Απόψεις
Δευ, 27 Ιαν 2014

Τετ, 19 Απρ 2017

του Μάριου Μαυρίδη, οικονομολόγος, βουλευτής Κερύνειας, ΔΗΣΥ

Τόσο η Κύπρος, όσο και η Ελλάδα, αλλά και άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης μαστίζονται από κύμματα μεταναστευσης, κυρίως των νέων, προς πλουσιότερες χώρες στην Ευρώπη, Αμερική, Καναδά και Αυστραλία.  Καλά κάνουν οι άνθρωποι αφού αναζητούν ένα καλύτερο μέλλον, είτε πρόκειται για πτυχιούχους που φεύγουν από τις χώρες τους επειδή δεν βρίσκουν τη δουλειά που επιθυμούν, είτε πρόκειτε για πτυχιούχους που παραμένουν στις χώρες που σπουδάζουν.  Υπάρχουν και πολλοί ανειδίκευτοι εργάτες, οι οποίοι απλά δεν μπορούν να ζήσουν με τους χαμηλούς μισθούς που προσφέρονται στις χώρες τους και αναγκάζονται να μεταναστεύσουν

Το φαινόμενο της μετανάστευσης ανάμεσα στις χώρες της Ευρώπης έχει οικονομικά κίνητρα.  Η μετανάστευση, ή άλλως κινητικότητα, από μια χώρα της Ευρωπης σε άλλη είναι αποτέλεσμα της ελεύθερης διακίνησης προσώπων μέσα στην Ενωμένη Ευρώπη και είναι βασικός στόχος της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.  Η οικονομική κρίση των τελευταίων ετών έχει συμβάλει στην αύξηση της κινητικότητας για ευνόητους λόγους, όμως η κινητικότητα θα ήταν πολύ περιορισμένη αν δεν υπήρχε ελεύθερη διακίνηση προσώπων.

Η μετανάστευση των νέων όμως από τις φτωχές χώρες σε πλουσιότερες δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στην ανάπτυξη των οικονομιών που χάνουν εργατικό δυναμικό προς όφελος των οικονομιών που αποδέχονται το εργατικό δυναμικό.  Το ανθρώπινο κεφάλαιο είναι ο σημαντικότερος συντελεστής παραγωγής και αυτό έχει αποδειχθεί δια μέσου των αιώνων, αρκεί κανείς να παρατηρήσει πως οι Ηνωμένες Πολιτείες, που δεν είναι η μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο, έχει γίνει η μεγαλύτερη οικονομία, με τεράστια διαφορά από την Κίνα, την Ινδία, και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση.  Το ανθρώπινο κεφάλαιο δεν είναι απλά ανθρώπινο δυναμικό αλλά εργατικό δυναμικό με γνώσεις, με δεξιότητες, εμπειρίες και καινοτόμες ιδέες.

Σύμφωνα με μελέτη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, που υπέστησαν την μεγαλύτερη μετανάστευση μετά την ένταξη τους στην Ενωμένη Ευρώπη, υπέστησαν απώλεια παραγωγής ίση με το 7% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ), σε πραγματικούς όρους, και το ποσοστό αυτό αναμένεται να αυξηθεί κατά την επόμενη δεκαετία.

Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα της μετανάστευσης από φτωχές χώρες σε πιο πλούσιες είναι το συνταξιοδοτικό, αφού αυτοί που φεύγουν θα πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές στις χώρες που εργάζονται και όχι στις χώρες που μεγάλωσαν.  Η γήρανση του πληθυσμού στις φτωχές χώρες επιδεινώνει το προβλημα ακόμα περισσότερο.  Η μελέτη του ΔΝΤ αναφέρει ότι η Πολωνία αλλά και οι χώρες της Βαλτικής, Εσθονία, Λετονία και Λιθουανία, έχουν απωλέσει σημαντικό μέρος των νέων ανθρώπων τους, γεγονός που σημαίνει ότι η γήρανση του πληθυσμού στις χώρες αυτές θα επέλθει νωρίτερα.  Αυτό σημαίνει ότι λιγότεροι εργαζόμενοι θα πληρώνουν για περισσότερους συνταξιούχους, οι οποίοι μάλιστα θα ζήσουν περισσότερα χρόνια.

Οι μελέτες που συνδέουν την μετανάστευση με την οκονομική ανάπτυξη και το ασφαλιστικό, δείχνουν ότι τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα για τις φτωχές χώρες που χάνουν ανθρώπινο δυναμικό (όχι απλά εργατικό δυναμικό).  Μπορεί η ελεύθερη διακίνηση να προσφέρει ευκαιρίες για τους πολίτες της Ευρώπης αλλά αυτοί που μένουν πίσω θα έχουν λιγότερα χρήματα κατά την συνταξιοδότηση τους.  Η καλύτερη λύση για τις φτωχές χώρες λοιπόν δεν είναι να αφήνει τους νέους να παρακολουθεί παθητικά τους νέους να φεύγουν αλλά να δημιουργήσουν ευκαιρίες για αυτούς στις χώρες τους.

Δευ, 10 Απρ 2017

του Δημήτρη Δημητρίου, Βουλευτή Δημοκρατικού Συναγερμού

Δεν υπάρχει πράξη περισσότερο πατριωτική από τον ειλικρινή αγώνα για επιστροφή και επανένωση.

Η έξαρση, η ρητορική μίσους και η έντονη, με επίθετα, αντιπαράθεση των τελευταίων ειδικά ημερών ήταν επόμενο πως κάποια στιγμή θα οδηγούσε στα ντροπιαστικά γεγονότα της Παρασκευής στη Βουλή. Ευθύνες έχουμε όλοι. Άλλοι περισσότερες και άλλοι λιγότερες, αλλά έχουμε όλοι. Αν ρίξω σήμερα όλες τις ευθύνες αλλού πλην του Συναγερμού θα λειτουργήσω και εγώ με τον ίδιο τρόπο. Με ελλιπή πατριωτισμό, με ανευθυνότητα και σαφή έλλειψη πολιτικού κριτηρίου και ενστίκτου.

Το επίπεδο της πολιτικής που ζήσαμε προχθές δεν έπεσε σε ένα βράδυ. Ήταν αποτέλεσμα της συσσωρευμένης αρνητικής ενέργειας που καλλιεργείται εδώ και μήνες. Όχι μέρες, μήνες. Απλώς τις τελευταίες μέρες εντάθηκε. Χρειαζόταν το σπίρτο για να ανάψει το φιτίλι. Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες για το τι προηγήθηκε. Η ημερολογιακή αναφορά των γεγονότων εξάλλου έγινε πολλές φορές τις προηγούμενες εξήντα μέρες. Οι προσβλητικοί χαρακτηρισμοί όμως που ακούγονταν τις τελευταίες βδομάδες και ακούστηκαν και στον ναό της δημοκρατίας, που κάποιοι σύλησαν, είναι απαράδεκτοι. Βουλευτές παρανόμησαν. Στο κοινοβούλιο. Παραβίασαν τον νόμο για ρητορική μίσους που τροποποιήσαμε πριν από δύο μόλις Παρασκευές.

Τον πατριωτισμό, αυτούς τους δύο μήνες τον έκαναν ελαστικό φουστάνι. Όλοι όσοι προσπαθούν να αποδείξουν πως ο δικός τους πατριωτισμός είναι μεγαλύτερος ή καλύτερος από άλλους αυτόματα αποδεικνύουν πως δεν ξέρουν καλά-καλά τι σημαίνει πατριωτισμός. Γιατί αν ήξεραν δεν θα χρειαζόταν να τον αναφέρουν, να τον προβάλλουν. Θα το αποδείκνυαν στην πράξη. Γιατί εκεί είναι που μετριέται. Στην πράξη. Όχι με λόγια μεγάλα και βαρύγδουπα. Ανέξοδες ατάκες από μπαλκόνια και μικρόφωνα που φουσκώνουν τα στήθη αυτών που τα λένε μπορούμε όλοι να λέμε. Αυτό όμως δεν είναι το κρίσιμο.

Ο πατριωτισμός είναι πράξη. Και τι λέει αυτή η πράξη; Πως το μέγιστο ζήτημα του τόπου μας δεν θα το λύσουμε μεταξύ μας και δεν θα το λύσουμε με συνθήματα. Με διαπραγμάτευση θα το λύσουμε. Εκεί, στο τραπέζι την κρίσης. Με τους Τουρκοκύπριους θα πρέπει να συζητήσουμε. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Αν υπάρχει κάποιος πολιτικός εδώ που ισχυρίζεται πως μπορούμε να λύσουμε το Κυπριακό με άλλο τρόπο να βγει και να το πει. Προφανώς και δεν θα λυθεί με μαγικό τρόπο, επειδή θα ξεκινήσουν ξανά οι διαπραγματεύσεις. Και είναι δεδομένο πως ο δρόμος είναι δύσκολος, γεμάτος με αγκάθια. Το μόνο δεδομένο είναι πως σίγουρα δεν θα λυθεί χωρίς συζήτηση και διαπραγμάτευση. Και αυτή είναι, κατά τη γνώμη μου, η μεγαλύτερη πράξη πατριωτισμού που μπορούμε σήμερα να προσφέρουμε στον τόπο μας. Ο μόνος τρόπος να εκθέσουμε την Τουρκία είναι να καταφέρουμε να φτάσουμε στο σημείο που θα πρέπει να τοποθετηθεί για τη συνθήκη εγγυήσεων και για τα τουρκικά στρατεύματα. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με ατέρμονες μεταξύ μας συζητήσεις στα πρωινά και μεσημεριανά των καναλιών ούτε κάθε Παρασκευή στη Βουλή.

Αυτοί που αντιτίθενται στην επανέναρξη των συνομιλιών σήμερα, είναι οι ίδιοι που αντιδρούν διαχρονικά με τη διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού. Κάθε φορά που ανοίγει μια χαραμάδα φωτός και αισιοδοξίας θα είναι απέναντι. Είτε αποκήρυξαν τη διζωνική διακοινοτική ομοσπονδία, είτε λένε πως αποζητούν λύση σε αυτή τη βάση. Είναι οι ίδιοι που μιλούν εδώ και μερικούς μήνες για μια νέα στρατηγική που δεν την εξηγούν. Κούφια στρατηγική ή στρατηγική ταμπέλα για να χωρέσουν όσοι περισσότεροι από κάτω. Δυστυχώς για όλους μας, δεν μπορούμε να λύσουμε έτσι το Κυπριακό.

Δεν υπάρχει λοιπόν πράξη περισσότερο πατριωτική από τον ειλικρινή αγώνα για επιστροφή και επανένωση.

Η πλούσια ιστορία του τόπου και των ανθρώπων μας είναι λογικό και πρέπον να μας κάνουν περήφανους. Η περηφάνια τούτη δεν μας κάνει εθνικιστές. Η δική μας περηφάνια δεν καθιστά την αγάπη για την πατρίδα ανταγωνιστική με την ειρήνη. Το διακύβευμα της δίκης μας γενιάς είναι τούτο, να βρούμε το σημείο τομής.

Να βρούμε τον τρόπο η περηφάνια για το μεγαλείο του γένους να σταθεί δίπλα από την ειρηνική συνύπαρξη και να οδηγήσουμε τα παιδιά και τα εγγόνια της πολύπαθης εκείνης γενιάς της προσφυγιάς στην ευημερία.

Τετ, 15 Φεβ 2017

του Νίκου Τορναρίτη, Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου ΔΗΣΥ

Η θολή «νέα» στρατηγική του Ν. Παπαδόπουλου

Σήμερα, στην πιο κρίσιμη φάση των διαπραγματεύσεων για επίλυση του Κυπριακού, σε ένα χρονικό σημείο όπου στις επόμενες λίγες εβδομάδες αναμένεται να ξεκαθαρίσουν πολλά (αν όχι όλα), ο Πρόεδρος του ΔΗΚΟ Νικόλας Παπαδόπουλος επιλέγει δυστυχώς το δρόμο του διχασμού και του προσωπικού συμφέροντος. Αντί να στηρίξει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με εποικοδομητική κριτική, τουλάχιστον μέχρι το οριστικό ξεκαθάρισμα της εν εξελίξει διαπραγματευτικής διαδικασίας, τορπιλίζει το διάλογο με την τ/κ πλευρά και θέτει θέμα αλλαγής στρατηγικής στις συνομιλίες. Είναι φανερό και στον πλέον αδαή περί πολιτικής ότι ο κ. Παπαδόπουλος έχει εγκαινιάσει και επίσημα από τώρα, ένα χρόνο πριν, τον προεκλογικό του αγώνα για τις Προεδρικές του 2018, συνδυάζοντας την αλλαγή στρατηγικής στο Κυπριακό με την αλλαγή διακυβέρνησης. Προτάσσει την περιβόητη «νέα στρατηγική» χωρίς όμως να δηλώνει και ποιος είναι ο «νέος στόχος». Διότι δεν μπορείς να έχεις νέα στρατηγική, εάν δεν έχεις και νέο στρατηγικό στόχο. Μήπως έχει αλλάξει και ο στρατηγικός στόχος σύμφωνα με τον κ. Παπαδόπουλο; Μήπως απορρίπτει κι αυτός, όπως και κάποιοι άλλοι στον λεγόμενο ενδιάμεσο χώρο, το συμφωνημένο πλαίσιο λύσης για διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία; Μήπως προτιμά το σημερινό status quo από μια ενδεχόμενη συμφωνία στα πλαίσια διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας; Αυτά είναι ερωτήματα που ο κ. Παπαδόπουλος θα έπρεπε να είχε απαντήσει εδώ και καιρό, πόσο μάλλον τώρα, που μιλά πλέον ξεκάθαρα για αλλαγή στρατηγικής. Όσο δεν δίνει απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, το μόνο που καταφέρνει ο κ. Παπαδόπουλος με αυτή τη θολή «νέα» στρατηγική του είναι να εδραιώνει την τουρκική κατοχή. Θελημένα ή άθελά του.   

Εμείς στον Δημοκρατικό Συναγερμό παραμένουμε σταθερά προσηλωμένοι στον εθνικό στόχο για απελευθέρωση και επανένωση. Αυτός ο στόχος μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από μια συμφωνία στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στο πλαίσιο μιας διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας. Αυτό το πλαίσιο λύσης δεν το ανακάλυψε τώρα ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, ούτε ο Δημοκρατικός Συναγερμός. Το μοντέλο λύσης που έχουμε είναι το αποτέλεσμα των προσπαθειών μας για επίλυση του κυπριακού μετά το 1974 και των δύο συμφωνιών υψηλού επιπέδου 1977 και 1979, οι οποίες όπως και η πολιτική ισότητα καταγράφηκαν και ενσωματώθηκαν σε όλα τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών, αλλά ακόμα και στις σχετικές αποφάσεις της ΕΕ που είναι η σημαία του αγώνα μας. Το συγκεκριμένο μοντέλο λύσης επαναβεβαιώθηκε και στην αρχή της παρούσας φάσης των διαπραγματεύσεων, η οποία δεν ξεκίνησε επί Αναστασιάδη, αλλά θεωρητικά τουλάχιστον, ξεκίνησε με την συμφωνία της 8ης Ιουλίου 2006 μεταξύ Τάσσου Παπαδόπουλου και Ταλάτ. Στις πρώτες κιόλας γραμμές της εν λόγω συμφωνίας υπάρχει ρητή αναφορά σε «δέσμευση για την επανένωση της Κύπρου με βάση μια διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία και πολιτική ισότητα, όπως καθορίζεται στα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας».

Ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος αναφέρεται σε αποτυχημένη «στρατηγική Αναστασιάδη στο κυπριακό», η οποία οδήγησε σε μια «χειρότερη παραλλαγή του Σχεδίου Ανάν». Ο κ. Παπαδόπουλος, όμως, είτε δεν μπορεί να κατανοήσει τις διαφορές που υπάρχουν σήμερα σε σχέση με την περίοδο του σχεδίου Ανάν, είτε παραπλανεί εσκεμμένα. Η πραγματικότητα είναι ότι η ενδεχόμενη συμφωνία, μέσα από τις πολύ συγκεκριμένες συγκλίσεις που έχουν ήδη επιτευχθεί, είναι μια συμφωνία όχι μόνο ποιοτικά καλύτερη από εκείνο το σχέδιο που απορρίφθηκε από τον λαό, αλλά σε αρκετά σημεία καλύτερη ακόμα και από το σύνταγμα του 1960.

Η στρατηγική του προέδρου Αναστασιάδη όχι μόνο δεν είναι αποτυχημένη, αλλά απέφερε και επιπρόσθετα θετικά αποτελέσματα: 

α) ενίσχυση και αναβάθμιση της υπόστασης της Κυπριακής Δημοκρατίας μέσα από τη στρατηγική των τριμερών σχέσεων με όλα τα γειτονικά κράτη,

β) πρακτική εμπλοκή της Ε.Ε. στο Κυπριακό μέσα από την παρουσία της σε ανώτατο επίπεδο στη Διάσκεψη της Γενεύης,

γ) έναρξη - για πρώτη φορά - της συζήτησης για κατάργηση των αναχρονιστικών εγγυήσεων του 1960 και

δ) αναγνώριση εκ μέρους της διεθνούς κοινότητας ότι αυτή τη στιγμή μόνο τα εσωτερικά δεδομένα στην Τουρκία εμποδίζουν ή δεν επιτρέπουν στο να ληφθούν συγκεκριμένες αποφάσεις στο κεφάλαιο της ασφάλειας και των εγγυήσεων.

Με τη σοβαρή και συνετή διαπραγματευτική του τακτική ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ενίσχυσε την αξιοπιστία της Κύπρου και τη διαπραγματευτική θέση της ε/κ πλευράς σε μια κρίσιμη ιστορικά στιγμή. Αυτή τη χρονική περίοδο απαιτείται, λοιπόν, εθνική ευθύνη και συναίσθηση των κρίσιμων στιγμών. Αυτή την ώρα πρέπει όλοι μας να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να υπερβούμε των προσωπικών και κομματικών υπολογισμών και σκοπιμοτήτων. Ο λαός μας θέλει να δει μια διαφορετική συμπεριφορά από τον πολιτικό κόσμο. Ας το κάνουμε μια φορά έτσι και να συμπεριφερθούμε με σοβαρότητα και νηφαλιότητα. Ας αποδείξουμε επιτέλους ότι η σκέψη μας δεν είναι στις επόμενες εκλογές, αλλά στο πραγματικό συμφέρον της Κύπρου μας.

Δευ, 30 Ιαν 2017

του Δημήτρη Δημητρίου, Βουλευτή Δημοκρατικού Συναγερμού

«Όσο λοιπόν εμείς οι βουλευτές βγαίνουμε δημοσίως και αντιδικούμε, λέγοντας πως δεν ξέραμε τι ψηφίζαμε ή δεν εννοούσαμε αυτό που ψηφίσαμε αλλά κάτι άλλο, ή κατά λάθος μειώσαμε τις απολαβές μας και ψάχνουμε τρόπο να τις επαναφέρουμε πληγώνουμε ανεπανόρθωτα το κύρος του θεσμού που υπηρετούμε».

Πέραν από τα συνθήματα, χρειάζονται και οι εισηγήσεις για το πώς λύνονται τα ζητήματα. Για την απαξίωση της πολιτικής από την κοινωνία και όλους όσοι αποτελούν το σύνολο της πολιτικής, κόμματα, πολιτικοί, βουλευτές, υπουργοί, θεσμοί, έχει «χυθεί» τα τελευταία χρόνια άπειρο μελάνι. Παρ’ όλα αυτά κανείς δεν μπορεί να επιχειρηματολογήσει ή να αποδείξει πως η απόσταση μεταξύ πολιτικής και κοινωνίας μειώθηκε. Κάθε άλλο.

Η Βουλή είναι θεσμός. Και εδώ και σε όλο τον κόσμο. Και ως τέτοιος χρειάζεται να αντιμετωπίζεται. Οι πρώτοι που πρέπει να προστατεύουν τον θεσμό αυτό είναι τα ίδια τα μέλη του. Οι βουλευτές. Το ίδιο και κατ’ αναλογία ισχύει ή πρέπει να ισχύει για όλους τους θεσμούς, για όλα τα σώματα. Ακόμα και για όλες τις εταιρίες. Όταν για παράδειγμα ένας υπάλληλος ή ένα στέλεχος, αντί να προστατεύει και να διαφημίζει την εταιρία του κάνει ακριβώς το αντίθετο τότε υπάρχει ζήτημα. Η ειδοποιός διαφορά βέβαια της Βουλής με όλους τους υπόλοιπους είναι πως οι βουλευτές εκλέγονται. Και στην κοινωνία που τους εξέλεξε λογοδοτούν και από εκεί κρίνονται πρωτίστως και κυρίως.

Όσο, λοιπόν, εμείς οι βουλευτές βγαίνουμε δημοσίως και αντιδικούμε λέγοντας πως δεν ξέραμε τι ψηφίζαμε, ή δεν εννοούσαμε αυτό που ψηφίσαμε αλλά κάτι άλλο, ή κατά λάθος μειώσαμε τις απολαβές μας και ψάχνουμε τρόπο να τις επαναφέρουμε πληγώνουμε ανεπανόρθωτα το κύρος του θεσμού που υπηρετούμε. Και δυστυχώς τα παραδείγματα είναι συσσωρευτικά τους τελευταίους μόνο μήνες. Η προστασία του θεσμού, επίσης, χρειάζεται να αντιστεκόμαστε στον λαϊκισμό και στον πρόσκαιρο χειροκρότημα. Όταν, πριν από μερικά χρόνια, ο ένας μετά τον άλλον πλειοδοτούσαμε για το πόσο θα έπρεπε να μειωθεί η αντιμισθία των βουλευτών δεν καταφέραμε τίποτα περισσότερο από το αυξήσουμε την απαξίωση. Οι απολαβές των βουλευτών χρειάζεται να είναι αξιοσέβαστες για πολλούς λόγους πέραν της παραγωγικότητας. Και είναι άμεσα συνδεδεμένο με το βάρος της ευθύνης και την υποχρέωσή μας για πλήρη διαφάνεια τόσο στις απολαβές μας όσο και στις δραστηριότητες. Έτσι αυξάνεται η αξιοπιστία μας. Με πράξεις και όχι με εξαγγελίες.

Ένας θεσμός που σέβεται τον εαυτό του έχει και το κατάλληλο σπίτι. Σε όλο τον κόσμο, τα κοινοβούλια είναι κτίρια που στην όψη και μόνο αποπνέουν σεβασμό στον καθένα ακόμα και στον επισκέπτη. Ο πρόεδρος της Βουλής σε πρόσφατη συνέντευξη Τύπου ανέλυσε πως είτε θα πάρουμε το Δημοτικό Θέατρο είτε θα βγάλουμε τη Βουλή εκτός πόλης. Διαφωνώ και με τις δύο εισηγήσεις. Κανένα κοινοβούλιο δεν βρίσκεται εκτός του κέντρου της Πρωτεύουσας. Τόσο για λόγους ουσίας όσο και σημειολογίας. Για το Δημοτικό Θέατρο τώρα, η εισήγηση δεν βοηθά ούτε τη λειτουργικότητα αλλά ούτε και την αύξηση του κύρους του Θεσμού. Λογικές «πατσιαρίσματος» χρειάζεται να τις αποβάλλουμε. Ήδη κάναμε αρκετές προσθήκες και διορθώσεις στο υφιστάμενο κτίριο χωρίς να έχουμε το ανάλογο αποτέλεσμα. Χρειαζόμαστε ένα καινούργιο σπίτι για το κοινοβούλιό μας, που να είναι πραγματικό στολίδι, στο κέντρο της Πρωτεύουσας. Ό,τι άλλο κάνουμε δεν πείθουμε για τη σημαντικότητα της δουλειάς μας.

Η απαξίωση της Βουλής αυξάνεται και από τον τρόπο αντιμετώπισης των βουλευτών μέσα στη Βουλή. Λογικές τύπου παρουσιολογίου ή συνεργατών που θα ελέγχουν τη συμπεριφορά των βουλευτών δεν βοηθούν. Χρειάζεται να αντιληφθούμε όλοι μας, πως η Βουλή δεν είναι σχολείο, αλλά πως είναι ο Ναός της Δημοκρατίας. Ο ορθολογισμός χρειάζεται πάντοτε να υπερισχύει, ακόμα και εδώ. Και χρειάζεται να το λέμε όσες φορές και αν χρειαστεί.

Τρι, 17 Ιαν 2017

της Ξένιας Κωνσταντίνου - Πρόεδρος ΓΟΔΗΣΥ

Το πιο σημαντικό συμπέρασμα από τη Διεθνή Διάσκεψη της Γενεύης για το κυπριακό είναι ότι, για 1η φορά έγινε πράξη εκείνο το οποίο διατυμπάνιζαν διάφοροι πριν από χρόνια έχοντας βεβαίως υπόψη τους κάτι εντελώς διαφορετικό από το χθεσινό. Την Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2017, το κυπριακό τοποθετήθηκε για πρώτη φορά με τόσο ξεκάθαρο τρόπο μπροστά στην Τουρκία και στον διεθνή παράγοντα ως ένα ευρωπαϊκό θέμα. Η "διεκδίκηση" της Ε.Ε. για να έχει ρόλο και λόγο στην μελλοντική ασφάλεια της Κύπρου δεν ήταν συμβολική αλλά ουσιαστική.

Επειδή ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και η Επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Διπλωματίας εκπροσωπούν μία σύγχρονη και εντελώς διαφορετική αντίληψη της έννοιας ασφάλειας από εκείνη την οποία επιθυμεί να συντηρήσει η Τουρκία.

Η ενόχληση του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών ήταν χαρακτηριστική. Η Τουρκία είπε, «θα πρέπει να διατηρήσει το καθεστώς της εγγυήτριας χώρας, ενώ τα τουρκικά στρατεύματα θα πρέπει να παραμείνουν στο νησί (…) Ποια από τις συγκρούσεις έχει καταφέρει να αποτρέψει η ΕΕ μέχρι στιγμής; (…) Η δομή (σ.σ. η ΕΕ) που δεν μπορεί να επιλύσει τα υπάρχοντα προβλήματα και εμμένει στην πολιτική της των δύο μέτρων και δύο σταθμών σε πολλά θέματα φυσικά δεν θα είναι σε θέση να προσφέρει ασφάλεια στο νησί»

Η αντίληψη της Τουρκίας για την ασφάλεια αφορά στη δυνατότητα χρήσης στρατιωτικής βίας. Η αντίληψη της Ε.Ε. για την ασφάλεια αφορά στην ρητή εφαρμογή του κράτους δικαίου, στη διάκριση των εξουσιών, στο σεβασμό στη μειοψηφία, στις δημοκρατικές διαδικασίες, στις ατομικές ελευθερίες, στα ανοικτά σύνορα και στην ελεύθερη αγορά. 

Το εσωτερικό πλαίσιο ασφάλειας της ομοσπονδιακής Κύπρου πρέπει να εδράζεται στο τελευταίο. Η διασφάλιση της έννομης τάξης είναι που θα αποτελέσει την ισχυρότερη ασπίδα ασφαλείας για τους πολίτες του νέου κράτους.

Πέραν τούτου, από άποψη διαδικασίας η Διεθνής Διάσκεψη της Γενεύης αξιολογείται επιτυχώς. Επί του σημειολογικού, η ελληνοκυπριακή πλευρά όχι μόνο δεν είχε απώλειες αλλά αντίθετα βγήκε ενισχυμένη από την όλη διαδικασία. Η κατάθεση χάρτη από την τουρκοκυπριακή πλευρά πιστώνεται στα θετικά όπως και η δέσμευση όλων των συντελεστών να συνεχιστεί η συζήτηση σε τεχνοκρατικό επίπεδο.

Επί της ουσίας όμως, οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι δεν έχει σημειωθεί κάποια σημαντική πρόοδος. Εκείνο ωστόσο το οποίο κατά την άποψή μου πρέπει να κρατήσουμε είναι ότι για πρώτη φορά η Τουρκία προσήλθε στο τραπέζι για συζήτηση του θέματος ασφάλειας και εγγυήσεων. Καθώς επίσης και ότι πέρα από τις συνήθεις διακηρυγμένες απαράδεχτες θέσεις της, η Τουρκία συμφώνησε να συμμετάσχει σε μία διαδικασία όπου θα εκπροσωπείται και η Κυπριακή Δημοκρατία -είτε θέλει είτε δε θέλει να το αναγνωρίσει- καθώς και η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Θεωρώ ότι, η διαδικασία όπως συμφωνήθηκε, με την τεχνοκρατική επεξεργασία να προηγείται της πολιτικής διάσκεψης ότι είναι ορθή και περισσότερο ασφαλής για να μπορέσει να υπάρξει ένα συμφωνημένο πλαίσιο μέσα στο οποίο θα μπορεί να διεξαχθεί ένας πιο ουσιαστικός και παραγωγικός διάλογος για ένα εναλλακτικό σύστημα ασφάλειας χωρίς εγγυήσεις.
Κλείνοντας, η Διάσκεψη της Γενεύης ήταν ένα καθοριστικό ιστορικό γεγονός στην πορεία επίλυσης του κυπριακού. Το ότι παρακάθισαν οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις για πρώτη φορά γύρω από το τραπέζι υπό την αιγίδα του ΟΗΕ με αντικείμενο συζήτησης την ασφάλεια και τις εγγυήσεις δεν πρέπει ούτε να παραβλέπεται ούτε και να υποβαθμίζεται από κανένα. Το θέμα της ασφάλειας είναι ευαίσθητο, σύνθετο και ακανθώδες αλλά έχουμε το χρέος να προσπαθήσουμε να εξεύρουμε κάτι εναλλακτικό. Διαφορετικά, θα εξακολουθήσουν να παραμένουν σε ισχύ οι συνθήκες του 1960. Κανένας δε μπορεί να εγγυηθεί την τελική στάση της Τουρκίας αλλά θεωρώ ότι αυτή τη στιγμή συντρέχουν οι καλύτερες προϋποθέσεις που υπήρχαν ποτέ για να καταλήξουμε εντός των επόμενων μερικών μηνών σε μία αμοιβαία συμφωνημένη συνολική διευθέτηση του κυπριακού.

Κυρ, 20 Νοέ 2016

Article of the President of Democratic Rally, Mr. Averof Neophytou

“The time has come to think, dream and imagine a vision of a new Eastern Mediterranean”

Glafkos Clerides and Shimon Peres:  The legacy of values of two realistic statesmen with a vision for peace

The Cyprus problem is along with the Middle Eastern issue one of the oldest problems of the United Nations. A solution of the Cyprus problem in the current regional developments could very well be the beginning of a new South Eastern Mediterranean as the dawn of a new Middle East, a vision shared by visionary statesmen and peacemakers Glafkos Clerides and Shimon Peres alike.

As the negotiations for the resolution of the Cyprus Problem are entering a critical phase, the resolve and vision of the late President of the State of Israel, Shimon Peres, in seeking peace with the Palestinians is a source of inspiration for Cypriots.

President Anastasiades is negotiating in good faith with the Turkish Cypriot leader and a level of understanding and convergences have been reached on key aspects of the negotiations such as the economy, EU and governance that allow a ray of hope. Significant progress has also been achieved in the property issue despite the remaining differences. The territory issue has also seen progress. We could potentially be close to seeing the final stretch of this marathon. The finishing line is in sight, but we are not there yet.

In our meeting in Israel on January 13th 2016 Shimon Peres wisely assessed that a solution to the Cyprus problem will not only help Cyprus but it will also help the region and pragmatically concluded that if Turkey does not show concrete will, free from actions binding Cyprus under its hegemony, a solution of the Cyprus problem will not be reached.

Indeed the time has come where Turkey’s vocal support of the process towards a viable and lasting solution is translated into actions that will allow the finishing line to come forward.

We support this effort as a means to realizing our vision for our country while we are aware of the obstacles that still remain. Our vision for a united Cyprus respecting human rights, with a unified economy, ensuring the four basic freedoms of free movement of persons, capital and goods, and the freedom of establishment.

A united Cyprus will be catalytic to regional cooperation and could well be the beginning of a new era in the region strengthening the appetite for investment and development. In a post solution era, Cyprus relations with Turkey will change, opening up opportunities for cooperation with a large country with substantial energy needs. This improvement will enable partnerships in energy and the sale of natural gas from the gas reserves of the Eastern Mediterranean to Turkey.

A reunited Cyprus can serve the role of a pillar of stability and can very well be the link to strengthening ties between the European Union, the Eastern Mediterranean and the Middle East.

What we need now, is courage. Shimon Peres was a tough realist. A pillar for the security of the State of Israel, a man committed to protecting Israel, its interests and its people. Equally though, and perhaps more importantly, he was the engine of the peace process and ultimately a warrior of peace. His pragmatism did not obscure his optimism nor his confidence. We are all grateful to him for thinking big and dreaming big dreams and figuring out practical ways to achieve them.

Similarly, Clerides was a visionary pragmatist. An assertive realist, whose long political life ran in tandem with the recent history of Cyprus. A statesman for whom the homeland, Cyprus, was holiest, most honorable and above everything else. The greatness of men such as Peres and Clerides is rarely recognized in the heat of their careers. Most often it is acknowledged closer to the end of their physical life. But their values and principles remain a heritage for the generations to come.

As the leaders engage in the negotiations for a comprehensive solution to the Cyprus problem, both societies need to rise up to the call of history and be bold. The man who in 1996 knew “we are moving on a road full of dangers but know also this is the right road, the best road, the only road upon which we have to move”, during a TedX conference a few months before he passed away, Peres said “The problem is, most of us, prefer to remember rather than to think, dream or imagine”.

I believe we should do exactly this. Dream and imagine. We learn from the past, but in the end the past is the past. Our country, our society, our children deserve a future. Many see the future with reservations and skepticism. We choose to view it with optimism and hope.

And we are indeed hopeful for a solution that’s durable which would create economic opportunities for all the people across the island and would be assuredly a powerful and needed example of what’s possible through diplomacy.

Averof Neofytou

Democratic Rally, President

Flickr Feed

Πεμ, 27 Απρ 2017

Δηλώσεις του Προέδρου του Δημοκρατικού Συναγερμού κ. Αβέρωφ Νεοφύτου, από τον χώρο ανέγερσης της Μαρίνας Αγίας Νάπας.

Από τα λόγια στα έργα. Εδώ και αρκετά χρόνια μιλούσαμε για την Μαρίνα της Αγίας Νάπας. Σήμερα είμαστε εδώ στο εργοτάξιο.

Η συνεργασία δημόσιου και ιδιωτικού τομέα μπορεί να κάνει θαύματα. Έχουμε εδώ μια επένδυση περίπου 300 εκατομμυρίων ευρώ, που θα αναβαθμίσει όχι μόνο την Αγία Νάπα αλλά και τον Δήμο Σωτήρας αλλά και με θετικές επιπτώσεις στο Παραλίμνι, που εύχομαι, αν είναι δυνατόν να μιλήσουμε και για έργα και πράξεις για την μαρίνα του Παραλιμνίου.

Θέλω να συγχαρώ τους ιδιώτες επενδυτές. Χρειάζεται και η επιχειρηματική τόλμη, σε καιρούς οικονομικά δύσκολους, να επενδύεις σημαντικά ποσά.  Επιπρόσθετα δημιουργούνται θέσεις εργασίας. Και η ανεργία δεν μειώνεται με το να αυξάνουμε την Δημόσια Υπηρεσία αλλά μόνο μέσα από νέες θέσεις εργασίας που δημιουργούνται από επενδύσεις της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.

Πεμ, 27 Απρ 2017

Δηλώσεις του Προέδρου του Δημοκρατικού Συναγερμού κ. Αβέρωφ Νεοφύτου στο οδόφραγμα της Δερύνειας.


Ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ Αβέρωφ Νεοφύτου δήλωσε ότι δεν είναι αρκετό να ανοίγουν οδοφράγματα μετά από 43 χρόνια αλλά αυτό που είναι επιθυμητό είναι να επανενωθεί η μοιρασμένη μας πατρίδα και να στηρίξουμε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Νίκο Αναστασιάδη στις προσπάθειές του να υπάρξουν περαιτέρω συγκλίσεις για να έρθει η Τουρκία στο τραπέζι όπου εκεί θα κριθεί αν έχει την πραγματική πολιτική βούληση.

Μιλώντας μετά από επίσκεψη στο οδόφραγμα της Δερύνειας, συνοδευόμενος από αντιπροσωπεία του ΔΗΣΥ και τον Δήμαρχο Δερύνειας κ. Άντρο Καραγιάννη, είπε ότι βρίσκεται στην Δερύνεια με τους συνεργάτες του, “και βιώνουμε για ακόμη μια φορά, μετά από 43 χρόνια, τα τετελεσμένα της εισβολής.

“Για να φθάσουμε στην Αμμόχωστο, πρέπει να αποφεύγουμε τα u-turns και να βλέπουμε πάντα μπροστά γνωρίζοντας τις δυσκολίες, γνωρίζοντας ότι μέχρι σήμερα το Κυπριακό δεν λύθηκε εξαιτίας της μη ύπαρξης πολιτικής βούλησης εκ μέρους της Τουρκίας. Όμως εμείς πρέπει να μείνουμε στοχοπροσηλωμένοι.”, σημείωσε.

Ανέφερε ότι αναμένουν οι κάτοικοι πότε θα ανοίξει το οδόφραγμα και θέλουμε να πιστεύουμε πως θα ανοίξει το συντομότερο δυνατό. Αλλά για μας δεν αρκεί, δεν αρκεί μετά από 43 χρόνια να ανοίγουμε οδοφράγματα, Μετά από 43 χρόνια για μας, αυτό που είναι επιθυμητό είναι να επανενώσουμε την μοιρασμένη μας πατρίδα. Να στηρίξουμε τον Πρόεδρο Αναστασιάδη στις προσπάθειές του να υπάρξουν περαιτέρω συγκλίσεις για να έρθει η Τουρκία στο τραπέζι όπου εκεί θα κριθεί αν έχει την πραγματική πολιτική βούληση.

Εδώ και δεκαετίες είπε, επισκέπτεται τις ελεύθερες περιοχές, τη Δερύνεια, τα κτίρια του Δήμου Αμμοχώστου εδώ στο Πολιτιστικό Κέντρο. Για πόσα χρόνια ακόμα θα κρατάμε μεγεθυντικούς φακούς για να βλέπουμε μια πόλη η οποία έπρεπε να ήταν η πόλη των ονείρων μας, να παραμένει πόλη φάντασμα. Ο ΔΗΣΥ, η ηγεσία του και εγώ προσωπικά, θα παραμείνουμε αταλάντευτοι και σταθερότατοι στη μόνη πολιτική γραμμή που μπορεί να έχει αποτελέσματα. Και δεν υπάρχει δεύτερη, παρά μόνο μέσω από τον διάλογο να προσπαθήσουμε να κάμψουμε την τουρκική αδιαλλαξία.

Σε ερώτηση γιατί υπάρχει κώλυμα στην διάνοιξη του οδοφράγματος, ο κ. Νεοφύτου είπε ότι δεν μπορεί να πει για ποιό λόγο. Έπρεπε να είχαν από καιρό ολοκληρωθεί. Εύχομαι, συμπλήρωσε, μετά τις καθυστερήσεις, ανοίξει το οδόφραγμα εδώ στη Δερύνεια εδώ στη Λεωφόρο Αμμοχώστου αλλά για μένα δεν είναι αρκετό. Δεν είναι αρκετό να ανοίγουν οδοφράγματα μετά από 43 χρόνια.

Σε παρατήρηση αν διαφωνεί με την πανηγυρική διάνοιξη οδοφραγμάτων, ο κ. Νεοφύτου είπε τουναντίον. Κατανοώ και στηρίζω και αλίμονο, το συντομότερο δυνατόν. Αλλά λέω ότι εγώ δεν θα συμβιβαστώ επειδή ανοίγουν οδοφράγματα, εκπλήρωσα τον εθνικό στόχο. Τον εθνικό στόχο θα τον εκπληρώσω για να νοιώθω εθνικά αξιοπρεπής όταν ζω σε μια ενωμένη πατρίδα χωρίς να υπάρχουν έστω και ανοικτά οδοφράγματα.

Εξάλλου, καλωσορίζοντας τον Πρόεδρο του ΔΗΣΥ στη Λεωφόρο Αμμοχώστου, “δίπλα από το οδόφραγμα της Δερύνειας, δίπλα από το συρματόπλεγμα και δίπλα από την κατεχόμενη Κάτω Δερύνεια και Αμμόχωστο”, ο Δήμαρχος Δερύνειας είπε ότι ως Δήμος Δερύνειας, καθημερινώς, υποδεχόμαστε αρκετές ομάδες Ε/κ και Τ/κ οι οποίοι διερωτώνται πού βρίσκονται οι διαδικασίες για διάνοιξη του οδοφράγματος της Δερύνειας”.

Ανυπομονούμε για τη διάνοιξη του οδοφράγματος της Δερύνειας όπως και την επιστροφή της περίκλειστης περιοχής της Αμμοχώστου και της επίλυσης του Κυπριακού προβλήματος, είπε.

Η Δερύνεια, συνέχισε, θα συνεχίσει να στηρίζει τις οποιεσδήποτε προσπάθειες καταβάλλονται για επίλυση του Κυπριακού και για ένα καλύτερο μέλλον για την Κύπρο μας.

Πηγή: ΚΥΠΕ

Πεμ, 27 Απρ 2017

Διαψεύδονται οι ισχυρισμοί κομμάτων της αντιπολίτευσης για τη “λίστα Λαγκάρντ” – η Κυβέρνηση διερευνά υπεύθυνα και δεν συμβιβάζεται με φοροδιαφυγή ή άλλη ανομία

Σημειώνοντας την απάντηση του υπουργού Οικονομικών κ. Χάρη Γεωργιάδη σε γραπτή κοινοβουλευτική ερώτηση σχετικά με τη διερεύνηση των στοιχείων της γνωστής “λίστας Λαγκάρντ”, διαπιστώνουμε για μια φορά ακόμα ότι η Κυβέρνηση όχι μόνο δεν παρέλειψε να κάνει τις ενδεδειγμένες ενέργειες, αλλά ότι προχωρά επισταμένως στον απαραίτητο έλεγχο όλων των περιπτώσεων, ακόμα και από ποινικής απόψεως.

Συγκεκριμένα, όσον αφορά τυχόν αξιοποίηση περαιτέρω στοιχείων, με τη συνδρομή του πρωταγωνιστή των αποκαλύψεων κ. Ε.Φαλτσιανί, η πληροφορία που έδωσε ο υπουργός ότι οι αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες όχι μόνο έχουν ζητήσει τη συνεργασία του, αλλά τον έχουν προσκαλέσει και στην Κύπρο γι’αυτό το σκοπό, απαντά σε κατά καιρούς ισχυρισμούς ότι η Κυβέρνηση απέφυγε να δραστηριοποιηθεί σε αυτή την κατεύθυνση.

Θυμόμαστε τον θόρυβο που είχαν δημιουργήσει κόμματα της αντιπολίτευσης στη Βουλή προβαίνοντας και σε δηλώσεις εντυπωσιασμού σχετικά με την περίφημη “λίστα Λαγκάρντ”.

Η απάντηση του υπουργού Οικονομικών καταρρίπτει τους ισχυρισμούς εκείνους και αποδεικνύει ότι η Κυβέρνηση αυτή δεν συμβιβάζεται με τη φοροδιαφυγή, αλλά φροντίζει με υπεύθυνο τρόπο να εφαρμόσει τους νόμους του κράτους και να αξιοποιήσει όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες.