε ότι υπάρχει ανάγκη να ξαναρχίσουν οι συνομιλίες γιατί είναι προς το συμφέρον του κυπριακού ελληνισμού και της Κύπρου ολόκληρης.

Είναι όμως άλλο ένα πράγμα που είναι σίγουρο: την αρμοδιότητα για τη διαπραγμάτευση την έχει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Η παράταξή μας στηρίζει απολύτως τον Πρόεδρο Αναστασιάδη στις επιλογές που κάνει και στους χειρισμούς που κρίνει ωφέλιμους για το σκοπό αυτό. Διότι ξέρουμε ότι ο Πρόεδρος βασίζεται σε θέσεις αρχών και διεκδικεί εκείνα που χρειάζεται η Κύπρος και ο κυπριακός ελληνισμός.

Βλέπουμε τα δημοσιεύματα… Είναι βέβαια δικαίωμα του καθενός να προβάλλει εκτιμήσεις και να γράφει ό,τι θέλει και ό,τι κρίνει σωστό. Ένθεν και ένθεν.

Εμείς υπογραμμίζουμε ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ξέρει πολύ καλά πώς θα χειριστεί το θέμα και η παράταξή μας ξέρει πώς θα στηρίξει τις προσπάθειές του.

Λέμε ότι οι διαπραγματεύσεις πρέπει να συνεχιστούν από εκεί που σταμάτησαν όταν αποχώρησε ο Τουρκοκύπριος ηγέτης. Ελπίζουμε ότι ο κ. Ακκιντζί θα επιστρέψει και θα επιβεβαιώσει και εκείνο που είπε ο εκπρόσωπός του, ότι δηλαδή δεν επηρεάζεται από το δημοψήφισμα του Απριλίου στην Τουρκία.

Μπορεί να φαίνεται λογικά δύσκολο να υπάρξει πρόοδος πριν το περιβόητο δημοψήφισμα του Ταγίπ Ερντογάν. Μπορεί ακόμα να φαίνεται αμφίβολο αν γενικά η Άγκυρα θα λογικευτεί. Εξάλλου ποτέ δεν κρύψαμε ότι παρά την πρόοδο που καταγράφηκε στο τελευταίο διάστημα, παραμένουν δυσκολίες και διάσταση σε κάποια σημαντικά θέματα.

Έχουμε όμως κάθε λόγο να θέλουμε να συνεχιστεί η διαπραγμάτευση από την ώρα που ξέρουμε και όλοι ομολογούμε πως μόνο με μια πολιτική συμφωνία μπορεί να τερματίσουμε την κατοχή και την ανωμαλία στον τόπο μας.

Πρέπει η διαπραγμάτευση να συνεχιστεί από εκεί που είχαμε μείνει, με τη Διάσκεψη της Γενεύης, περιμένοντας να δεχτεί η Τουρκία ότι δεν μπορεί να κατέχει εδάφη ούτε να διατηρεί στρατεύματα στην Κύπρο, αλλά ούτε να αξιώνει δικαιώματα εγγυήσεων, δηλαδή επέμβασης και ανάμιξης. Να συνεχιστεί και να καταλήξει αυτή η διαδικασία με την οποία καθιερώθηκε και η ενεργός παρουσία της Ε.Ε. Αλλά και να αντιμετωπιστούν με λογική και καλή θέληση και τα υπόλοιπα ανοιχτά θέματα.

Κυρ, 26 Μάρ 2017

Δελτίο Τύπου Δημοκρατικού Συναγερμού

Μιλά ο Ν. Παπαδόπουλος που μήνες τώρα ασχολείται μόνο με την προεδρία!

-και προτείνει «κοινή στρατηγική» για κόμματα που δεν έχουν κάν κοινό στόχο

Διαμαρτύρεται το ΔΗΚΟ και επικρίνει τον Πρόεδρο του κόμματός μας κ. Αβέρωφ Νεοφύτου ότι «επιτίθεται στον ενδιάμεσο χώρο». Κάτι τέτοιο όμως δεν μπορεί να συμβαίνει, διότι όπως δήλωνε στο ΡΙΚ, στις 9 Μαρτίου,  ο Πρόεδρος της ΕΔΕΚ κ. Μαρίνος Σιζόπυολος « Αυτή την στιγμή η ΕΔΕΚ έχει ξεκαθαρίσει με απόφαση Κεντρικής Επιτροπής ότι για εμάς δεν υπάρχει Ενδιάμεσος Χώρος». Υπενθυμίζουμε ακόμα στο ΔΗΚΟ ότι και η πρόεδρος της «Αλληλεγγύης» είχε δημόσια εξηγήσει ότι για εκείνη «δεν έχει νόημα να μιλάμε για ενδιάμεσο χώρο».

Πώς μπορεί λοιπόν ο κ. Νεοφύτου να επιτίθεται σε κάτι που δεν υπάρχει;

Επισημαίνει ακόμα το ΔΗΚΟ ότι «αντί να ασχολούνται με την τουρκική αδιαλλαξία, με τις απειλές της Τουρκίας και τους εκβιασμούς του Ακκιντζί, αναλώνονται να κατηγορούν τον ενδιάμεσο χώρο». Την ίδια ώρα όλη η Κύπρος βλέπει ότι είναι ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος που εδώ και μερικούς μήνες, περισσότερο από ένα χρόνο πριν τις προεδρικές εκλογές, δεν ασχολείται με ο,τιδήποτε άλλο παρά με την επιθυμία του να διεκδικήσει την προεδρία.

Όσον αφορά τις χτεσινές προκλητικές δηλώσεις του Νικόλα Παπαδόπουλου σχετικά με το τι θα συμβεί στη Βουλή, του υπενθυμίζουμε την αιτιολογία της δικής μας πρότασης νόμου, όπως αυτή είχε κατατεθεί ήδη από τις 10 Φεβρουαρίου και προτού ασχοληθεί κάν με το θέμα η τουρκοκυπριακή πλευρά. Εάν του συμφέρει να κάνει ότι δεν ακούει, αυτό δεν είναι πρόβλημα των θεσμών, αλλά του ιδίου προσωπικά.

Εξάλλου, φαίνεται ότι εκείνο που πραγματικά ενοχλεί τον ίδιο, το κόμμα του και τους συνοδοιπόρους τους, είναι ότι μπορεί να ξεκινήσει και πάλι η διαπραγμάτευση για το Κυπριακό.

Ο Δημοκρατικός Συναγερμός δεν προχωρεί σε «επικρίσεις κατά των κομμάτων του ενδιάμεσου χώρου». Απλώς, στο άκουσμα της προεκλογικής διαφήμισης για «νέα στρατηγική του Νικόλα Παπαδόπουλου», διερωτόμαστε: πώς μπορεί να υπάρχει πρόταση κοινής στρατηγικής για κόμματα που έχουν διαφορετικό στρατηγικό στόχο; Ποιά μπορεί να είναι κοινή στρατηγική για κόμματα που δεν μπορεί να αποφασίσουν ποια λύση του Κυπριακού επιδιώκουν, αλλά το ένα λέει «επιδιώκεται λύση διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας», το άλλο λέει «η διζωνική είναι ρατσιστική και απορρίπτεται» και κάποιο τρίτο εξαπολύει μύδρους και κατά της ιδέας της «δικοινοτικότητας»;

Δεν πρόκειται για «επικρίσεις», αλλά για αποκάλυψη ότι η «άλλη στρατηγική» είναι απλώς ένα άλλο... πυροτέχνημα.