Απόψεις
Δευ, 27 Ιαν 2014

Τετ, 15 Φεβ 2017

του Νίκου Τορναρίτη, Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου ΔΗΣΥ

Η θολή «νέα» στρατηγική του Ν. Παπαδόπουλου

Σήμερα, στην πιο κρίσιμη φάση των διαπραγματεύσεων για επίλυση του Κυπριακού, σε ένα χρονικό σημείο όπου στις επόμενες λίγες εβδομάδες αναμένεται να ξεκαθαρίσουν πολλά (αν όχι όλα), ο Πρόεδρος του ΔΗΚΟ Νικόλας Παπαδόπουλος επιλέγει δυστυχώς το δρόμο του διχασμού και του προσωπικού συμφέροντος. Αντί να στηρίξει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με εποικοδομητική κριτική, τουλάχιστον μέχρι το οριστικό ξεκαθάρισμα της εν εξελίξει διαπραγματευτικής διαδικασίας, τορπιλίζει το διάλογο με την τ/κ πλευρά και θέτει θέμα αλλαγής στρατηγικής στις συνομιλίες. Είναι φανερό και στον πλέον αδαή περί πολιτικής ότι ο κ. Παπαδόπουλος έχει εγκαινιάσει και επίσημα από τώρα, ένα χρόνο πριν, τον προεκλογικό του αγώνα για τις Προεδρικές του 2018, συνδυάζοντας την αλλαγή στρατηγικής στο Κυπριακό με την αλλαγή διακυβέρνησης. Προτάσσει την περιβόητη «νέα στρατηγική» χωρίς όμως να δηλώνει και ποιος είναι ο «νέος στόχος». Διότι δεν μπορείς να έχεις νέα στρατηγική, εάν δεν έχεις και νέο στρατηγικό στόχο. Μήπως έχει αλλάξει και ο στρατηγικός στόχος σύμφωνα με τον κ. Παπαδόπουλο; Μήπως απορρίπτει κι αυτός, όπως και κάποιοι άλλοι στον λεγόμενο ενδιάμεσο χώρο, το συμφωνημένο πλαίσιο λύσης για διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία; Μήπως προτιμά το σημερινό status quo από μια ενδεχόμενη συμφωνία στα πλαίσια διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας; Αυτά είναι ερωτήματα που ο κ. Παπαδόπουλος θα έπρεπε να είχε απαντήσει εδώ και καιρό, πόσο μάλλον τώρα, που μιλά πλέον ξεκάθαρα για αλλαγή στρατηγικής. Όσο δεν δίνει απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, το μόνο που καταφέρνει ο κ. Παπαδόπουλος με αυτή τη θολή «νέα» στρατηγική του είναι να εδραιώνει την τουρκική κατοχή. Θελημένα ή άθελά του.   

Εμείς στον Δημοκρατικό Συναγερμό παραμένουμε σταθερά προσηλωμένοι στον εθνικό στόχο για απελευθέρωση και επανένωση. Αυτός ο στόχος μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από μια συμφωνία στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στο πλαίσιο μιας διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας. Αυτό το πλαίσιο λύσης δεν το ανακάλυψε τώρα ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, ούτε ο Δημοκρατικός Συναγερμός. Το μοντέλο λύσης που έχουμε είναι το αποτέλεσμα των προσπαθειών μας για επίλυση του κυπριακού μετά το 1974 και των δύο συμφωνιών υψηλού επιπέδου 1977 και 1979, οι οποίες όπως και η πολιτική ισότητα καταγράφηκαν και ενσωματώθηκαν σε όλα τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών, αλλά ακόμα και στις σχετικές αποφάσεις της ΕΕ που είναι η σημαία του αγώνα μας. Το συγκεκριμένο μοντέλο λύσης επαναβεβαιώθηκε και στην αρχή της παρούσας φάσης των διαπραγματεύσεων, η οποία δεν ξεκίνησε επί Αναστασιάδη, αλλά θεωρητικά τουλάχιστον, ξεκίνησε με την συμφωνία της 8ης Ιουλίου 2006 μεταξύ Τάσσου Παπαδόπουλου και Ταλάτ. Στις πρώτες κιόλας γραμμές της εν λόγω συμφωνίας υπάρχει ρητή αναφορά σε «δέσμευση για την επανένωση της Κύπρου με βάση μια διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία και πολιτική ισότητα, όπως καθορίζεται στα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας».

Ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος αναφέρεται σε αποτυχημένη «στρατηγική Αναστασιάδη στο κυπριακό», η οποία οδήγησε σε μια «χειρότερη παραλλαγή του Σχεδίου Ανάν». Ο κ. Παπαδόπουλος, όμως, είτε δεν μπορεί να κατανοήσει τις διαφορές που υπάρχουν σήμερα σε σχέση με την περίοδο του σχεδίου Ανάν, είτε παραπλανεί εσκεμμένα. Η πραγματικότητα είναι ότι η ενδεχόμενη συμφωνία, μέσα από τις πολύ συγκεκριμένες συγκλίσεις που έχουν ήδη επιτευχθεί, είναι μια συμφωνία όχι μόνο ποιοτικά καλύτερη από εκείνο το σχέδιο που απορρίφθηκε από τον λαό, αλλά σε αρκετά σημεία καλύτερη ακόμα και από το σύνταγμα του 1960.

Η στρατηγική του προέδρου Αναστασιάδη όχι μόνο δεν είναι αποτυχημένη, αλλά απέφερε και επιπρόσθετα θετικά αποτελέσματα: 

α) ενίσχυση και αναβάθμιση της υπόστασης της Κυπριακής Δημοκρατίας μέσα από τη στρατηγική των τριμερών σχέσεων με όλα τα γειτονικά κράτη,

β) πρακτική εμπλοκή της Ε.Ε. στο Κυπριακό μέσα από την παρουσία της σε ανώτατο επίπεδο στη Διάσκεψη της Γενεύης,

γ) έναρξη - για πρώτη φορά - της συζήτησης για κατάργηση των αναχρονιστικών εγγυήσεων του 1960 και

δ) αναγνώριση εκ μέρους της διεθνούς κοινότητας ότι αυτή τη στιγμή μόνο τα εσωτερικά δεδομένα στην Τουρκία εμποδίζουν ή δεν επιτρέπουν στο να ληφθούν συγκεκριμένες αποφάσεις στο κεφάλαιο της ασφάλειας και των εγγυήσεων.

Με τη σοβαρή και συνετή διαπραγματευτική του τακτική ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ενίσχυσε την αξιοπιστία της Κύπρου και τη διαπραγματευτική θέση της ε/κ πλευράς σε μια κρίσιμη ιστορικά στιγμή. Αυτή τη χρονική περίοδο απαιτείται, λοιπόν, εθνική ευθύνη και συναίσθηση των κρίσιμων στιγμών. Αυτή την ώρα πρέπει όλοι μας να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να υπερβούμε των προσωπικών και κομματικών υπολογισμών και σκοπιμοτήτων. Ο λαός μας θέλει να δει μια διαφορετική συμπεριφορά από τον πολιτικό κόσμο. Ας το κάνουμε μια φορά έτσι και να συμπεριφερθούμε με σοβαρότητα και νηφαλιότητα. Ας αποδείξουμε επιτέλους ότι η σκέψη μας δεν είναι στις επόμενες εκλογές, αλλά στο πραγματικό συμφέρον της Κύπρου μας.

Δευ, 30 Ιαν 2017

του Δημήτρη Δημητρίου, Βουλευτή Δημοκρατικού Συναγερμού

«Όσο λοιπόν εμείς οι βουλευτές βγαίνουμε δημοσίως και αντιδικούμε, λέγοντας πως δεν ξέραμε τι ψηφίζαμε ή δεν εννοούσαμε αυτό που ψηφίσαμε αλλά κάτι άλλο, ή κατά λάθος μειώσαμε τις απολαβές μας και ψάχνουμε τρόπο να τις επαναφέρουμε πληγώνουμε ανεπανόρθωτα το κύρος του θεσμού που υπηρετούμε».

Πέραν από τα συνθήματα, χρειάζονται και οι εισηγήσεις για το πώς λύνονται τα ζητήματα. Για την απαξίωση της πολιτικής από την κοινωνία και όλους όσοι αποτελούν το σύνολο της πολιτικής, κόμματα, πολιτικοί, βουλευτές, υπουργοί, θεσμοί, έχει «χυθεί» τα τελευταία χρόνια άπειρο μελάνι. Παρ’ όλα αυτά κανείς δεν μπορεί να επιχειρηματολογήσει ή να αποδείξει πως η απόσταση μεταξύ πολιτικής και κοινωνίας μειώθηκε. Κάθε άλλο.

Η Βουλή είναι θεσμός. Και εδώ και σε όλο τον κόσμο. Και ως τέτοιος χρειάζεται να αντιμετωπίζεται. Οι πρώτοι που πρέπει να προστατεύουν τον θεσμό αυτό είναι τα ίδια τα μέλη του. Οι βουλευτές. Το ίδιο και κατ’ αναλογία ισχύει ή πρέπει να ισχύει για όλους τους θεσμούς, για όλα τα σώματα. Ακόμα και για όλες τις εταιρίες. Όταν για παράδειγμα ένας υπάλληλος ή ένα στέλεχος, αντί να προστατεύει και να διαφημίζει την εταιρία του κάνει ακριβώς το αντίθετο τότε υπάρχει ζήτημα. Η ειδοποιός διαφορά βέβαια της Βουλής με όλους τους υπόλοιπους είναι πως οι βουλευτές εκλέγονται. Και στην κοινωνία που τους εξέλεξε λογοδοτούν και από εκεί κρίνονται πρωτίστως και κυρίως.

Όσο, λοιπόν, εμείς οι βουλευτές βγαίνουμε δημοσίως και αντιδικούμε λέγοντας πως δεν ξέραμε τι ψηφίζαμε, ή δεν εννοούσαμε αυτό που ψηφίσαμε αλλά κάτι άλλο, ή κατά λάθος μειώσαμε τις απολαβές μας και ψάχνουμε τρόπο να τις επαναφέρουμε πληγώνουμε ανεπανόρθωτα το κύρος του θεσμού που υπηρετούμε. Και δυστυχώς τα παραδείγματα είναι συσσωρευτικά τους τελευταίους μόνο μήνες. Η προστασία του θεσμού, επίσης, χρειάζεται να αντιστεκόμαστε στον λαϊκισμό και στον πρόσκαιρο χειροκρότημα. Όταν, πριν από μερικά χρόνια, ο ένας μετά τον άλλον πλειοδοτούσαμε για το πόσο θα έπρεπε να μειωθεί η αντιμισθία των βουλευτών δεν καταφέραμε τίποτα περισσότερο από το αυξήσουμε την απαξίωση. Οι απολαβές των βουλευτών χρειάζεται να είναι αξιοσέβαστες για πολλούς λόγους πέραν της παραγωγικότητας. Και είναι άμεσα συνδεδεμένο με το βάρος της ευθύνης και την υποχρέωσή μας για πλήρη διαφάνεια τόσο στις απολαβές μας όσο και στις δραστηριότητες. Έτσι αυξάνεται η αξιοπιστία μας. Με πράξεις και όχι με εξαγγελίες.

Ένας θεσμός που σέβεται τον εαυτό του έχει και το κατάλληλο σπίτι. Σε όλο τον κόσμο, τα κοινοβούλια είναι κτίρια που στην όψη και μόνο αποπνέουν σεβασμό στον καθένα ακόμα και στον επισκέπτη. Ο πρόεδρος της Βουλής σε πρόσφατη συνέντευξη Τύπου ανέλυσε πως είτε θα πάρουμε το Δημοτικό Θέατρο είτε θα βγάλουμε τη Βουλή εκτός πόλης. Διαφωνώ και με τις δύο εισηγήσεις. Κανένα κοινοβούλιο δεν βρίσκεται εκτός του κέντρου της Πρωτεύουσας. Τόσο για λόγους ουσίας όσο και σημειολογίας. Για το Δημοτικό Θέατρο τώρα, η εισήγηση δεν βοηθά ούτε τη λειτουργικότητα αλλά ούτε και την αύξηση του κύρους του Θεσμού. Λογικές «πατσιαρίσματος» χρειάζεται να τις αποβάλλουμε. Ήδη κάναμε αρκετές προσθήκες και διορθώσεις στο υφιστάμενο κτίριο χωρίς να έχουμε το ανάλογο αποτέλεσμα. Χρειαζόμαστε ένα καινούργιο σπίτι για το κοινοβούλιό μας, που να είναι πραγματικό στολίδι, στο κέντρο της Πρωτεύουσας. Ό,τι άλλο κάνουμε δεν πείθουμε για τη σημαντικότητα της δουλειάς μας.

Η απαξίωση της Βουλής αυξάνεται και από τον τρόπο αντιμετώπισης των βουλευτών μέσα στη Βουλή. Λογικές τύπου παρουσιολογίου ή συνεργατών που θα ελέγχουν τη συμπεριφορά των βουλευτών δεν βοηθούν. Χρειάζεται να αντιληφθούμε όλοι μας, πως η Βουλή δεν είναι σχολείο, αλλά πως είναι ο Ναός της Δημοκρατίας. Ο ορθολογισμός χρειάζεται πάντοτε να υπερισχύει, ακόμα και εδώ. Και χρειάζεται να το λέμε όσες φορές και αν χρειαστεί.

Τρι, 17 Ιαν 2017

της Ξένιας Κωνσταντίνου - Πρόεδρος ΓΟΔΗΣΥ

Το πιο σημαντικό συμπέρασμα από τη Διεθνή Διάσκεψη της Γενεύης για το κυπριακό είναι ότι, για 1η φορά έγινε πράξη εκείνο το οποίο διατυμπάνιζαν διάφοροι πριν από χρόνια έχοντας βεβαίως υπόψη τους κάτι εντελώς διαφορετικό από το χθεσινό. Την Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2017, το κυπριακό τοποθετήθηκε για πρώτη φορά με τόσο ξεκάθαρο τρόπο μπροστά στην Τουρκία και στον διεθνή παράγοντα ως ένα ευρωπαϊκό θέμα. Η "διεκδίκηση" της Ε.Ε. για να έχει ρόλο και λόγο στην μελλοντική ασφάλεια της Κύπρου δεν ήταν συμβολική αλλά ουσιαστική.

Επειδή ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και η Επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Διπλωματίας εκπροσωπούν μία σύγχρονη και εντελώς διαφορετική αντίληψη της έννοιας ασφάλειας από εκείνη την οποία επιθυμεί να συντηρήσει η Τουρκία.

Η ενόχληση του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών ήταν χαρακτηριστική. Η Τουρκία είπε, «θα πρέπει να διατηρήσει το καθεστώς της εγγυήτριας χώρας, ενώ τα τουρκικά στρατεύματα θα πρέπει να παραμείνουν στο νησί (…) Ποια από τις συγκρούσεις έχει καταφέρει να αποτρέψει η ΕΕ μέχρι στιγμής; (…) Η δομή (σ.σ. η ΕΕ) που δεν μπορεί να επιλύσει τα υπάρχοντα προβλήματα και εμμένει στην πολιτική της των δύο μέτρων και δύο σταθμών σε πολλά θέματα φυσικά δεν θα είναι σε θέση να προσφέρει ασφάλεια στο νησί»

Η αντίληψη της Τουρκίας για την ασφάλεια αφορά στη δυνατότητα χρήσης στρατιωτικής βίας. Η αντίληψη της Ε.Ε. για την ασφάλεια αφορά στην ρητή εφαρμογή του κράτους δικαίου, στη διάκριση των εξουσιών, στο σεβασμό στη μειοψηφία, στις δημοκρατικές διαδικασίες, στις ατομικές ελευθερίες, στα ανοικτά σύνορα και στην ελεύθερη αγορά. 

Το εσωτερικό πλαίσιο ασφάλειας της ομοσπονδιακής Κύπρου πρέπει να εδράζεται στο τελευταίο. Η διασφάλιση της έννομης τάξης είναι που θα αποτελέσει την ισχυρότερη ασπίδα ασφαλείας για τους πολίτες του νέου κράτους.

Πέραν τούτου, από άποψη διαδικασίας η Διεθνής Διάσκεψη της Γενεύης αξιολογείται επιτυχώς. Επί του σημειολογικού, η ελληνοκυπριακή πλευρά όχι μόνο δεν είχε απώλειες αλλά αντίθετα βγήκε ενισχυμένη από την όλη διαδικασία. Η κατάθεση χάρτη από την τουρκοκυπριακή πλευρά πιστώνεται στα θετικά όπως και η δέσμευση όλων των συντελεστών να συνεχιστεί η συζήτηση σε τεχνοκρατικό επίπεδο.

Επί της ουσίας όμως, οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι δεν έχει σημειωθεί κάποια σημαντική πρόοδος. Εκείνο ωστόσο το οποίο κατά την άποψή μου πρέπει να κρατήσουμε είναι ότι για πρώτη φορά η Τουρκία προσήλθε στο τραπέζι για συζήτηση του θέματος ασφάλειας και εγγυήσεων. Καθώς επίσης και ότι πέρα από τις συνήθεις διακηρυγμένες απαράδεχτες θέσεις της, η Τουρκία συμφώνησε να συμμετάσχει σε μία διαδικασία όπου θα εκπροσωπείται και η Κυπριακή Δημοκρατία -είτε θέλει είτε δε θέλει να το αναγνωρίσει- καθώς και η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Θεωρώ ότι, η διαδικασία όπως συμφωνήθηκε, με την τεχνοκρατική επεξεργασία να προηγείται της πολιτικής διάσκεψης ότι είναι ορθή και περισσότερο ασφαλής για να μπορέσει να υπάρξει ένα συμφωνημένο πλαίσιο μέσα στο οποίο θα μπορεί να διεξαχθεί ένας πιο ουσιαστικός και παραγωγικός διάλογος για ένα εναλλακτικό σύστημα ασφάλειας χωρίς εγγυήσεις.
Κλείνοντας, η Διάσκεψη της Γενεύης ήταν ένα καθοριστικό ιστορικό γεγονός στην πορεία επίλυσης του κυπριακού. Το ότι παρακάθισαν οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις για πρώτη φορά γύρω από το τραπέζι υπό την αιγίδα του ΟΗΕ με αντικείμενο συζήτησης την ασφάλεια και τις εγγυήσεις δεν πρέπει ούτε να παραβλέπεται ούτε και να υποβαθμίζεται από κανένα. Το θέμα της ασφάλειας είναι ευαίσθητο, σύνθετο και ακανθώδες αλλά έχουμε το χρέος να προσπαθήσουμε να εξεύρουμε κάτι εναλλακτικό. Διαφορετικά, θα εξακολουθήσουν να παραμένουν σε ισχύ οι συνθήκες του 1960. Κανένας δε μπορεί να εγγυηθεί την τελική στάση της Τουρκίας αλλά θεωρώ ότι αυτή τη στιγμή συντρέχουν οι καλύτερες προϋποθέσεις που υπήρχαν ποτέ για να καταλήξουμε εντός των επόμενων μερικών μηνών σε μία αμοιβαία συμφωνημένη συνολική διευθέτηση του κυπριακού.

Κυρ, 20 Νοέ 2016

Article of the President of Democratic Rally, Mr. Averof Neophytou

“The time has come to think, dream and imagine a vision of a new Eastern Mediterranean”

Glafkos Clerides and Shimon Peres:  The legacy of values of two realistic statesmen with a vision for peace

The Cyprus problem is along with the Middle Eastern issue one of the oldest problems of the United Nations. A solution of the Cyprus problem in the current regional developments could very well be the beginning of a new South Eastern Mediterranean as the dawn of a new Middle East, a vision shared by visionary statesmen and peacemakers Glafkos Clerides and Shimon Peres alike.

As the negotiations for the resolution of the Cyprus Problem are entering a critical phase, the resolve and vision of the late President of the State of Israel, Shimon Peres, in seeking peace with the Palestinians is a source of inspiration for Cypriots.

President Anastasiades is negotiating in good faith with the Turkish Cypriot leader and a level of understanding and convergences have been reached on key aspects of the negotiations such as the economy, EU and governance that allow a ray of hope. Significant progress has also been achieved in the property issue despite the remaining differences. The territory issue has also seen progress. We could potentially be close to seeing the final stretch of this marathon. The finishing line is in sight, but we are not there yet.

In our meeting in Israel on January 13th 2016 Shimon Peres wisely assessed that a solution to the Cyprus problem will not only help Cyprus but it will also help the region and pragmatically concluded that if Turkey does not show concrete will, free from actions binding Cyprus under its hegemony, a solution of the Cyprus problem will not be reached.

Indeed the time has come where Turkey’s vocal support of the process towards a viable and lasting solution is translated into actions that will allow the finishing line to come forward.

We support this effort as a means to realizing our vision for our country while we are aware of the obstacles that still remain. Our vision for a united Cyprus respecting human rights, with a unified economy, ensuring the four basic freedoms of free movement of persons, capital and goods, and the freedom of establishment.

A united Cyprus will be catalytic to regional cooperation and could well be the beginning of a new era in the region strengthening the appetite for investment and development. In a post solution era, Cyprus relations with Turkey will change, opening up opportunities for cooperation with a large country with substantial energy needs. This improvement will enable partnerships in energy and the sale of natural gas from the gas reserves of the Eastern Mediterranean to Turkey.

A reunited Cyprus can serve the role of a pillar of stability and can very well be the link to strengthening ties between the European Union, the Eastern Mediterranean and the Middle East.

What we need now, is courage. Shimon Peres was a tough realist. A pillar for the security of the State of Israel, a man committed to protecting Israel, its interests and its people. Equally though, and perhaps more importantly, he was the engine of the peace process and ultimately a warrior of peace. His pragmatism did not obscure his optimism nor his confidence. We are all grateful to him for thinking big and dreaming big dreams and figuring out practical ways to achieve them.

Similarly, Clerides was a visionary pragmatist. An assertive realist, whose long political life ran in tandem with the recent history of Cyprus. A statesman for whom the homeland, Cyprus, was holiest, most honorable and above everything else. The greatness of men such as Peres and Clerides is rarely recognized in the heat of their careers. Most often it is acknowledged closer to the end of their physical life. But their values and principles remain a heritage for the generations to come.

As the leaders engage in the negotiations for a comprehensive solution to the Cyprus problem, both societies need to rise up to the call of history and be bold. The man who in 1996 knew “we are moving on a road full of dangers but know also this is the right road, the best road, the only road upon which we have to move”, during a TedX conference a few months before he passed away, Peres said “The problem is, most of us, prefer to remember rather than to think, dream or imagine”.

I believe we should do exactly this. Dream and imagine. We learn from the past, but in the end the past is the past. Our country, our society, our children deserve a future. Many see the future with reservations and skepticism. We choose to view it with optimism and hope.

And we are indeed hopeful for a solution that’s durable which would create economic opportunities for all the people across the island and would be assuredly a powerful and needed example of what’s possible through diplomacy.

Averof Neofytou

Democratic Rally, President

Κυρ, 20 Νοέ 2016

Άρθρο Προέδρου Δημοκρατικού Συναγερμού, κ. Αβέρωφ Νεοφύτου

“Η ώρα να σκεφτούμε, να οραματιστούμε και να φανταστούμε μια νέα ανατολική μεσόγειο έχει έρθει».

Γλαύκος Κληρίδης και Σιμόν Πέρες: Η κληρονομιά αρχών δυο ρεαλιστών ηγετών με όραμα ειρήνης

Το Κυπριακό πρόβλημα είναι μαζί με το Μεσανατολικό ένα από τα παλαιότερα προβλήματα στον κόσμο. Η λύση του Κυπριακού προβλήματος με τις εξελίξεις στην περιοχή μας μπορεί να είναι η απαρχή μιας νέας τάξης πραγμάτων στην Νοτιανατολική Μεσόγειο και ίσως το έναυσμα για μια νέα Μέση Ανατολή, ένα όραμα που μοιράζονταν οι οραματιστές ηγέτες Γλαύκος Κληρίδης και Σιμόν Πέρες.

Τώρα που οι διαπραγματεύσεις για επίλυση του Κυπριακού είναι σε κρίσιμη καμπή, το όραμα και η αποφασιστικότητα του αείμνηστου Προέδρου του Κράτους του Ισραήλ, Σιμόν Πέρες, στην αναζήτηση ειρήνης με τους Παλαιστινίους είναι πηγή έμπνευσης για μας τους Κυπρίους.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης διαπραγματεύεται καλή τη πίστη με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη και έχουν επιτευχθεί συγκλίσεις σε σημαντικά κεφάλαια των διαπραγματεύσεων όπως την οικονομία, Ευρωπαϊκή Ένωση και διακυβέρνηση που επιτρέπουν αισιοδοξία. Σημαντική πρόοδος έχει επιτευχτεί και στο περιουσιακό παρόλο ότι υπάρχουν διαφορές ακόμη. Στο εδαφικό έχει επίσης σημειωθεί πρόοδος. Δυνητικά είμαστε ίσως κοντά στο να δούμε το τέλος αυτού του μαραθωνίου. Αλλά δεν είμαστε ακόμα στο τέρμα. 

Σε συνάντηση που είχα στο Ισραήλ στις 13 Ιανουαρίου 2016, ο Σιμόν Πέρες σοφά αξιολόγησε ότι μια λύση στο Κυπριακό πρόβλημα δεν θα βοηθούσε μόνο την Κύπρο αλλά και την ευρύτερη περιοχή. Με πραγματισμό κατέληξε ότι αν η Τουρκία δεν επιδείξει έμπρακτη θέληση, μακριά από επεμβατικά δικαιώματα και εγγυήσεις, η λύση του Κυπριακού προβλήματος δεν θα είναι εφικτή.

Η στιγμή που η λεκτική συμπαράσταση της Τουρκίας για τη διαδικασία για εξεύρεση μιας βιώσιμης και λειτουργικής λύσης πρέπει να μεταφραστεί σε πράξεις, έχει φτάσει.

Υποστηρίζουμε αυτή την προσπάθεια που καταβάλλεται για να πραγματοποιήσουμε το όραμα μας για τη χώρα μας, για μια ενωμένη Κύπρο που θα σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, με ενιαία οικονομία, που θα διασφαλίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις βασικές ελευθερίες εγκατάστασης, διακίνησης, απόκτησης περιουσίας και οικονομικής δραστηριότητας. Ταυτόχρονα είμαστε πραγματιστές και αναγνωρίζουμε τα εμπόδια που παραμένουν.

Η ενωμένη Κύπρος θα είναι καταλύτης για την περιφερειακή συνεργασία και μπορεί κάλλιστα να σημάνει την αρχή μιας νέας εποχής στην περιοχή που θα ενδυναμώσει τη διάθεση για επενδύσεις και ανάπτυξη. Στη μετά-λύση εποχή, οι σχέσεις της Κύπρου με την Τουρκία θα αλλάξουν, ανοίγοντας ευκαιρίες για συνεργασία με μια μεγάλη χώρα με σημαντικές ενεργειακές ανάγκες. Αυτή η εξέλιξη θα επιτρέψει συνεργασίες στην ενέργεια και την πώληση φυσικού αερίου από τα αποθέματα της Ανατολικής Μεσογείου στην Τουρκία.

Παράλληλα, η ενωμένη Κύπρος έχει ρόλο ως πυλώνας σταθερότητας και μπορεί να αποτελέσει τον συνδετικό και ενδυναμωτικό κρίκο μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης, Ανατολικής Μεσογείου και Μέσης Ανατολής.

Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι πολιτικό θάρρος. Ο Σιμόν Πέρες ήταν ένας ρεαλιστής πολιτικός. Πυλώνας ασφάλειας για το κράτος του Ισραήλ και ένας άνθρωπος με δέσμευση να προστατεύσει το Ισραήλ, τα συμφέροντα του και τους ανθρώπους του. Συνάμα όμως ήταν η μηχανή της ειρηνικής διαδικασίας και χαρακτηρίστηκε πολεμιστής της ειρήνης. Ο πραγματισμός του δεν επισκίασε την αισιοδοξία και την αυτοπεποίθηση του. Παρακαταθήκη του το θάρρος του να σκέφτεται και να ονειρεύεται μεγάλα οράματα και να προσπαθεί με πρακτικούς τρόπους να τα επιτύχει.

Ομοιοτρόπως, ο Γλαύκος Κληρίδης υπήρξε ένας οραματιστής με πραγματισμό. Ένας διεκδικητικός ρεαλιστής του οποίου ολόκληρη η πολιτική ζωή ήταν συνυφασμένη με την πρόσφατη ιστορία της Κύπρου. Ένας ηγέτης για τον οποίο πάνω από όλα, τιμιότερο και αγιότερο ήταν η πατρίδα. Το μεγαλείο ηγετών όπως του Πέρες και του Κληρίδη σπανίως αναγνωρίζεται στο απόγειο της καριέρας τους. Συχνά αυτό συμβαίνει μετά το τέλος της φυσικής τους ζωής. Όμως οι αξίες και οι αρχές που πρέσβευαν και πιστά υπηρέτησαν παραμένουν κληρονομιά για τις επόμενες γενεές.

Τώρα που είναι σε εξέλιξη οι διαπραγματεύσεις για συνολική λύση του Κυπριακού προβλήματος, οι δύο κοινότητες πρέπει να σταθούν με τόλμη στο ύψος αυτού του καλέσματος της ιστορίας. Ο Πέρες που το 1996 ήξερε ότι «κινούμαστε σε ένα δρόμο γεμάτο κινδύνους αλλά ξέρουμε ότι είναι ο σωστός δρόμος, ο καλύτερος δρόμος, ό μόνος δρόμος για να πορευθούμε», λίγους μήνες πριν αποβιώσει είχε δηλώσει σε ένα συνέδριο TedX ότι “το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι προτιμούμε να θυμόμαστε παρά να σκεφτόμαστε, να ονειρευόμαστε και να φανταζόμαστε» ένα καλύτερο αύριο.

Πιστεύω ότι πρέπει να κάνουμε ακριβώς αυτό. Να οραματιστούμε και να φανταστούμε ένα καλύτερο αύριο. Το παρελθόν μας διδάσκει, αλλά στο τέλος, το παρελθόν είναι παρελθόν. Η πατρίδα μας, η κοινωνία μας, τα παιδιά μας, αξίζουν ένα καλύτερο μέλλον. Πολλοί βλέπουν το μέλλον με επιφυλάξεις και σκεπτικισμό. Εμείς επιλέγουμε να αντικρίζουμε το μέλλον με αισιοδοξία και ελπίδα.

Προσδοκούμε σε μια βιώσιμη λύση που θα δημιουργήσει οικονομικές ευκαιρίες για όλους τους πολίτες και που θα δείξει ότι μέσα από τη διπλωματία είναι εφικτό να κερδίσεις αυτά που έχεις χάσει.

Αβέρωφ Νεοφύτου

Πρόεδρος, Δημοκρατικός Συναγερμός

Παρ, 11 Νοέ 2016

του Μάριου Μαυρίδη, οικονομολόγος, βουλευτής Κερύνειας, ΔΗΣΥ

Μία μετά την άλλη, οι ανεξάρτητες υπηρεσίες παρελαύνουν από τη Βουλή για την εξέταση των προϋπολογισμών τους και με την ευκαιρία αυτή καταθέτουν και τα αιτήματα τους.  Η Υπηρεσία του Γενικού Ελεγκτή, η Νομική Υπηρεσία, η Δικαστική Εξουσία και άλλες υπηρεσίες ζητούν πραγματική ανεξαρτησία σε ότι αφορά τις οικονομικές τους ανάγκες, αυτονομία στις προσλήψεις κλπ.  Ουσιαστικά αυτό που ζητούν είναι οι προϋπολογισμοί τους να μην ελέγχονται από την κυβέρνηση αλλά απλά να κατατίθενται στη Βουλή για έγκριση.  Το αίτημα των ανεξάρτητων υπηρεσιών για ανεξαρτησία και αυτονομία είναι ορθό και δίκαιο, διότι οι υπηρεσίες αυτές πρέπει να είναι ανεξάρτητες από την επιρροή της εκτελεστικής εξουσίας, έτσι που να επιτελούν το έργο τους αντικειμενικά και αμερόληπτα. Αυτό το αποδέχεται τόσο η κυβέρνηση, όσο και Βουλή, καθώς επίσης και η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία προστατεύει τους θεσμούς αυτούς.  Το πρόβλημα όμως είναι το κόστος.  Υπάρχουν δεκάδες ανεξάρτητες υπηρεσίες αλλά και άλλες υπηρεσίες του δημοσίου που χρειάζονται προσωπικό για να λειτουργούν πιο αποτελεσματικά και να εξυπηρετούν την κοινωνία και την οικονομία.  Το κόστος είναι ήδη ψηλό, και οι επιπρόσθετες προσλήψεις θα ανεβάσουν το κόστος ακόμη περισσότερο.   Το πρόβλημα είναι ακόμη πιο μεγάλο εάν οι προσλήψεις καλύπτουν μόνιμες θέσεις.  Το κόστος του δημοσίου το πληρώνει ο φορολογούμενος.  Η κυβέρνηση έχει υποχρέωση να λειτουργεί με το ελάχιστο δυνατό κόστος.  Όταν η κυβέρνηση αυξάνει τις δαπάνες θα πρέπει να γνωρίζει εκ των προτέρων ότι διαθέτει τα χρήματα σε μόνιμη βάση.  Η υποχρέωση για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς είναι δεδομένη και δεν μπορεί να παραβιαστεί σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα.  Για να μπορεί η κυβέρνηση να αυξήσει τις δαπάνες της, θα πρέπει να κάνει περικόψει από κάπου αλλού, εκτός και αν τα φορολογικά έσοδα αυξηθούν σε μόνιμη βάση.

Εάν οι ανεξάρτητες υπηρεσίες συνεχίσουν να λειτουργούν υποστελεχωμένες, τότε απλά θα καθυστερεί το έργο τους, για παράδειγμα η Νομική Υπηρεσία θα καθυστερεί τις υποθέσεις και ο Γενικός Ελεγκτής δεν θα μπορεί να διενεργεί έγκαιρα τους ελέγχους για να ανακαλύπτει ή να αποτρέπει σκάνδαλα και φαινόμενα διαφθοράς.  Αυτό ισχύει και για άλλες υπηρεσίες του κράτους, όπως στις υπηρεσίες υγείας και παιδείας, στις υπηρεσίες του κτηματολογίου και τις πολεοδομίας και στις στις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας, Οι καθυστερήσεις προκαλούν οικονομικό και κοινωνικό κόστος.

Η λύση στο πιο πάνω πρόβλημα είναι η υιοθέτηση της πρακτικής της εργοδότησης με συμβόλαια αντί με τη δημιουργία μόνιμων θέσεων.  Οι μόνιμες θέσεις δημιουργούν μόνιμες δαπάνες για το δημόσιο μέχρι την αφυπηρέτηση των εργαζομένων ενώ τα συμβόλαια μπορεί να ισχύουν εφόσον υπάρχουν ανάγκες.  Η δημιουργία μόνιμων θέσεων, οι κλίμακες, οι αναβαθμίσεις θέσεων και οι αυτόματες αυξήσεις, ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για τη χρεωκοπία του δημοσίου στην Κύπρο.  Δεν είναι λίγες οι υπηρεσίες όπου εργαζόμενοι πλερώνονται χωρίς να παράγουν και δεν είναι λίγες οι υπηρεσίες που χρειάζονται προσωπικό για να προσφέρουν ουσιώδης υπηρεσίες στους πολίτες και στην κοινωνία.  Κανονικά όλοι οι εργαζόμενοι του δημοσίου θα έπρεπε να εργάζονται με συμβόλαια.  Το δημόσιο δεν πρέπει να εργοδοτεί προσωπικό που δεν το χρειάζεται. Το κράτος δεν μπορεί να ασκεί κοινωνική πολιτική με το να εργοδοτεί περισσότερους εργαζόμενους από όσους χρειάζεται. Η κυβέρνηση έχει υποχρέωση να διαχειρίζεται τα χρήματα των φορολογουμένων με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

 

Flickr Feed

Τρι, 21 Φεβ 2017

Δηλώσεις του Βουλευτή του Δημοκρατικού Συναγερμού κ. Νίκου Νουρή μετά από συνάντηση με τον Πρόεδρο του ΚΕΒΕ κ. Πηλείδη και τον Πρόεδρο του Τουρκοκυπριακού Εμπορικού Επιμελητηρίου κ. Τoros, παρουσία του Προέδρου του ΔΗΣΥ στα κεντρικά γραφεία του κόμματος.

Ο πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού είχε σήμερα συνάντηση με αντιπροσωπεία του ΚΕΒΕ, συνοδευόμενοι από τον αντίστοιχο πρόεδρο του Τουρκοκυπριακού Βιομηχανικού Επιμελητηρίου.

Ήταν μια πολύ χρήσιμη συνάντηση. Είχαμε την ευκαιρία να ανταλλάξουμε απόψεις για θέματα οικονομίας που ενδιαφέρουν τις δύο κοινότητες. Βεβαιότατα συζητήθηκαν εκτενώς τα θέματα της οικονομίας που ενδιαφέρουν τον επιχειρηματικό κόσμο, τόσο προ, όσο και μετά την πιθανότητα – περίπτωση λύσης του κυπριακού προβλήματος. Βεβαιότατα, έγινε και ανασκόπηση των τρεχουσών εξελίξεων σχετικά με τις διαπραγματεύσεις στο κυπριακό.

Εκφράστηκε η αγωνία, αλλά και η επιθυμία των εκπροσώπων του τουρκοκυπριακού βιομηχανικού επιμελητηρίου, να συνδράμουν και οι ίδιοι με τις δικές τους δυνάμεις, στην προσπάθεια επανέναρξης του διαλόγου, αναγνωρίζοντας ότι μόνο μέσω του διαλόγου μπορεί να επιτευχθεί μια βιώσιμη λύση του εθνικού προβλήματος, προς όφελος των πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ερώτηση: Πως θα συνδράμουν;

Είναι γνωστό ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια ανεπτυγμένη σχέση στο επιχειρηματικό επίπεδο, στα θέματα οικονομίας μεταξύ του Τουρκοκυπριακού Επιμελητηρίου με το ομόλογο ΚΕΒΕ.

Ο καθένας λοιπόν εφ ω ετάχθη. Ο καθένας από το δικό του μετερίζι, μπορεί ακριβώς, στα θέματα οικοδόμησης αμοιβαίας  εμπιστοσύνης να παίξει τον δικό του ρόλο.

Είναι καλά γνωστό ότι ο τουρκοκυπριακός επιχειρηματικός κόσμος στην τουρκοκυπριακή πλευρά, έχει άμεση σχέση με τον κ. Ακκιντζή και οι απόψεις τις οποίες απηχούν από τους τουρκοκύπριους επιχειρηματίες, μεταφέρονται προς τον κ. Ακκιντζή. Ως εκ τούτου, αυτά τα οποία έχουν συζητηθεί, προφανώς αποτελούν μια φωνή η οποία θα μεταφερθεί στον κ. Ακκιντζή.

Κυρ, 19 Φεβ 2017

Ομιλία Προέδρου του Δημοκρατικού Συναγερμού κ. Αβέρωφ Νεοφύτου στο μνημόσυνο των ηρώων Μιχαλάκη και Ανδρέα Μακρίδη και του τέως Βουλευτή Νίκου Μακρίδη

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017, Ι.Ν. Αγ. Στυλιανού, Λινόπετρα, Λεμεσός

Φίλες και φίλοι,

Συναγωνιστές και συναγωνίστριες,

Συνείδηση εθνικής ευθύνης και συναίσθηση ιστορικού χρέους μας οδηγούν και φέτος εδώ. Για την απότιση του οφειλόμενου φόρου τιμής στη μνήμη των αδελφών ηρώων Μιχαλάκη και Ανδρέα Μακρίδη, αλλά και του ανθρώπου εκείνου που η μοίρα του έλαχε να δώσει τα δύο από τα βλαστάρια του θυσία στον αγώνα για τη λευτεριά της Κύπρου μας. Του Νίκου Μακρίδη. Ενός ανεπανάληπτου ανθρώπου, ακούραστου αγωνιστή και αγνού πατριώτη.

Όσο περνά ο καιρός γίνεται δυσκολότερο να μιλά κανείς για ήρωες και να περιγράφει τη θυσία τους. Από την άλλη όμως, έχουμε υποχρέωση να τιμάμε τους ανθρώπους που αψήφησαν το θάνατο, που δεν λογάριασαν την ίδια τους τη ζωή και κατάφεραν να κερδίσουν μια θέση στο πάνθεο των ηρώων και να περάσουν για πάντα στην αθανασία. Έχουμε ανάγκη την αρετή, τα ιδανικά τους και το μήνυμα της θυσίας τους. Της συναίσθησης της εθνικής ευθύνης που τους διέκρινε.

Οι Μιχαλάκης και Ανδρέας Μακρίδης που με αίσθημα ευγνωμοσύνης τιμούμε σήμερα, υψώθηκαν λαμπροί διαλαλητές της ελευθερίας και πρόβαλαν ιδεώδη πρότυπα Ελληνικού ηρωισμού.

Αποτελούν με την ηρωική θυσία τους, λαμπρό παράδειγμα πίστης και αφοσίωσης στην πατρίδα και το έθνος.

Αγαπητοί μου,

Ο Μιχαλάκης γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου 1946 στο Λευκόνοικο. Έζησε τα παιδικά του χρόνια σε περιβάλλον διακρινόμενο από την αγάπη προς την πατρίδα και το έθνος, έχοντας τα ίδια ερεθίσματα με τον αείμνηστο αγωνιστή πατέρα του Νίκου Μακρίδη.

Όταν άρχισε ο μεγάλος αγώνας για την ελευθερία της Κύπρου, ο Μιχαλάκης Μακρίδης μεγαλωμένος και γαλουχημένος με τα ύψιστα ιδανικά της ελευθερίας και της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα, σε ηλικία μόλις 12 χρόνων γίνεται μέλος της Άλκιμου Νεολαίας. Ως αποτέλεσμα του πάθους, της παλικαριάς και της πίστης του ενσυνείδητού νέου, αναλαμβάνει σύντομα την αρχηγία της μεγαλύτερης ομάδας νέων της Ε.Ο.Κ.Α.

Το 1963, όταν η πατρίδα μας βρισκόταν μπροστά σε νέους κινδύνους και απειλές, ο Μιχαλάκης δεν μπορούσε να μείνει αμέτοχος. Αφήνει και πάλι τα θρανία για να βρεθεί στην πρώτη γραμμή των εθνικών ιδεωδών και της ελευθερίας του τόπου. Λαμβάνει ενεργό μέρος στις μάχες της Λευκωσίας και αργότερα της Αμμοχώστου.

Η Μεσαορία, έμελλε να ήταν το τελευταίο μετερίζι του. Στις 18 του Φλεβάρη του 1964, η ζωή του ήρωα έφτασε στο τέλος της και το φθαρτό σώμα του παραδόθηκε στη γη. Όμως, η ψυχή του και το πνεύμα της θυσίας του ανέβηκαν στους ουρανούς. Για να φωτίζουν από ψηλά το δρόμο μας, να μας εμπνέουν και να μας καθοδηγούν.

Όταν το 1974, η Κύπρος μας δεχόταν την επέλαση του Αττίλα, η οικογένεια του αγωνιστή Νίκου Μακρίδη δοκιμάστηκε ξανά με τον ίδιο σκληρό τρόπο.

Αυτή τη φορά, η μοίρα της έλαχε να δώσει σπονδή στο βωμό της Κυπριακής Ελευθερίας το μικρότερο γιο της, τον Ανδρέα. Ο Ανδρέας είχε γεννηθεί στις 21 Φεβρουαρίου 1955. Ο θάνατος του αδελφού του Μιχαλάκη, οι επιλογές του αείμνηστου πατέρα του Νίκου Μακρίδη, αλλά και η ηρωική ατμόσφαιρα του Λευκονοίκου, του προσέδωσαν μια ατσαλένια προσωπικότητα, ένα απαράμιλλο ήθος, μια στέρεα βάση αξιών. Έταξε τον εαυτό του, όπως και όλη του η οικογένεια, στον αγώνα για τη λευτεριά της Κύπρου μας.

Άτρωτος και τολμηρός, ήταν από μικρός έτοιμος να θυσιαστεί. Η μοίρα έμελλε αυτό να γίνει μια ηρωική πραγματικότητα. 

Το έκτο αγόρι της οικογένειας Μακρίδη, υπηρετώντας τότε τη στρατιωτική του θητεία με το βαθμό του λοχία, πολέμησε στην πρώτη γραμμή στις σκληρές μάχες Δικώμου Κουτσοβέντη. Τραυματίστηκε βαριά στο πεδίο της τιμής και του χρέους. Απλός και ανώνυμος, όπως τόσοι και τόσοι άλλοι ήρωες μας, χάθηκε μέσα στη λαίλαπα της Τουρκικής εισβολής. Χάθηκε, χωρίς να του αποδοθούν οι τιμές που αρμόζουν στους ήρωες μας, χωρίς να τον φιλήσουν για στερνή φορά οι γονείς και τα αδέλφια του. Τράβηξε το δρόμο για την αθανασία, για να συναντήσει εκεί τα ηρωικά πρότυπα των παιδικών του χρόνων. Να καταλάβει επάξια μια θέση στο πάνθεο των ηρώων, δίπλα ακριβώς από τον αδελφό του.

Με ευγνωμοσύνη και σεβασμό, μνημονεύουμε σήμερα και τον αείμνηστο Νίκο Μακρίδη. Η άσβεστη αγωνιστική του δράση, από τα πρώτα χρόνια της ζωής του κατά τα Οκτωβριανά, τα χρόνια του απελευθερωτικού αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α, αλλά και κατά τις διακοινοτικές ταραχές, δικαιολογημένα τον κατέταξαν ανάμεσα στους αγωνιστές της Κυπριακής Ελευθερίας.

Μια δράση, που με το πέρασμα του χρόνου μετατρεπόταν αυξανομένη σε πολύμορφη ανιδιοτελή κοινωνική προσφορά, έχοντας στο επίκεντρό της τον συνάνθρωπο του.

Ο Νίκος Μακρίδης, λειτούργησε σε όλη τη ζωή του θέτοντας τον εαυτό του σε δεύτερη μοίρα. Οι δυσκολίες της ζωής του, τα αναπάντεχα δυσάρεστα, τα άσχημα παιχνίδια της μοίρας, δεν τον λύγισαν. Αντίθετα, ενίσχυσαν την αγέρωχη αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια, το ηρωικό φρόνιμα και τη γνήσια και πηγαία ανθρωπιά του.

Ανυποχώρητος υπερασπιστής των δικαίων της Κύπρου και του λαού της μέσα και έξω από τη Βουλή.

Είμαι βέβαιος, ότι ακόμα και σήμερα εκεί που βρίσκεται, ο Νίκος Μακρίδης με τον φίλο του Γλαύκο Κληρίδη, θα έχουν την έγνοια μας. Θα συζητούν και θα αγωνιούν για το πως εμείς, τα φυσικά αλλά και πνευματικά παιδιά τους, διαμορφώνουμε την πορεία της πολύπαθης Κύπρου μας.

Φίλες και φίλοι,

Η πρόσφατη «Διάσκεψη για την Κύπρο» στη Γενεύη ήταν ένα πολύ σημαντικό και ιστορικό βήμα προς το στόχο μας, που ήταν και παραμένει, η επίτευξη μιας συνολικής, μόνιμης και βιώσιμης λύσης του κυπριακού προβλήματος στη βάση των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, του διεθνές δικαίου και των Ευρωπαϊκών Αρχών.

Για πρώτη φορά συγκλήθηκε μια πολυμερής διάσκεψη για την Κύπρο, στην παρουσία της ΕΕ στο υψηλότερο επίπεδο, κατά την οποία Διάσκεψη η Τουρκία ενεπλάκη σε μια πρώτη συζήτηση με την Κυπριακή Δημοκρατία για τα ζωτικά θέματα της ασφάλειας και των εγγυήσεων. Η συζήτηση στη Διάσκεψη αποτέλεσε ένα αποφασιστικό βήμα για περαιτέρω συζητήσεις και διαπραγματεύσεις στο κεφάλαιο αυτό.

Αυτή η διαπραγματευτική προσπάθεια έχει αποφέρει θετικά αποτελέσματα, με αξιοσημείωτη πρόοδο σε μια σειρά σημαντικών θεμάτων. Όμως, παρά την πρόοδο, παραμένει σημαντική απόσταση μεταξύ των δυο πλευρών σε ζωτικής σημασίας πτυχές αυτών των κεφαλαίων.

Τα κεφάλαια του Εδαφικού και της Ασφάλειας και των Εγγυήσεων, που είναι τα πιο κρίσιμα και ευαίσθητα κεφάλαια, βρίσκονται στο επίκεντρο των εναπομεινάντων προκλήσεων των διαπραγματεύσεων. Από την έκβαση σε αυτά τα κεφάλαια θα διαφανεί και κατά πόσο μπορεί στην πραγματικότητα να επιτευχθεί μια λύση.

Η κατάθεση χαρτών και από τις δύο πλευρές, αμέσως πριν από τη Διάσκεψη για την Κύπρο, είναι μια θετική εξέλιξη και ένα σημαντικό βήμα, παρά τη σημαντική απόσταση που χωρίζει τις δύο πλευρές.

Η αξίωση της Τουρκίας για παραμονή των εγγυητικών της δικαιωμάτων επί της Κύπρου και στη μόνιμη παρουσία στρατευμάτων σε ευρωπαϊκό έδαφος είναι εντελώς απαράδεκτη. Αξίωση για εγγυήσεις τρίτου κράτους σε ένα κράτος μέλος της ΕΕ, είναι απλά αδιανόητη και αντίθετη με τις βασικές αρχές της ΕΕ. Ένα βιώσιμο, λειτουργικό και σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος δεν έχει ανάγκη από εγγυήσεις από ένα τρίτο κράτος. Η καλύτερη εγγύηση για την ασφάλεια, είναι όταν ένα κράτος είναι λειτουργικό.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας υπέβαλε ολοκληρωμένη πρόταση για το θέμα της Ασφάλειας και των Εγγυήσεων, η οποία καλύπτει τις εύλογες ανησυχίες και τις ευαισθησίες και των δύο πλευρών.

Η ανεξαρτησία και η εδαφική ακεραιότητα είναι πλήρως διασφαλισμένη μέσα από το διεθνές δίκαιο και το κεκτημένο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια λύση που θα βασίζεται στο ευρωπαϊκό κεκτημένο, στις αρχές και αξίες στις οποίες εδράζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι προς το συμφέρον όλων των Κυπρίων. Όπως δήλωσε δημοσίως και η Ύπατη Εκπρόσωπος της ΕΕ κα Federica Mogherini, η ιδιότητα του μέλους της ΕΕ αποτελεί και την καλύτερη εγγύηση για οποιοδήποτε κράτος μέλος.

Η Τουρκία παραμένει ο κρίκος που υπολείπεται στην αλυσίδα. Είναι απαραίτητο να έχουμε έμπρακτες κινήσεις από την Τουρκία που θα συμβάλουν στην επίλυση του κυπριακού προβλήματος.

Τα βασικά συστατικά μιας βιώσιμης και μόνιμης λύσης περιλαμβάνουν τη διασφάλιση της εφαρμογής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών και βασικών ελευθεριών για όλους τους πολίτες. Δηλαδή, την ελευθερία διακίνησης, το δικαίωμα απόκτησης περιουσίας και το δικαίωμα εγκατάστασης οπουδήποτε στην Κύπρο.

Η απαίτηση της Τουρκίας για παραχώρηση των τεσσάρων βασικών ελευθεριών της Ε.Ε. στους Τούρκους πολίτες ως μέρος της Λύσης και ανεξάρτητα από το ενταξιακό καθεστώς της Τουρκίας, είναι νομικά και πρακτικά αδιανόητη. Είναι, βασικά, μια προσπάθεια να παρακαμφθούν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας.

Φίλες και Φίλοι,

Η θέληση μας για επίτευξη μια συνολικής, βιώσιμης και λειτουργικής Λύσης στο κυπριακό πρόβλημα, βασισμένης σε μια δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία, όχι μόνο παραμένει ακέραια, αλλά είναι ισχυρότερη από ποτέ. Έχουμε καλύψει πολύ μεγάλη απόσταση προς την κατεύθυνση της Λύσης για να πετάξουμε αυτή την προσπάθεια.

Και θέλω να είμαι πολύ ξεκάθαρος στο εξής: Το να χρησιμοποιείται από την άλλη πλευρά  η απλή ενημερωτική αναφορά στο ιστορικό γεγονός του δημοψηφίσματος ως δικαιολογία, έστω και αν αναγνωρίζουμε ότι ήταν άκαιρη, είτε για να δημιουργηθεί αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις, είτε για να χρησιμοποιηθεί ως άλλοθι για την παραμονή του αναχρονιστικού συστήματος των εγγυήσεων του 1960, όχι μόνο αποτελεί υπερβολική αντίδραση, αλλά δίνει την εντύπωση ότι κάποιοι επιχειρούν να βρούνε τρόπο διαφυγής από τις διαπραγματεύσεις.

Και αυτό ανεξαρτήτως από το αν εμείς πιστεύουμε ότι δεν είναι δουλειά της βουλής να καθορίζει τις σχολικές ιστορικές αναφορές. Δουλειά μας εμάς είναι να διατηρούμε ζωντανή την ιστορία μας καθημερινά, όπως κάνουμε και εδώ σήμερα, όπως δεν σταματήσαμε να κάνουμε ποτέ. Και ήδη ο Δημοκρατικός Συναγερμός έχει καταθέσει πρόταση νόμου που να μεταφέρει την αρμοδιότητα αυτή στο Υπουργείο Παιδείας.

Ούτε και θεωρούμε εμείς ότι η ιστορική μνήμη είναι εμπόδιο στην λύση του Κυπριακού. Αντιθέτως μια βιώσιμη λύση του Κυπριακού μπορεί μόνο να στηριχθεί στον αλληλοσεβασμό. Και για να σεβαστούμε τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας, είναι προϋπόθεση να σεβόμαστε τους εαυτούς μας.

Φτάνει ο σεβασμός στην ιστορία μας, να αποτελεί γνήσια πηγαία και αληθινή ανάγκη και όχι μικροπολιτική σκοπιμότητα.

Θέλω να απευθυνθώ όμως και στον κ. Ακκιντζί. Διότι εάν η κοινή μας θέληση να φτάσουμε σε μια Λύση υπάρχει και παραμένει αναλλοίωτη, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, τότε δεν μπορούμε να τη θέτουμε σε κίνδυνο με φτηνές δικαιολογίες που δεν περιέχουν, ούτε βάση, αλλά ούτε και ουσιαστικό περιεχόμενο.

Αγαπητοί μου,

Το συμφέρον της πατρίδας είναι που έβαζαν πρώτο οι ήρωες μας. Και σήμερα, την ημέρα αυτή που η ιστορική μνήμη και η συναίσθηση του Εθνικού καθήκοντος αναγεννιούνται και αναβαπτίζονται, οφείλουμε όλοι μας να αντιληφθούμε τις ευθύνες μας απέναντι στην ιστορία.

Ο Νίκος Μακρίδης ουδέποτε μετέθεσε τις δικές του ευθύνες αλλού. Ακόμη και αν δέχτηκε το αδυσώπητο κτυπήματα να χάνει δύο από τα παιδιά του. Ο Μιχαλάκης και ο Ανδρέας ουδέποτε έκαναν πίσω μπροστά στην Εθνική πρόκληση. Και όταν χρειάστηκε, υπέστησαν και τον θάνατο, προκειμένου να είναι συνεπής απέναντι στην Εθνική ευθύνη που πρέπει να διακρίνει τον καθένα μας.

Έδειξαν σ’ εμάς τους μεταγενέστερους, το πόσο βαρύ πρέπει να νοιώθουμε το χρέος και την ευθύνη απέναντι στην πατρίδα μας. Και το πόσο πρέπει να παραμερίζουμε τους εγωισμούς και τις μικρότητες, για να μπορούμε να εκτελούμε το πραγματικό καθήκον μας.

Διότι η εθνική ευθύνη δεν πρέπει να μας χαρακτηρίζει μόνο σε περιόδους όπου καλούμαστε στα όπλα. Η ευθύνη απέναντι στην πατρίδα και το έθνος είναι ακόμα πιο επιβεβλημένη σε ειρηνικές περιόδους, όπως διανύουμε τώρα. Ιδιαίτερα δε, όταν η ειρήνη που ζούμε είναι επίπλαστη και μπορεί ανά πάσα στιγμή να μεταβληθεί.

Και σήμερα που μέσα από τον διάλογο αγωνιζόμαστε να πετύχουμε την πραγματική απαλλαγή του τόπου μας από ξένα στρατεύματα και τις εγγυήσεις του 1960, σήμερα που αγωνιζόμαστε να πετύχουμε την εφαρμογή του ευρωπαϊκού κεκτημένου σε ολόκληρη την επικράτεια της πατρίδας μας, η εθνική ευθύνη πρέπει να μεταφράζεται πρώτα και κύρια σε ενότητα και ομοψυχία.

Τώρα είναι η ώρα που οφείλουμε όλοι να στηρίξουμε την μεγάλη προσπάθεια που καταβάλλει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης, για να συνεχίσουν οι διαπραγματεύσεις και να βρεθεί επιτέλους λύση στο κυπριακό πρόβλημα.

Δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για το αποτέλεσμα. Οι προθέσεις της Τουρκίας δεν έχουν ακόμη αποκαλυφθεί. Μπορούμε όμως να είμαστε απόλυτα βέβαιοι για τη δική μας θέληση και αποφασιστικότητα. Ότι θα κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να φτάσουμε στην ευλογημένη ώρα της επανένωσης του τόπου μας. Και αν δεν το πετύχουμε να είναι σε όλο τον κόσμο σαφές ότι την ευθύνη θα φέρει ακέραια η Τουρκία.

Ας είναι αιωνία η μνήμη τους...

Σαβ, 18 Φεβ 2017

Δήλωση του Βουλευτή του Δημοκρατικού Συναγερμού κ. Δημήτρη Δημητρίου για το λιμάνι Λεμεσού

Η σημερινή κατάσταση στο λιμάνι της Λεμεσού δεν χαροποιεί κανένα. Χρειάζεται να δούμε την διαδικασία της ιδιωτικοποίησης, να συζητήσουμε τα ζητήματα που υπάρχουν και να δώσουμε λύσεις. Λάθη έγιναν. Παραλήψεις υπήρξαν. Κάθε αλλαγή, ιδιαίτερα τέτοιου μεγέθους, είναι δύσκολη και ζητήματα θα υπάρχουν. Χρειάζεται όμως να αναγνωρίσουμε πως από την πρώτη στιγμή η διάθεση και η προσπάθεια των διαχειριστών για να υπερπηδηθούν τα προβλήματα είναι συνεχής.

Σήμερα όμως προέχει να βγάλουμε την οικονομία και τον τόπο από την ασφυξία. Η σημερινή παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας καταδεικνύει την ανάγκη για άμεση επίλυση του ζητήματος.

Ο αριθμός των containers που στοιβάζονται στο λιμάνι αυξάνεται. Η στάση των μεταφορέων δεν συμβάλει στην ομαλότητα. Κάθε άλλο. Την Δευτέρα, όταν επιστρέψουν οι οδηγοί στο λιμάνι, δεν θα φέρουν ευθύνη για τις καθυστερήσεις λόγω ακριβώς της στάσης εργασίας; Δεν μπορούμε να αντιληφθούμε πως όσο καθυστερούν οι μεταφορείς να πάνε στο λιμάνι, τόσο διογκώνεται το πρόβλημα;

Χρειάζεται η συνεργασία και η συνεννόηση όλων για να ξεπεράσουμε τα ανοικτά ζητήματα. Χρειάζεται να αντιληφθούμε όλοι ότι δεν μπορούμε να λειτουργούμε με τρόπο τέτοιο, που να μεγιστοποιείται το πρόβλημα και να είμαστε οι ίδιοι αυτόχειρες στην οικονομία του τόπου μας.

Το τελευταίο που θέλουμε να πιστέψουμε είναι πως πίσω από τις εξελίξεις υπάρχουν κομματικές σκοπιμότητες. Δεν είναι η ώρα για να επιβεβαιώσουμε κομματικές μας τοποθετήσεις. Όχι σε βάρος της οικονομίας. Όχι σε βάρος του τόπου μας.