Απόψεις
Δευ, 27 Ιαν 2014

Σαβ, 10 Μάρ 2018

του Μάριου Μαυρίδη, οικονομολόγος, βουλευτής Κερύνειας, ΔΗΣΥ

Το πρόβλημα της Συνεργατικής Κυπριακής Τράπεζας δεν είναι η κεφαλαιακή επάρκεια αλλά το γεγονός ότι ανήκει στο κράτος και το κράτος δεν έχει τη δυνατότητα να ενισχύσει τα κεφάλαια της τράπεζας, σε περίπτωση που θα χρειαστεί, διότι θα παραβιάζει τις αρχές του δίκαιου ανταγωνισμού μέσα στην ενιαία αγορά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ευτυχώς δηλαδή, διότι με το λαϊκισμό που επικρατεί σε ότι αφορά το θέμα του Συνεργατισμού, η κυβέρνηση θα μπορούσε να υποκύψει στις πιέσεις των λαϊκιστών, δηλαδή αυτών που νοιάζονται τόσο πολύ για το συνεργατισμό και παριστάνουν τους «σωτήρες».

Είναι τραγικό, κάποιοι να προσπαθούν να εκμεταλλευτούν πολιτικά το πρόβλημα του συνεργατισμού, χωρίς όμως να αντιλαμβάνονται τη ζημιά που προκαλούν στον ίδιο συνεργατισμό αλλά και στο ευρύτερο τραπεζικό σύστημα. Αγνοούν οι φίλοι λαϊκιστές, μαζί και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, που θέλουν να συζητούν δημόσια τα προβλήματα του συνεργατισμού, ότι η εμπιστοσύνη των καταθετών είναι το Α και το Ω για την εύρυθμη και αποτελεσματική λειτουργία το τραπεζικού συστήματος, το οποίο είναι ο βασικός πυλώνας της οικονομίας. Σήμερα, με ένα κλικ στο κινητό του, μπορεί κάποιος να μεταφέρει τα χρήματα του από μια τράπεζα σε άλλη, στην Κύπρο και στο εξωτερικό.

Με βάση τους κανόνες του δίκαιου ανταγωνισμού, οποιαδήποτε οικονομική στήριξη του Συνεργατισμού από την κυβέρνηση συνιστά κρατική ενίσχυση, και απαγορεύεται από την Διεύθυνση Ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ακόμα και αν η κυβέρνηση αγοράσει τα κόκκινα δάνεια του συνεργατισμού, για να τα διαθέσει σε βάθος χρόνου, και αυτό θα θεωρηθεί ως κρατική ενίσχυση, αφού ο συνεργατισμός θα έχει πλεονέκτημα έναντι των άλλων τραπεζών στην Κύπρο και στην ευρωζώνη. Για να μην αποτελεί κρατική ενίσχυση, η αγορά των κόκκινων δανείων από το Συνεργατισμό ή/και από άλλες τράπεζες, πρέπει να γίνει με ιδιωτικά κεφάλαια και να είναι αποτέλεσμα σκληρής διαπραγμάτευσης (arms-length negotiations). Ένας Εθνικός Φορέας Διαχείρισης κόκκινων δανείων για όλες τις τράπεζες θα μπορούσε να λειτουργήσει χωρίς να παραβιάζει τους κανόνες ανταγωνισμού, εφόσον χρηματοδοτείται από ιδιώτες, όχι από τους φορολογούμενους.

Το 2013, η κυβέρνηση παρέλαβε ένα συνεργατισμό αμαρτωλό, με πολλά προβλήματα αποτέλεσμα κακοδιαχείρισης για δεκαετίες και ανέλαβε την ευθύνη να τον μετατρέψει σε μια κανονική τράπεζα. Η κυβέρνηση τα κατάφερε σε μεγάλο βαθμό, ακόμα και στην περίπτωση των κόκκινων δανείων, αφού κατάφερε να τα μειώσει από €7.8 δις στα €6.2 δις. Βεβαίως ανάλογη μείωση είχαν και οι άλλες δύο μεγάλες τράπεζες, όμως στο συνεργατισμό ήταν πολύ πιο δύσκολο διότι η συντριπτική πλειοψηφία των δανείων είναι στεγαστικά και μικρά επαγγελματικά. Λόγω της αντίληψης που επικρατεί στην Κυπριακή κοινωνία ότι η πρώτη κατοικία και η μικρή επαγγελματική στέγη δεν μπορούν να εκποιηθούν, πολλοί δανειολήπτες που θα μπορούσαν να πληρώσουν δεν πληρώνουν. Πέραν των πιο πάνω, ο συνεργατισμός στερείται της ευελιξίας που διαθέτουν οι άλλες τράπεζες σε ότι αφορά τη λήψη αποφάσεων, λόγω του ότι ανήκει στο κράτος, και υπόκειται σε επιπρόσθετο έλεγχο από το Γενικό Ελεγκτή, κάτι που δεν συμβαίνει με τις άλλες τράπεζες. Οι άλλες τράπεζες προχωρούν σε διακανονισμούς με δανειολήπτες πολύ πιο εύκολα, και με χαλαρότερους όρους, όμως ο συνεργατισμός δεν μπορεί να κάνει το ίδιο. Γενικά, ο συνεργατισμός λειτουργεί μέσα σε ένα πολύ δύσκολο επιχειρηματικό περιβάλλον και η καλύτερη υπηρεσία που μπορούμε να προσφέρουμε σε αυτόν είναι να τον αφήσουμε ήσυχο για να κάνει τη δουλειά του.

Τρι, 20 Ιούν 2017

του Δημήτρη Δημητρίου, Βουλευτή Δημοκρατικού Συναγερμού

«Μια ενωμένη Κύπρος, μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να κάνει θαύματα και να έχει για ταβάνι της τον ουρανό. Μια μοιρασμένη πατρίδα, θα είναι συνεχώς στη σκιά της ανοικτής πληγής. Και δυστυχώς η πατρίδα μας δύσκολα θα παραμείνει ως έχει στα επόμενα χρόνια με την πληγή να παραμένει ανοικτή».

Μια φυσιολογική χώρα μετρά την ανάπτυξή της και την πρόοδο της και με τον ρυθμό και τον τύπο των μεταρρυθμίσεων που κάνει. Η δική μας χώρα, δυστυχώς, δεν μπορεί να μετρηθεί από αυτό. Η ύπαρξη του κυπριακού προβλήματος, εκ των πραγμάτων, αλλάζει διαχρονικά τις προτεραιότητές μας. Διαστρεβλώνει και θολώνει το οπτικό πεδίο. Καλύπτει, κάτω από το τεράστιο χαλί του, σχεδόν κάθε υγιή και ειλικρινή προσπάθεια για να πάρουμε τη χώρα ένα βήμα προς τα εμπρός. Τα κάθε λογής συμφέροντα καλύπτονται και αυτά πολλές φορές κάτω από το ίδιο χαλί. Ανερυθρίαστα βάζουμε μπροστά την ύπαρξη του Κυπριακού για να καλύψουμε την αδράνεια και τα στάσιμα νερά που βολεύουν όσους τη βρήκαν με την υφιστάμενη κατάσταση.

Στην εικόνα της κατάστασης της χώρας μας ποτέ δεν πρέπει να αμελούμε και τα προβλήματα που προκύπτουν από το σύνταγμά μας. Λειτουργούμε εδώ και πενήντα χρόνια με το δίκαιο της ανάγκης. Έχουμε ένα σύνταγμα που δεν έχει μηχανισμούς ελέγχου μεταξύ των τριών εξουσιών. Ο καθένας λειτουργεί αυτόνομα και αυτόβουλα. Δημιουργήσαμε ένα δαιδαλώδες κράτος για να «σηκώνουμε σκόνη» και να χανόμαστε πίσω από αυτήν. Η γραφειοκρατία που μας σκοτώνει όλους, τα κατακόρυφα «βασίλεια» που βολεύουν μόνο όσους τα υπηρετούν, η βαριά και αργή διαδικασία ψηφιοποίησης δεν είναι άσχετα με τη νοοτροπία που κτίσαμε τόσα χρόνια και ταΐζουμε το «τέρας» του τόπου μας.

Σε όλο αυτό τον κυκεώνα χάθηκε και η λογική. Κάθε μέρα απομακρυνόμαστε από την ορθή κρίση και τον ορθό λόγο. Τα συνθήματα περνούν πολύ εύκολα. Όποιος προσπαθήσει να δομήσει τη σκέψη του καταντά, δυστυχώς, γραφικός. Ο ορυμαγδός αυτός είναι οριζόντιος. Ξεκινά από το Κυπριακό και παρασέρνει μαζί του όλα τα υπόλοιπα ζητήματα. Από την οικονομία, την υγεία, τον εκσυγχρονισμό του κράτους, το περιβάλλον, τον πρωτογενή τομέα. Επικρατεί ο λαϊκισμός και διώκεται ο ορθολογισμός.

Η ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση επέφερε πολλαπλά οφέλη, πέραν των προφανών. Μπορεί να έγινε έχοντας ως κύριο λόγο την ενίσχυσή μας για την επίλυση του εθνικού μας ζητήματος, βοήθησε όμως και στον εκσυγχρονισμό μας σε μεγάλο βαθμό. Η πορεία εναρμόνισης τότε μας ανάγκασε να κατεβάσουμε από τα ράφια αποικιοκρατικές νομοθεσίες, να ξεσκονίσουμε άλλες, να δημιουργήσουμε θεσμούς που βοήθησαν αντικειμενικά τον τόπο μας. Ήταν η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση που κάναμε για τη χώρα μας. Στο πλαίσιο των δεδομένων ήταν και ριζοσπαστική. Η ένταξη της ημικατεχόμενης Κύπρου στη μεγάλη οικογένεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης μας βοήθησε και μας βοηθά καθημερινά.

Σήμερα είμαστε αντιμέτωποι με τη μεγαλύτερη και ριζοσπαστικότερη μεταρρύθμιση που μπορούμε να κάνουμε για τη χώρα μας. Σήμερα. Για το αύριο και το μεθαύριο. Στο Κρανς-Μοντάνα ίσως μας δοθεί η ευκαιρία να φτιάξουμε μια φυσιολογική χώρα που στερηθήκαμε εμείς, οι γονείς μας και οι παππούδες μας. Μια ενωμένη Κύπρος, μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να κάνει θαύματα και να έχει για ταβάνι της τον ουρανό. Μια μοιρασμένη πατρίδα θα είναι συνεχώς στη σκιά της ανοικτής πληγής. Και δυστυχώς η πατρίδα μας δύσκολα θα παραμείνει ως έχει στα επόμενα χρόνια με την πληγή να παραμένει ανοικτή.

Οι μεταρρυθμίσεις που γίνονται και έχουν να κάνουν με τη βελτίωση της ζωής μας πρέπει να συνεχίσουν να γίνονται. Με μεγαλύτερη τόλμη, με ειλικρίνεια, και λογική. Τα αβγά που πρέπει να σπάσουμε για να κάνουμε ομελέτα πρέπει να τα σπάσουμε. Ήρθε η ώρα όμως για τη μεγάλη μεταρρύθμιση. Μαζί με τον αναβαθμισμένο ρόλο της Κύπρου στην περιοχή, με τους σχεδιασμούς για την ενέργεια και τις τηλεπικοινωνίες με το Ισραήλ, την Αίγυπτο, την Ιορδανία και τον Λίβανο και τις τριμερείς συνεργασίες με όλες αυτές τις χώρες και με την Ελλάδα μπορούμε να μιλούμε για την Κύπρο που θέλουμε. Μια χώρα που να μπορεί να βλέπει με αισιοδοξία και στρατηγικούς σχεδιασμούς το μέλλον. Μια χώρα πρωταγωνιστή. Αυτή την Κύπρο θέλουμε.

Δευ, 12 Ιούν 2017

του Δημήτρη Δημητρίου, Βουλευτή Δημοκρατικού Συναγερμού

«Η ανάγκη εφαρμογής Γενικού Σχεδίου Υγείας είναι δεδομένη. Η ποιότητα ζωής αλλά και το επίπεδο του πολιτισμού μιας χώρας μετριέται από εδώ. Το γεγονός πως σήμερα είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη χωρίς ΓΕΣΥ λέει πολλά και για την επίδραση των πολλαπλών συμφερόντων του τομέα της υγείας που άφησαν ανάπηρη για δεκαετίας μια ολόκληρη χώρα».

Το μεγαλύτερο ζήτημα της πολιτικής διαδικασίας είναι η ανακολουθία των εξαγγελιών με την εφαρμογή τους. Η αναξιοπιστία, η έλλειψη εμπιστοσύνης και η καχύποπτη αντιμετώπιση όλων μας, όσων είμαστε στην πολιτική, από την κοινωνία είναι σήμερα δεδομένη και τόσο εδραιωμένη που ακόμα και μετά την εφαρμογή στην πράξη επαναστατικών μεταρρυθμίσεων δεν τις πιστεύουν. Τις θεωρούν ακόμα μέρος του πολιτικού παραμυθιού.

Η μείωση της στρατιωτικής θητείας έγινε ανέκδοτο. Θυμάμαι μικρός να σχολιάζουν γελώντας οι θείοι μου, γεννημένοι στις αρχές του ’60, πως ήταν από τότε στο «μενού» των πολιτικών εξαγγελιών. Η κατάργηση της αναχρονιστικής επετηρίδας για τον διορισμό στην εκπαίδευση ήταν πρώτο θέμα στις γενικές φοιτητικές συνελεύσεις από τη δεκαετία του 1990. Η εφαρμογή μιας ενιαίας κοινωνικής πολιτικής και η εισαγωγή του θεσμού του Ελάχιστού Εγγυημένου Εισοδήματος, καταργώντας τον αχταρμά των πολλαπλών επιδομάτων ήταν διαχρονική απαίτηση της κοινωνίας μας. Η κατάργηση του φόρου ακίνητης ιδιοκτησίας ίσως να μην εκτιμήθηκε ακόμη γιατί φέτος θα εφαρμοστεί. Η εισαγωγή της άδειας πατρότητας, ακουγόταν ως σύνθημα. Ακολουθούσε πάντα τον συνειρμό του τι κάνουν οι χώρες στη Σκανδιναβία.

Ας δούμε τώρα την κορωνίδα των μεταρρυθμίσεων. Το ΓΕΣΥ. Δεν θα ασχοληθώ με την πατρότητα την οποία διεκδικούν σήμερα αρκετοί. Κάποιοι πάνε πίσω στο 1968 για να τη βρουν. Το σημαντικό είναι ένα. Πως η πολιτική βούληση της κυβέρνησης Νίκου Αναστασιάδη, του υπουργού Υγείας Γιώργου Παμπορίδη, της Επιτροπής Υγείας της Βουλής, προεξάρχοντος του προέδρου της, βουλευτή ΔΗΣΥ Πάφου, Κώστα Κωνσταντίνου ήταν καταλυτική για να φτάσουμε εδώ που είμαστε σήμερα. Οι «Ιούδες» θα φανερωθούν, αν φανερωθούν, την Παρασκευή στην Ολομέλεια. Τα μακρά έγιναν κοντά. Και για να μην ψάχνουμε για φαντάσματα, «Ιούδες» στους μαθητές του «Χριστού» δεν υπάρχουν.

Η ανάγκη εφαρμογής Γενικού Σχεδίου Υγείας είναι δεδομένη. Η ποιότητα ζωής αλλά και το επίπεδο του πολιτισμού μιας χώρας μετριέται από εδώ. Το γεγονός πως σήμερα είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη χωρίς ΓΕΣΥ λέει πολλά και για την επίδραση των πολλαπλών συμφερόντων του τομέα της υγείας που άφησαν ανάπηρη για δεκαετίες μια ολόκληρη χώρα. Το δικαίωμα σε απρόσκοπτη πρόσβαση όλων των πολιτών στο αγαθό της υγείας είναι αδιαπραγμάτευτο. Η αξία της υγείας ενός εκάστου δεν μετριέται, είναι άπειρη. Το πολιτικό μπόι ενός εκάστου πολιτικού όμως μετριέται, δύσκολα μεν αλλά μετριέται. Από πλην άπειρο μέχρι συν άπειρο.

Δεν υπάρχει τέλεια μεταρρύθμιση, αυτό είναι αξίωμα. Αλλά δεν μπορεί αυτό να είναι επιχείρημα για να μη γίνει ποτέ καμία αλλαγή. Το πρώτο και απαραίτητο συστατικό είναι η πολιτική βούληση. Αν αυτή υπάρχει τα πράγματα διευκολύνονται κατά πολύ. Από εκεί και πέρα η λογική και η βελτίωση της ζωής των πολιτών είναι αυτό που πρέπει να μας καθοδηγεί. Πολλές φορές μπερδευόμαστε, βραχυκυκλωνόμαστε σε λεπτομέρειες και χάνουμε την ουσία. Υπάρχουν μικρές αλλαγές που μπορούν να βελτιώσουν τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων. Χρειάζεται να τολμούμε. Και να περνάμε από τις διακηρύξεις στις πράξεις.

Οι μεταρρυθμίσεις όπως και οι νίκες δεν μένουν ποτέ ορφανές. Η παρούσα διακυβέρνηση και ο Δημοκρατικός Συναγερμός δεν λειτούργησε ποτέ με φειδώ στην πίστωση πολιτικών και κομμάτων για την υπεύθυνη τους στάση. Το κάναμε στην οικονομία, στην ψήφιση των μεταρρυθμίσεων και στο μέγιστο των ζητημάτων, στο Κυπριακό. Να είστε σίγουροι πως θα το κάνουμε και στο ΓΕΣΥ. Η μικροπρέπεια και η μικροπολιτική δεν χαρακτηρίζουν την παρούσα ηγεσία του τόπου και του κόμματός μας. Από την άλλη όμως, δεν μπορούμε να ισοπεδώσουμε τα πάντα. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές που έγιναν το 2013, το 2014, το 2015, το 2016, το 2017, έγιναν επί διακυβερνήσεως Νίκου Αναστασιάδη. Από κοινού με το κυβερνών κόμμα, τον Δημοκρατικό Συναγερμό με πρόεδρο τον Αβέρωφ Νεοφύτου. Από κοινού με συνεννόηση και συνδιαμόρφωση. Με γνήσια πολιτική βούληση για τις μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη ο τόπος.

Παρ, 02 Ιούν 2017

του Μάριου Μαυρίδη, οικονομολόγος, βουλευτής Κερύνειας, ΔΗΣΥ

Η προεκλογική εκστρατεία ξεκίνησε πολύ νωρίς.  Η κυβέρνηση δέχεται καθημερινά κριτική για τον τρόπο που κυβερνά και για τον τρόπο που ασκεί κοινωνική πολιτική.  Πολύ συχνά ακούγονται φωνές, κυρίως από τα αριστερά, που υποστηρίζουν ότι οι απολαβές των συνταξιούχων έχουν μειωθεί κατά 30%, ότι περισσότεροι συνταξιούχοι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, ότι δεν έχουν φροντίδα, και ότι για όλα αυτά, φταίει η κυβέρνηση και η λιτότητα που εφαρμόζει και γενικά οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι ψευδείς, ανυπόστατοι και ατεκμηρίωτο, εκτός από την αύξηση των συνταξιούχων που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας, και το οποίο οφείλεται στη γήρανση του πληθυσμού σε συνδυασμό με την μη ωρίμανση του Σχεδίου Κοινωνικών Ασφαλίσεων, που ολοκληρώνεται το 2022.  Η πραγματικότητα είναι ότι οι συντάξεις όχι μόνο δεν μειώθηκαν αλλά η αγοραστική της αξία έχει αυξηθεί, λόγω της μείωσης των τιμών κατά 4.3% τα τελευταία τέσσερα χρόνια.  Επιπλέον, ενώ το όριο της φτώχειας μειώθηκε κατά 20% τα τελευταία τέσσερα χρόνια, από €10,324 ετησίως (ή €794 το μήνα) στα €8,261 (ή €635 το μήνα), λόγω της γενικής μείωσης των μισθών, η κυβέρνηση το άφησε στις €10,200 για σκοπούς της μικρής επιταγής που λαμβάνουν οι χαμηλοσυνταξιούχοι.  Αν η κυβέρνηση ακολουθούσε αυστηρά τους κανονισμούς του Σχεδίου Ενίσχυσης των Συνταξιούχων, και μείωνε το όριο της φτώχειας στα €8,261 για ένα άτομο και €12,392 για δύο άτομα, τότε μια μεγάλη μερίδα συνταξιούχων δεν θα λάμβαναν τη μικρή επιταγή. Διότι σύμφωνα με το Σχέδιο που ξεκίνησε το 2009, για να πάρει κάποιος συνταξιούχος οικονομική στήριξη, θα πρέπει να έχει εισόδημα κάτω από τα όρια της φτώχειας.  Συνεπώς, όταν το όριο της φτώχειας μειώνεται, ο αριθμός των δικαιούχων μειώνεται.  Η κυβέρνηση επέλεξε να μην μειώσει τον αριθμό των δικαιούχων.

Μπορεί τα χρήματα που λαμβάνουν οι συνταξιούχοι να μην είναι αρκετά, και τα προβλήματα των συνταξιούχων να μην επιλύονται.  Θεωρώ ότι είναι πολύ δύσκολο κάποιος συνταξιούχος να μπορεί να έχει αξιοπρεπή διαβίωση με €500 και €600 το μήνα, όμως η πολιτεία κάνει ότι μπορεί για να προσφέρει το καλύτερο στους συνταξιούχους.  Είναι για αυτό το λόγο που η κυβέρνηση έχει αποφασίσει να εφαρμόσει καλύτερη στόχευση σε ότι αφορά την στήριξη προς τους χαμηλοσυνταξιούχους, δηλαδή να λαμβάνουν οικονομική στήριξη αυτοί που πραγματικά τη χρειάζονται.  Από την έναρξη του σχεδίου το 2009 μέχρι την ανάληψη της διακυβέρνησης από την παρούσα κυβέρνηση, δεν γινόταν σοβαρός έλεγχος του συστήματος, με αποτέλεσμα, όσοι έκαναν αίτηση, μπορούσαν να πάρουν τη μικρή επιταγή.  Η στόχευση που έχει εφαρμόσει η κυβέρνηση έχει εξοικονομήσει γύρω στα €4 εκατομμύρια, τα οποία η κυβέρνηση έδωσε πίσω στους χαμηλοσυνταξιούχους, με την αύξηση της μικρής επιταγής κατά €20 το μήνα.

Είναι κρίμα και άδικο η κυβέρνηση να δέχεται κριτική στη βάση ψευδών αναφορών και ανυπόστατων ισχυρισμών, επειδή σε εννέα μήνες θα έχουμε εκλογές.  Είναι και πολιτικά ανήθικο να χρησιμοποιούμε τους συνταξιούχους και άλλες ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού για να πλήξουμε την κυβέρνηση.  Τα αποτελέσματα της κοινωνικής πολιτικής της κυβέρνησης είναι ξεκάθαρα και δεν ο κάθε ένας μπορεί να τα επισημάνει.

Δευ, 29 Μάι 2017

του Δημήτρη Δημητρίου, Βουλευτή Δημοκρατικού Συναγερμού

«Ο σεβασμός της ανθρώπινης ζωής δεν γίνεται αλά καρτ. Πως ο ρατσισμός δεν είναι κακός αν αφορά μερικούς και καλός αν αφορά άλλους. Και πως δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να νιώθουμε ανώτεροι από οποιονδήποτε άλλον».

Ο τρόπος αντιμετώπισης των γεγονότων έχει αλλοιώσει και έχει αλλοιωθεί από τον τρόπο που σκεφτόμαστε και παραθέτουμε τα γεγονότα. Είμαστε έτοιμοι να κρεμάσουμε σε πλατείες και γήπεδα τον οποιονδήποτε έχει συμπεριφερθεί με μεμπτό τρόπο. Ιδιαίτερα αν συσχετίζεται με τη δημοσία ζωή και δη την πολιτική δημόσια ζωή. Δεν θέλω να μειώσω το μεμπτό αδίκημα κανενός. Και ιδιαίτερα τα ποινικά αδικήματα. Αλλά σε αυτή τη συζήτηση χρειάζεται να παραδεχτούμε πως έχουμε χάσει και το μέτρο και το μέτρημα.

Έχουμε δυστυχώς καθαγιάσει τη βία που προέρχεται ή προκαλείται από το ποδόσφαιρο. Και δεν αναφέρομαι μόνο και αποκλειστικά στη βία των γηπέδων. Ιδιαίτερα αναφέρομαι στην οπαδική βία που γίνεται στους κεντρικούς κυρίως δρόμους, κυρίως στις δύο μεγάλες πόλεις της χώρας μας. Μας αρέσει να δικαιολογούμε την έξαρση αυτής της συγκεκριμένης βίας. Μας φταίει η αστυνομία που δεν παρεμβαίνει έγκαιρα για την καταστολή, μας φταίει η κοινωνία που καταπιέζει τους νέους σήμερα, η οικονομική κρίση, μας φταίει το «εκρηκτικό κλίμα» μεταξύ των οπαδών. Μας φταίει ακόμα η διαχρονική ατάκα που όλα τα κόβει και όλα τα μαχαιρώνει, έτσι ήταν πάντα, έτσι θα παραμείνουν.

Τα επεισόδια της Τρίτης στον εναέριο ήταν ακόμα μια επανάληψη της συγκεκαλυμμένης, από όλους μας, βίας στη λογική μας και στον τόπο μας. Οι αφορμές δε διαφέρουν ποσώς από αυτές για αντίστοιχα επεισόδια που συμβαίνουν εδώ και δεκαετίες. Η ωμή, η τυφλή οπαδική βία. Ένα μίσος που δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος. Ένας οπαδός να μπαίνει στο αυτοκίνητο του και να παρασέρνει πεζούς. Έχω την εντύπωση πως δεν αντιληφθήκαμε το μέγεθος. Θα προσπαθήσω μέσω ενός παραλληλισμού να γίνω πιο κατανοητός. Αν βλέπαμε ένα βίντεο ενός ασυνειδήτου να κτυπούσε, χωρίς πρόθεση, έναν πεζό και να τον άφηνε αβοήθητο, θα ζητούσαμε δικαίως την κεφαλή του στο πιάτο. Σήμερα γιατί προσπαθούμε να κρύψουμε αυτή μας τη γύμνια και να καλύψουμε την ποινικά κολάσιμη πράξη αυτού του ανθρώπου που σκοπίμως πάτησε συνάνθρωπό του; Μέχρι πότε η «οπαδική αλληλεγγύη» θα καλύπτει εγκλήματα; Μέχρι πότε η τοπικότητα ή η συνενοχή ή η κάλυψη των διοικήσεων των ομάδων προς τους οργανωμένους θα λειτουργεί συνωμοτικά για να καλύπτει απόπειρες δολοφονίας;

Δικαίως τώρα θα με ρωτήσετε τι κάνω εγώ, αν έχω εισηγήσεις πέραν από τις διαπιστώσεις και τα ευχολόγια. Για την κάρτα φιλάθλου και αν θα βοηθήσει, για τα στημένα παιχνίδια, για τις ευθύνες ενός εκάστου, της αστυνομίας συμπεριλαμβανομένης. Για τους οργανωμένους φιλάθλους, για την διαχρονική στήριξή τους από όλες τις διοικήσεις των μεγάλων ομάδων. Ας μιλήσουμε λοιπόν για ευθύνες.

Ευθύνη της αστυνομίας είναι η καταστολή και πρέπει να εξαντλήσει όλα τα περιθώρια που ο νόμος της δίνει. Ευθύνη όσων διοικούν ομάδες και γήπεδα είναι η ασφαλής είσοδος, παρακολούθηση και έξοδος όλων των φιλάθλων. Ευθύνη των ηγητόρων των συλλόγων μας είναι και η προστασία των εμβλημάτων των ομάδων τους. Και να μαυρίζουν όποιον εξ ονόματος της ομάδας που διοικούν αμαυρώνουν την ιστορία τους. Ευθύνη της κοινωνίας, μέσω και της παιδείας, είναι να δώσει σωστά πρότυπα στα παιδιά της, στους αυριανούς της ενεργούς πολίτες. Ευθύνη της οικογένειας, μέσω και της παιδείας, είναι να μάθει, να διδάξει στα παιδιά της πως ο σεβασμός της ανθρώπινης ζωής δεν γίνεται αλά καρτ. Πως ο ρατσισμός δεν είναι κακός αν αφορά μερικούς και καλός αν αφορά άλλους. Και πως δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να νιώθουμε ανώτεροι από οποιονδήποτε άλλον. 

Έχουμε όλοι ευθύνη. Την ίδια ευθύνη. Και όσο συνεχίζουμε να επιδιδόμαστε στο αγαπημένο μας σπορ να ζητάμε ευθύνες από τους άλλους και να παριστάνουμε τις αθώες περιστέρες επιδεινώνουμε απλώς το πρόβλημα. Ας τολμήσουμε επιτέλους. Πριν να είναι αργά, πολύ αργά.

Τετ, 19 Απρ 2017

του Μάριου Μαυρίδη, οικονομολόγος, βουλευτής Κερύνειας, ΔΗΣΥ

Τόσο η Κύπρος, όσο και η Ελλάδα, αλλά και άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης μαστίζονται από κύμματα μεταναστευσης, κυρίως των νέων, προς πλουσιότερες χώρες στην Ευρώπη, Αμερική, Καναδά και Αυστραλία.  Καλά κάνουν οι άνθρωποι αφού αναζητούν ένα καλύτερο μέλλον, είτε πρόκειται για πτυχιούχους που φεύγουν από τις χώρες τους επειδή δεν βρίσκουν τη δουλειά που επιθυμούν, είτε πρόκειτε για πτυχιούχους που παραμένουν στις χώρες που σπουδάζουν.  Υπάρχουν και πολλοί ανειδίκευτοι εργάτες, οι οποίοι απλά δεν μπορούν να ζήσουν με τους χαμηλούς μισθούς που προσφέρονται στις χώρες τους και αναγκάζονται να μεταναστεύσουν

Το φαινόμενο της μετανάστευσης ανάμεσα στις χώρες της Ευρώπης έχει οικονομικά κίνητρα.  Η μετανάστευση, ή άλλως κινητικότητα, από μια χώρα της Ευρωπης σε άλλη είναι αποτέλεσμα της ελεύθερης διακίνησης προσώπων μέσα στην Ενωμένη Ευρώπη και είναι βασικός στόχος της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.  Η οικονομική κρίση των τελευταίων ετών έχει συμβάλει στην αύξηση της κινητικότητας για ευνόητους λόγους, όμως η κινητικότητα θα ήταν πολύ περιορισμένη αν δεν υπήρχε ελεύθερη διακίνηση προσώπων.

Η μετανάστευση των νέων όμως από τις φτωχές χώρες σε πλουσιότερες δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στην ανάπτυξη των οικονομιών που χάνουν εργατικό δυναμικό προς όφελος των οικονομιών που αποδέχονται το εργατικό δυναμικό.  Το ανθρώπινο κεφάλαιο είναι ο σημαντικότερος συντελεστής παραγωγής και αυτό έχει αποδειχθεί δια μέσου των αιώνων, αρκεί κανείς να παρατηρήσει πως οι Ηνωμένες Πολιτείες, που δεν είναι η μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο, έχει γίνει η μεγαλύτερη οικονομία, με τεράστια διαφορά από την Κίνα, την Ινδία, και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση.  Το ανθρώπινο κεφάλαιο δεν είναι απλά ανθρώπινο δυναμικό αλλά εργατικό δυναμικό με γνώσεις, με δεξιότητες, εμπειρίες και καινοτόμες ιδέες.

Σύμφωνα με μελέτη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, που υπέστησαν την μεγαλύτερη μετανάστευση μετά την ένταξη τους στην Ενωμένη Ευρώπη, υπέστησαν απώλεια παραγωγής ίση με το 7% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ), σε πραγματικούς όρους, και το ποσοστό αυτό αναμένεται να αυξηθεί κατά την επόμενη δεκαετία.

Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα της μετανάστευσης από φτωχές χώρες σε πιο πλούσιες είναι το συνταξιοδοτικό, αφού αυτοί που φεύγουν θα πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές στις χώρες που εργάζονται και όχι στις χώρες που μεγάλωσαν.  Η γήρανση του πληθυσμού στις φτωχές χώρες επιδεινώνει το προβλημα ακόμα περισσότερο.  Η μελέτη του ΔΝΤ αναφέρει ότι η Πολωνία αλλά και οι χώρες της Βαλτικής, Εσθονία, Λετονία και Λιθουανία, έχουν απωλέσει σημαντικό μέρος των νέων ανθρώπων τους, γεγονός που σημαίνει ότι η γήρανση του πληθυσμού στις χώρες αυτές θα επέλθει νωρίτερα.  Αυτό σημαίνει ότι λιγότεροι εργαζόμενοι θα πληρώνουν για περισσότερους συνταξιούχους, οι οποίοι μάλιστα θα ζήσουν περισσότερα χρόνια.

Οι μελέτες που συνδέουν την μετανάστευση με την οκονομική ανάπτυξη και το ασφαλιστικό, δείχνουν ότι τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα για τις φτωχές χώρες που χάνουν ανθρώπινο δυναμικό (όχι απλά εργατικό δυναμικό).  Μπορεί η ελεύθερη διακίνηση να προσφέρει ευκαιρίες για τους πολίτες της Ευρώπης αλλά αυτοί που μένουν πίσω θα έχουν λιγότερα χρήματα κατά την συνταξιοδότηση τους.  Η καλύτερη λύση για τις φτωχές χώρες λοιπόν δεν είναι να αφήνει τους νέους να παρακολουθεί παθητικά τους νέους να φεύγουν αλλά να δημιουργήσουν ευκαιρίες για αυτούς στις χώρες τους.

Flickr Feed

Σαβ, 20 Απρ 2019

 

Χαιρετισμός Προέδρου Δημοκρατικού Συναγερμού κ. Αβέρωφ Νεοφύτου στην εκδήλωση του Ινστιτούτου Γλαύκου Κληρίδη για τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννηση του Γλαύκου Κληρίδη

 

Σάββατο, 20 Απριλίου 2019, Συνεδριακό Κέντρο Φιλοξενία, 10.30 πμ

 

 

Αξιότιμε Πρόεδρε της Κυπριακής Δημοκρατίας,

Έντιμε πρώην Πρωθυπουργέ της Ελλάδος,

Κυρίες και κύριοι,

 

Σας καλωσορίζω και εγώ με τη σειρά μου σε αυτή τη ξεχωριστή εκδήλωση που διοργανώνει το Ινστιτούτο Γλαύκος Κληρίδης που σηματοδοτεί τα 100 χρόνια από τη γέννηση του αείμνηστου ηγέτη και ιδρυτή του Δημοκρατικού Συναγερμού, Γλαύκου Κληρίδη.

 

Αγαπητοί φίλοι,

 

O Γλαύκος Κληρίδης μπορούσε να διακρίνει «το ποδοβολητό της Ιστορίας».

 

Ο ηγέτης που μετάφρασε το πνεύμα της εποχής του και το μετουσίωσε σε πολιτική. Που διάκρινε με παραδειγματική διορατικότητα τους σκοπέλους, αποφεύγοντας την πλάνη του λαϊκισμού, και καθοδήγησε το λαό με ορθοφροσύνη στο δρόμο του εθνικού συμφέροντος. Ένας πραγματικός ηγέτης για τον οποίο η πατρίδα ήταν λόγος ύπαρξης.

 

Αυτή την πολιτική κληρονομιά κουβαλούμε. Την πολιτική κληρονομιά του ιδρυτή μας Γλαύκου Κληρίδη.  Για εμάς, ήταν ο πολιτικός πατέρας που καθόρισε την πολιτική μας σκέψη. Μας εμπέδωσε την μετριοπάθεια, το διάλογο, την συναίνεση, την εξωστρέφεια. Την προσήλωση στα υψηλά οράματα. 

 

Σήμερα, λοιπόν, όσο ποτέ άλλοτε έχουμε ανάγκη να προτάξουμε αυτή την πολιτική παράδοση ως καθημερινό εργαλείο στην άσκηση πολιτικής. Έχουμε ανάγκη να θυμηθούμε το ήθος του Γλαύκου Κληρίδη. Το ήθος του μέτρου, της συνέπειας και της ανθρωπιάς, που χαρακτήρισε όλη του τη ζωή. Αλλά και το ήθος ενός ριζοσπάστη πολιτικού, που δεν δείλιασε ποτέ να συγκρουστεί με κατεστημένα. Που δεν δείλιασε να πάει κόντρα στο ρεύμα, προκειμένου να υπηρετήσει τις αρχές του, αλλά και αυτό που θεωρούσε ότι εξυπηρετούσε το συμφέρον του τόπου.

 

Με την ίδρυση του Δημοκρατικού Συναγερμού ανοίγει μια νέα σελίδα στην πολιτική ιστορία του τόπου. Ο Γλαύκος Κληρίδης δεν δημιουργεί απλώς ένα κόμμα. Μετασχηματίζει μια ολόκληρη παράταξη. Μια παράταξη που κουβαλούσε μια αγωνιστική εθνικόφρονα παράδοση,  μια παράταξη που βίωσε όπως όλη η Κύπρος, το διχασμό.

 

 

 

 

Με το ιστορικό αυτό του επίτευγμα, ο Γλαύκος Κληρίδης κάνει πράξη την πολιτική εθνικής συμφιλίωσης. Συμβάλλει στην εμπέδωση της δημοκρατίας και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια ρεαλιστική, και εθνικά υπεύθυνη γραμμή στο Κυπριακό, που διαχρονικά χαρακτηρίζει την πολιτική του Συναγερμού. Και καταφέρνει ταυτόχρονα να δημιουργήσει μια πολιτική δύναμη που ανοίγει νέους δρόμους για τη χώρα.

 

 

Φίλες και φίλοι,

 

Ο Γλαύκος Κληρίδης πέτυχε να εντάξει την Κύπρο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως ήταν ο στρατηγικός του στόχος. Μα πάνω απ’ όλα, αυτό που θα ήθελε να δει περισσότερο ο Γλαύκος Κληρίδης, θα ήταν το όραμα του για μια επανενωμένη Κύπρο να γίνεται πραγματικότητα. Μια επανενωμένη Κύπρο, δημοκρατική και ευημερούσα, να αναπτύσσεται και να προοδεύει ως πλήρες μέλος της μεγάλης Ευρωπαϊκής οικογένειας. Αυτό ήταν το ανεκπλήρωτο του όραμα, επειδή αγάπησε την Κύπρο ως μια δεύτερη κόρη και που τη θεωρούσε ως την «αγιωτέρα των άλλων προγόνων απάντων».

 

Αυτό το όραμα παραμένει σε μας ως ιστορική υποχρέωση και οφειλή. Οφειλή απέναντι στην πατρίδα, έχοντας ως πυξίδα την πολιτική παρακαταθήκη που μας κατέλειπε ο Γλαύκος Κληρίδης.

 

Μια πολιτική παρακαταθήκη προσήλωσης στο εθνικό συμφέρον, τον ορθολογισμό και την υπεύθυνη πατριωτική γενναιότητα.

 

Κυρίες και κύριοι,

 

Στη σημερινή εκδήλωση, μετά από κοινή απόφαση του Συμβουλίου Κυβερνητών και του Διοικητικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Γλαύκος Κληρίδης, θα απονείμουμε το Βραβείο Ειρήνης και Συνεργασίας «Γλαύκος Κληρίδης» στον πρώην Υφυπουργό παρά τω Προέδρω, κύριο Παντελή Κούρο.

 

Αυτό γίνεται ως ένδειξη αναγνώρισης της μεγάλης προσφοράς του αγαπητού Παντελή, στα κοινά και στην Κύπρο. Αλλά επίσης και για τη διαχρονική του αφοσίωση και στήριξη προς τον αείμνηστο Γλαύκο Κληρίδη.

 

Ο Παντελής Κούρος ήταν ο άνθρωπος που βρισκόταν πάντα δίπλα στον Γλαύκο μας. Σε καιρούς δύσκολους, πολύ διαφορετικούς από τους σημερινούς. Και παρέμεινε πιστός, δίπλα από τον ηγέτη μας μέχρι το τέλος.

Παρ, 19 Απρ 2019

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ

Συνάντηση Προέδρου ΔΗΣΥ με τους σύμβουλους της EPOQ Partners

  • Αβέρωφ Νεοφύτου: Το 2030 είναι αύριο. Δεν είναι στον επόμενο αιώνα. Για αυτό εμείς με τους σύμβουλους μας αλλά και με την εμπλοκή της κοινωνίας των πολιτών θέλουμε να καθορίσουμε που θέλουμε να πάρουμε την χώρα.

 

Συνάντηση με τους σύμβουλους της EPOQ Partners οι οποίοι παρουσίασαν χθες το όραμα «Κύπρος 2030» πραγματοποίησε σήμερα ο Πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού κ. Αβέρωφ Νεοφύτου και η Διευθύντρια Ψηφιακού Μετασχηματισμού και Καινοτομίας κ. Σταυριάνα Κοφτερός.

Με το πέρας της συνάντησης ο κ. Αβέρωφ Νεοφύτου προέβη στην πιο κάτω δήλωση:  

«Η EPOQ Partners είναι οι σύμβουλοι μας στην προσπάθεια μας να δημιουργήσουμε το όραμα για την Κύπρο του 2030. Η τεχνογνωσία, η εμπειρία των συνεργατών μας, μας δίδει τα εφόδια να σχεδιάσουμε την καλύτερη Κύπρο που θέλουμε. Εγώ ένα μήνυμα θέλω να στείλω στην κοινωνία.

Οποιοσδήποτε τόπος χωρίς όραμα για το αύριο είναι καταδικασμένος να κατατρέχετε από την συζήτηση του παρελθόντος  και αντί να πηγαίνει μπρός να κατρακυλά προς τα πίσω. Εμείς έχουμε όραμα για τον τόπο μας και προσπαθούμε με τους εξειδικευμένους σύμβουλους μας να βάλουμε τους εθνικούς στόχους.

Γνωρίζοντας πως για να το πετύχουμε αυτό, χρειάζεται η συμμετοχή και της κοινωνία των πολιτών αλλά και θεσμών αυτής της πολιτείας.

Θα πω κάτι τελευταίο.  Μάθαμε σε αυτό τον τόπο να ασχολούμαστε με την καθημερινότητα και να κάνουμε μονίμως κριτική όλοι μας για το χθες. Δεν έχουμε χρόνο για να σχεδιάσουμε για το αύριο. Και όταν κάποιος μιλάει για το 2030 πρέπει να έχουμε υπόψη μας πως τα δικά μας παιδιά που θα πάνε στην πρώτη τάξη του δημοτικού στην ερχόμενη σχολική σεζόν, το 2030 είτε θα αποφασίσουν σε ποιο πανεπιστήμιο και ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσουν ή θα πάνε στην αγορά εργασίας.

Το 2030 είναι αύριο. Δεν είναι στον επόμενο αιώνα. Για αυτό εμείς με τους σύμβουλους μας αλλά και με την εμπλοκή της κοινωνίας των πολιτών θέλουμε να καθορίσουμε που θέλουμε να πάρουμε την χώρα.»

Λευκωσία, 19 Απριλίου 2019

Πεμ, 18 Απρ 2019


Ομιλία Προέδρου Δημοκρατικού Συναγερμού κ. Αβέρωφ Νεοφύτου

στο επίσημο δείπνο παρουσίασης του «Οράματος Κύπρος 2030»

με επίσημο καλεσμένο τον Πρόεδρο Νέας Δημοκρατίας κ. Κυριάκο Μητσοτάκη

 

Πέμπτη, 18 Απριλίου 2019, Ξενοδοχείο Hilton Park, 08:00 μμ

 

 

Φίλε Πρόεδρε της Νέας Δημοκρατίας,

Κυρίες και Κύριοι,

 

Μας τιμά ιδιαίτερα η παρουσία σας απόψε εδώ.

 

Σε μια εκδήλωση πολύ διαφορετική.

 

Μια εκδήλωση ορόσημο στην τεράστια προσπάθεια που καταβάλλουμε για να επικεντρωθεί η πολιτική διεργασία στην ουσία της αποστολής της.

 

Μια ακόμα δράση μας που επιχειρεί να απομακρύνει τον δημόσιο διάλογο από τη ζημιογόνα περιπλάνηση στις εύκολες και τόσο ζημιογόνες ατραπούς του λαϊκισμού και των συνθημάτων.

 

Φίλες και Φίλοι,

 

Δεν ήταν, δεν είναι και δεν πρόκειται να γίνει ποτέ αποστολή μας, η απλή διαχείριση της καθημερινότητας.

 

Ο Δημοκρατικός Συναγερμός ήταν και θα παραμείνει ένα κόμμα ανοικτό στην κοινωνία, ανοικτό στην οικονομία, ανοικτό στην αλλαγή.

 

Η παράταξη που τολμά τις μεγάλες αλλαγές  για τον τόπο.

 

Η πολιτική δύναμη που θέλει την Κύπρο συμμέτοχο και συνδιαμορφωτή του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι.

 

Ειδικά σήμερα, που η Παγκόσμια κοινωνία βρίσκεται ενώπιον τεκτονικών αλλαγών που λαμβάνουν χώρα με ιλιγγιώδης ταχύτητες.

 

Κυρίες και Κύριοι,

 

Μέρα με τη μέρα, η επιστήμη και η τεχνολογία διαφοροποιούν τα πάντα γύρω μας.

 

Κανένας τομέας της οικονομίας και της κοινωνίας μας δεν μένει ανεπηρέαστος.

 

Η γνώση μεταφέρεται πλέον και διαχέεται με ταχύτητες φωτός απ’ άκρη σε άκρη του πλανήτη.  

 

Οι οικονομικές συναλλαγές και το εμπόριο διεξάγονται με ένα τελείως διαφορετικό τρόπο. Τράπεζες σήμερα λειτουργούν χωρίς φυσικά καταστήματα. Η τεχνολογία των τροφίμων αλλάζει την αγροτική παραγωγή.  

 

Οι επίγειες, εναέριες και θαλάσσιες μεταφορές γίνονται ολοένα και πιο αυτοματοποιημένες, προσβάσιμες και φιλικές στο περιβάλλον. Μαζί τους, αλλάζουν και τον παγκόσμιο τουριστικό ανταγωνισμό.

 

Στον τομέα της ενέργειας, νέες και ανανεώσιμες πηγές διαφοροποιούν όχι μόνο τον ενεργειακό, αλλά και τον γεωπολιτικό παγκόσμιο χάρτη. Ακόμη και η διπλωματία αλλάζει τρόπο λειτουργίας.

 

«Έξυπνες» πόλεις διοικούνται πλέον κυρίως από αλγόριθμους υπολογιστών.

 

Χώρες ολόκληρες, ανεβαίνουν ή και κατρακυλούν σε επίπεδο ανταγωνιστικότητας με βάση τις σύγχρονες τους δεξιότητες και την ικανότητα να προσαρμόζονται τόσο αυτές, όσο και οι πολίτες τους στα σύγχρονα δεδομένα.

 

Φίλες και Φίλοι,

 

Η τέταρτη βιομηχανική επανάσταση είναι ήδη εδώ.

 

Και όπως σε κάθε αλλαγή, υπάρχουν και σήμερα οι δυνάμεις που αντιστέκονται προτάσσοντας ότι πιο παρωχημένο.

 

Κανείς όμως δεν μπορεί να αλυσοδέσει την πρόοδο με τα δεσμά του φόβου.

 

Όπως και κανείς από την άλλη δεν μπορεί να μένει αδιάφορος και άπρακτος, απέναντι στις προβλέψεις για τις επιπτώσεις που αυτές οι αλλαγές επιφέρουν στην κοινωνία.

 

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα μισά σχεδόν επαγγέλματα θα αυτοματοποιηθούν, προβλέπει το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Σήμερα, στην Ευρώπη, ζητούνται ψηφιακές δεξιότητες από τους 7 στους 10 εργαζομένους, τις οποίες διαθέτουν μόνο ο ένας στους τρεις. 

 

Εδώ στην Κύπρο, εταιρείες διαμαρτύρονται για την αδυναμία να βρουν σύγχρονα καταρτισμένο προσωπικό, για να καλύψουν εκατοντάδες θέσεις εργασίας υψηλών αμοιβών.

 

Φίλες και Φίλοι,

 

Μέχρι το 2030, η πρόβλεψη είναι ότι 800 εκατομμύρια θέσεις εργασίας με καθήκοντα όπως τα ξέρουμε σήμερα δεν θα υπάρχουν. Θα αντικατασταθούν με άλλες για τις οποίες θα απατούνται διαφορετικές δεξιότητες και προσόντα. Μια ανακατάταξη που θα αγγίζει πέραν του 1/5 του σημερινού παγκόσμιου εργατικού δυναμικού.

 

Καμία υπεύθυνη πολιτική δύναμη δεν μπορεί να παραβλέψει τις νέες πραγματικότητες.

 

Το πιστεύω ειλικρινά: Αποτελεί έγκλημα κατά της κοινωνίας το να αφήνεται η χώρα μας στάσιμη απλά και μόνο επειδή η αλλαγή και η μεταρρύθμιση έχουν, όπως κάθε αλλαγή, το πολιτικό κόστος αυτών που τη φοβούνται.

 

Είμαι πολύ περήφανος που ο Δημοκρατικός Συναγερμός, για μια ακόμη φορά πρωτοπορεί, διαθέτοντας πόρους και ενέργεια σε ένα θέμα που ενώ διαφοροποιεί τη ζωή όλων μας, εντούτοις δεν απασχολεί σχεδόν καθόλου τη δημόσια συζήτηση.

 

Η μελέτη που παρουσιάζουμε σήμερα, φιλοδοξούμε να αποτελέσει ένα σημαντικό εργαλείο στην προσπάθεια μας για να διαμορφώσουμε την Κύπρο της νέας εποχής. Την Κύπρο του 2030, όπως την έχουμε προσδιορίσει.

 

Μια Κύπρο, στη βάση ενός νέου και διευρυμένου παραγωγικού μοντέλου και ενός σύγχρονου κρατικού μηχανισμου.

 

Κυρίως, μια Κύπρο που θα αποκτήσει το εκπαιδευτικό σύστημα θα δίνει στους νέους μας, αλλά και στους μεγαλύτερους, τα πραγματικά εφόδια που η σημερινή εποχή απαιτεί.

 

Μόνο έτσι  θα μπορέσουμε να αναδείξουμε το συγκριτικό μας πλεονέκτημα. Που δεν είναι άλλο από το ανθρώπινο δυναμικό μας.

 

Φίλε Κυριάκο Μητσοτάκη,

 

Σε καλωσορίζω σήμερα ως ένα πραγματικό φίλο της Κύπρου.

 

Ένα πολιτικό ηγέτη με τον οποίο συμμεριζόμαστε κοινές αξίες και οράματα.

 

Ένα συναγωνιστή μας, στην μάχη για την πρόοδο του Ελληνικού Έθνους αλλά και την εξέλιξη του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος.

 

Δεν θα το κρύψω:

 

Προσδοκία μου είναι σύντομα να σε καλωσορίσω εδώ στη Λευκωσία, όχι απλά ως πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, αλλά ως τον Έλληνα πρωθυπουργό!

 

Είναι πολλά τα κοινά χαρακτηριστικά των κομμάτων μας.

 

Είναι, πρώτα απ’ όλα, οι παρακαταθήκες που μας άφησαν οι μεγάλοι μας ηγέτες.

 

Γιατί, τόσο ο Γλαύκος Κληρίδης, τα 100 Χρόνια από τη γέννηση του οποίου τιμούμε το ερχόμενο Σάββατο, όσο και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, μας δίδαξαν να μην θέτουμε τίποτα υπεράνω της ελευθερίας και της δημοκρατίας.

 

Να είμαστε εξωστρεφείς και αξιόπιστοι απέναντι σε όλη τη διεθνή κοινωνία.

 

Να είμαστε πολιτικά υπεύθυνοι και να αντιστεκόμαστε στα κελεύσματα της κοινής γνώμης, όταν πιστεύουμε ότι αυτά δεν εξυπηρετούν το εθνικό συμφέρον.

 

Να ανοίγουμε νέους δρόμους για την πατρίδα και το μέλλον της. Και να υπηρετούμε τα συμφέροντα του έθνους μέσα από τον αγωνιστικό πατριωτικό ρεαλισμό μας.

 

Καθόλου τυχαίο δεν είναι, που ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Γλαύκος Κληρίδης που έβαλαν, ο πρώτος την Ελλάδα και ο δεύτερος την Κύπρο στην Ευρώπη!

 

Δεν έχουμε όμως μόνο παρελθόν.

 

Έχουμε και παρόν και μέλλον!

 

Και είμαστε ταγμένοι να υπηρετούμε τις αξίες και τις αρχές μας προς όφελος της προόδου και της ευημερίας των λαών μας.

 

Κυρίες και Κύριοι,

 

Οι επερχόμενες ευρωεκλογές θα καθορίσουν τον ρόλο, την συμμετοχή και τη δύναμή μας στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

 

Είναι η διαδικασία που θα στείλει το μήνυμα του κατά πόσο οι πολίτες μας πιστεύουν στην Ευρώπη και το μέλλον της, έναντι των δυνάμεων εκείνων που θέλουν να την δουν να διαλύεται.

 

Εμείς νιώθουμε περήφανοι για την καταγωγή μας και την πατρίδα μας και εξ’ ίσου περήφανοι για την Ευρώπη που είναι η ασφάλεια και το μέλλον μας.

 

Σας ευχαριστώ