Απόψεις
Δευ, 27 Ιαν 2014

Τρι, 20 Ιούν 2017

του Δημήτρη Δημητρίου, Βουλευτή Δημοκρατικού Συναγερμού

«Μια ενωμένη Κύπρος, μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να κάνει θαύματα και να έχει για ταβάνι της τον ουρανό. Μια μοιρασμένη πατρίδα, θα είναι συνεχώς στη σκιά της ανοικτής πληγής. Και δυστυχώς η πατρίδα μας δύσκολα θα παραμείνει ως έχει στα επόμενα χρόνια με την πληγή να παραμένει ανοικτή».

Μια φυσιολογική χώρα μετρά την ανάπτυξή της και την πρόοδο της και με τον ρυθμό και τον τύπο των μεταρρυθμίσεων που κάνει. Η δική μας χώρα, δυστυχώς, δεν μπορεί να μετρηθεί από αυτό. Η ύπαρξη του κυπριακού προβλήματος, εκ των πραγμάτων, αλλάζει διαχρονικά τις προτεραιότητές μας. Διαστρεβλώνει και θολώνει το οπτικό πεδίο. Καλύπτει, κάτω από το τεράστιο χαλί του, σχεδόν κάθε υγιή και ειλικρινή προσπάθεια για να πάρουμε τη χώρα ένα βήμα προς τα εμπρός. Τα κάθε λογής συμφέροντα καλύπτονται και αυτά πολλές φορές κάτω από το ίδιο χαλί. Ανερυθρίαστα βάζουμε μπροστά την ύπαρξη του Κυπριακού για να καλύψουμε την αδράνεια και τα στάσιμα νερά που βολεύουν όσους τη βρήκαν με την υφιστάμενη κατάσταση.

Στην εικόνα της κατάστασης της χώρας μας ποτέ δεν πρέπει να αμελούμε και τα προβλήματα που προκύπτουν από το σύνταγμά μας. Λειτουργούμε εδώ και πενήντα χρόνια με το δίκαιο της ανάγκης. Έχουμε ένα σύνταγμα που δεν έχει μηχανισμούς ελέγχου μεταξύ των τριών εξουσιών. Ο καθένας λειτουργεί αυτόνομα και αυτόβουλα. Δημιουργήσαμε ένα δαιδαλώδες κράτος για να «σηκώνουμε σκόνη» και να χανόμαστε πίσω από αυτήν. Η γραφειοκρατία που μας σκοτώνει όλους, τα κατακόρυφα «βασίλεια» που βολεύουν μόνο όσους τα υπηρετούν, η βαριά και αργή διαδικασία ψηφιοποίησης δεν είναι άσχετα με τη νοοτροπία που κτίσαμε τόσα χρόνια και ταΐζουμε το «τέρας» του τόπου μας.

Σε όλο αυτό τον κυκεώνα χάθηκε και η λογική. Κάθε μέρα απομακρυνόμαστε από την ορθή κρίση και τον ορθό λόγο. Τα συνθήματα περνούν πολύ εύκολα. Όποιος προσπαθήσει να δομήσει τη σκέψη του καταντά, δυστυχώς, γραφικός. Ο ορυμαγδός αυτός είναι οριζόντιος. Ξεκινά από το Κυπριακό και παρασέρνει μαζί του όλα τα υπόλοιπα ζητήματα. Από την οικονομία, την υγεία, τον εκσυγχρονισμό του κράτους, το περιβάλλον, τον πρωτογενή τομέα. Επικρατεί ο λαϊκισμός και διώκεται ο ορθολογισμός.

Η ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση επέφερε πολλαπλά οφέλη, πέραν των προφανών. Μπορεί να έγινε έχοντας ως κύριο λόγο την ενίσχυσή μας για την επίλυση του εθνικού μας ζητήματος, βοήθησε όμως και στον εκσυγχρονισμό μας σε μεγάλο βαθμό. Η πορεία εναρμόνισης τότε μας ανάγκασε να κατεβάσουμε από τα ράφια αποικιοκρατικές νομοθεσίες, να ξεσκονίσουμε άλλες, να δημιουργήσουμε θεσμούς που βοήθησαν αντικειμενικά τον τόπο μας. Ήταν η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση που κάναμε για τη χώρα μας. Στο πλαίσιο των δεδομένων ήταν και ριζοσπαστική. Η ένταξη της ημικατεχόμενης Κύπρου στη μεγάλη οικογένεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης μας βοήθησε και μας βοηθά καθημερινά.

Σήμερα είμαστε αντιμέτωποι με τη μεγαλύτερη και ριζοσπαστικότερη μεταρρύθμιση που μπορούμε να κάνουμε για τη χώρα μας. Σήμερα. Για το αύριο και το μεθαύριο. Στο Κρανς-Μοντάνα ίσως μας δοθεί η ευκαιρία να φτιάξουμε μια φυσιολογική χώρα που στερηθήκαμε εμείς, οι γονείς μας και οι παππούδες μας. Μια ενωμένη Κύπρος, μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να κάνει θαύματα και να έχει για ταβάνι της τον ουρανό. Μια μοιρασμένη πατρίδα θα είναι συνεχώς στη σκιά της ανοικτής πληγής. Και δυστυχώς η πατρίδα μας δύσκολα θα παραμείνει ως έχει στα επόμενα χρόνια με την πληγή να παραμένει ανοικτή.

Οι μεταρρυθμίσεις που γίνονται και έχουν να κάνουν με τη βελτίωση της ζωής μας πρέπει να συνεχίσουν να γίνονται. Με μεγαλύτερη τόλμη, με ειλικρίνεια, και λογική. Τα αβγά που πρέπει να σπάσουμε για να κάνουμε ομελέτα πρέπει να τα σπάσουμε. Ήρθε η ώρα όμως για τη μεγάλη μεταρρύθμιση. Μαζί με τον αναβαθμισμένο ρόλο της Κύπρου στην περιοχή, με τους σχεδιασμούς για την ενέργεια και τις τηλεπικοινωνίες με το Ισραήλ, την Αίγυπτο, την Ιορδανία και τον Λίβανο και τις τριμερείς συνεργασίες με όλες αυτές τις χώρες και με την Ελλάδα μπορούμε να μιλούμε για την Κύπρο που θέλουμε. Μια χώρα που να μπορεί να βλέπει με αισιοδοξία και στρατηγικούς σχεδιασμούς το μέλλον. Μια χώρα πρωταγωνιστή. Αυτή την Κύπρο θέλουμε.

Δευ, 12 Ιούν 2017

του Δημήτρη Δημητρίου, Βουλευτή Δημοκρατικού Συναγερμού

«Η ανάγκη εφαρμογής Γενικού Σχεδίου Υγείας είναι δεδομένη. Η ποιότητα ζωής αλλά και το επίπεδο του πολιτισμού μιας χώρας μετριέται από εδώ. Το γεγονός πως σήμερα είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη χωρίς ΓΕΣΥ λέει πολλά και για την επίδραση των πολλαπλών συμφερόντων του τομέα της υγείας που άφησαν ανάπηρη για δεκαετίας μια ολόκληρη χώρα».

Το μεγαλύτερο ζήτημα της πολιτικής διαδικασίας είναι η ανακολουθία των εξαγγελιών με την εφαρμογή τους. Η αναξιοπιστία, η έλλειψη εμπιστοσύνης και η καχύποπτη αντιμετώπιση όλων μας, όσων είμαστε στην πολιτική, από την κοινωνία είναι σήμερα δεδομένη και τόσο εδραιωμένη που ακόμα και μετά την εφαρμογή στην πράξη επαναστατικών μεταρρυθμίσεων δεν τις πιστεύουν. Τις θεωρούν ακόμα μέρος του πολιτικού παραμυθιού.

Η μείωση της στρατιωτικής θητείας έγινε ανέκδοτο. Θυμάμαι μικρός να σχολιάζουν γελώντας οι θείοι μου, γεννημένοι στις αρχές του ’60, πως ήταν από τότε στο «μενού» των πολιτικών εξαγγελιών. Η κατάργηση της αναχρονιστικής επετηρίδας για τον διορισμό στην εκπαίδευση ήταν πρώτο θέμα στις γενικές φοιτητικές συνελεύσεις από τη δεκαετία του 1990. Η εφαρμογή μιας ενιαίας κοινωνικής πολιτικής και η εισαγωγή του θεσμού του Ελάχιστού Εγγυημένου Εισοδήματος, καταργώντας τον αχταρμά των πολλαπλών επιδομάτων ήταν διαχρονική απαίτηση της κοινωνίας μας. Η κατάργηση του φόρου ακίνητης ιδιοκτησίας ίσως να μην εκτιμήθηκε ακόμη γιατί φέτος θα εφαρμοστεί. Η εισαγωγή της άδειας πατρότητας, ακουγόταν ως σύνθημα. Ακολουθούσε πάντα τον συνειρμό του τι κάνουν οι χώρες στη Σκανδιναβία.

Ας δούμε τώρα την κορωνίδα των μεταρρυθμίσεων. Το ΓΕΣΥ. Δεν θα ασχοληθώ με την πατρότητα την οποία διεκδικούν σήμερα αρκετοί. Κάποιοι πάνε πίσω στο 1968 για να τη βρουν. Το σημαντικό είναι ένα. Πως η πολιτική βούληση της κυβέρνησης Νίκου Αναστασιάδη, του υπουργού Υγείας Γιώργου Παμπορίδη, της Επιτροπής Υγείας της Βουλής, προεξάρχοντος του προέδρου της, βουλευτή ΔΗΣΥ Πάφου, Κώστα Κωνσταντίνου ήταν καταλυτική για να φτάσουμε εδώ που είμαστε σήμερα. Οι «Ιούδες» θα φανερωθούν, αν φανερωθούν, την Παρασκευή στην Ολομέλεια. Τα μακρά έγιναν κοντά. Και για να μην ψάχνουμε για φαντάσματα, «Ιούδες» στους μαθητές του «Χριστού» δεν υπάρχουν.

Η ανάγκη εφαρμογής Γενικού Σχεδίου Υγείας είναι δεδομένη. Η ποιότητα ζωής αλλά και το επίπεδο του πολιτισμού μιας χώρας μετριέται από εδώ. Το γεγονός πως σήμερα είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη χωρίς ΓΕΣΥ λέει πολλά και για την επίδραση των πολλαπλών συμφερόντων του τομέα της υγείας που άφησαν ανάπηρη για δεκαετίες μια ολόκληρη χώρα. Το δικαίωμα σε απρόσκοπτη πρόσβαση όλων των πολιτών στο αγαθό της υγείας είναι αδιαπραγμάτευτο. Η αξία της υγείας ενός εκάστου δεν μετριέται, είναι άπειρη. Το πολιτικό μπόι ενός εκάστου πολιτικού όμως μετριέται, δύσκολα μεν αλλά μετριέται. Από πλην άπειρο μέχρι συν άπειρο.

Δεν υπάρχει τέλεια μεταρρύθμιση, αυτό είναι αξίωμα. Αλλά δεν μπορεί αυτό να είναι επιχείρημα για να μη γίνει ποτέ καμία αλλαγή. Το πρώτο και απαραίτητο συστατικό είναι η πολιτική βούληση. Αν αυτή υπάρχει τα πράγματα διευκολύνονται κατά πολύ. Από εκεί και πέρα η λογική και η βελτίωση της ζωής των πολιτών είναι αυτό που πρέπει να μας καθοδηγεί. Πολλές φορές μπερδευόμαστε, βραχυκυκλωνόμαστε σε λεπτομέρειες και χάνουμε την ουσία. Υπάρχουν μικρές αλλαγές που μπορούν να βελτιώσουν τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων. Χρειάζεται να τολμούμε. Και να περνάμε από τις διακηρύξεις στις πράξεις.

Οι μεταρρυθμίσεις όπως και οι νίκες δεν μένουν ποτέ ορφανές. Η παρούσα διακυβέρνηση και ο Δημοκρατικός Συναγερμός δεν λειτούργησε ποτέ με φειδώ στην πίστωση πολιτικών και κομμάτων για την υπεύθυνη τους στάση. Το κάναμε στην οικονομία, στην ψήφιση των μεταρρυθμίσεων και στο μέγιστο των ζητημάτων, στο Κυπριακό. Να είστε σίγουροι πως θα το κάνουμε και στο ΓΕΣΥ. Η μικροπρέπεια και η μικροπολιτική δεν χαρακτηρίζουν την παρούσα ηγεσία του τόπου και του κόμματός μας. Από την άλλη όμως, δεν μπορούμε να ισοπεδώσουμε τα πάντα. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές που έγιναν το 2013, το 2014, το 2015, το 2016, το 2017, έγιναν επί διακυβερνήσεως Νίκου Αναστασιάδη. Από κοινού με το κυβερνών κόμμα, τον Δημοκρατικό Συναγερμό με πρόεδρο τον Αβέρωφ Νεοφύτου. Από κοινού με συνεννόηση και συνδιαμόρφωση. Με γνήσια πολιτική βούληση για τις μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη ο τόπος.

Παρ, 02 Ιούν 2017

του Μάριου Μαυρίδη, οικονομολόγος, βουλευτής Κερύνειας, ΔΗΣΥ

Η προεκλογική εκστρατεία ξεκίνησε πολύ νωρίς.  Η κυβέρνηση δέχεται καθημερινά κριτική για τον τρόπο που κυβερνά και για τον τρόπο που ασκεί κοινωνική πολιτική.  Πολύ συχνά ακούγονται φωνές, κυρίως από τα αριστερά, που υποστηρίζουν ότι οι απολαβές των συνταξιούχων έχουν μειωθεί κατά 30%, ότι περισσότεροι συνταξιούχοι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, ότι δεν έχουν φροντίδα, και ότι για όλα αυτά, φταίει η κυβέρνηση και η λιτότητα που εφαρμόζει και γενικά οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι ψευδείς, ανυπόστατοι και ατεκμηρίωτο, εκτός από την αύξηση των συνταξιούχων που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας, και το οποίο οφείλεται στη γήρανση του πληθυσμού σε συνδυασμό με την μη ωρίμανση του Σχεδίου Κοινωνικών Ασφαλίσεων, που ολοκληρώνεται το 2022.  Η πραγματικότητα είναι ότι οι συντάξεις όχι μόνο δεν μειώθηκαν αλλά η αγοραστική της αξία έχει αυξηθεί, λόγω της μείωσης των τιμών κατά 4.3% τα τελευταία τέσσερα χρόνια.  Επιπλέον, ενώ το όριο της φτώχειας μειώθηκε κατά 20% τα τελευταία τέσσερα χρόνια, από €10,324 ετησίως (ή €794 το μήνα) στα €8,261 (ή €635 το μήνα), λόγω της γενικής μείωσης των μισθών, η κυβέρνηση το άφησε στις €10,200 για σκοπούς της μικρής επιταγής που λαμβάνουν οι χαμηλοσυνταξιούχοι.  Αν η κυβέρνηση ακολουθούσε αυστηρά τους κανονισμούς του Σχεδίου Ενίσχυσης των Συνταξιούχων, και μείωνε το όριο της φτώχειας στα €8,261 για ένα άτομο και €12,392 για δύο άτομα, τότε μια μεγάλη μερίδα συνταξιούχων δεν θα λάμβαναν τη μικρή επιταγή. Διότι σύμφωνα με το Σχέδιο που ξεκίνησε το 2009, για να πάρει κάποιος συνταξιούχος οικονομική στήριξη, θα πρέπει να έχει εισόδημα κάτω από τα όρια της φτώχειας.  Συνεπώς, όταν το όριο της φτώχειας μειώνεται, ο αριθμός των δικαιούχων μειώνεται.  Η κυβέρνηση επέλεξε να μην μειώσει τον αριθμό των δικαιούχων.

Μπορεί τα χρήματα που λαμβάνουν οι συνταξιούχοι να μην είναι αρκετά, και τα προβλήματα των συνταξιούχων να μην επιλύονται.  Θεωρώ ότι είναι πολύ δύσκολο κάποιος συνταξιούχος να μπορεί να έχει αξιοπρεπή διαβίωση με €500 και €600 το μήνα, όμως η πολιτεία κάνει ότι μπορεί για να προσφέρει το καλύτερο στους συνταξιούχους.  Είναι για αυτό το λόγο που η κυβέρνηση έχει αποφασίσει να εφαρμόσει καλύτερη στόχευση σε ότι αφορά την στήριξη προς τους χαμηλοσυνταξιούχους, δηλαδή να λαμβάνουν οικονομική στήριξη αυτοί που πραγματικά τη χρειάζονται.  Από την έναρξη του σχεδίου το 2009 μέχρι την ανάληψη της διακυβέρνησης από την παρούσα κυβέρνηση, δεν γινόταν σοβαρός έλεγχος του συστήματος, με αποτέλεσμα, όσοι έκαναν αίτηση, μπορούσαν να πάρουν τη μικρή επιταγή.  Η στόχευση που έχει εφαρμόσει η κυβέρνηση έχει εξοικονομήσει γύρω στα €4 εκατομμύρια, τα οποία η κυβέρνηση έδωσε πίσω στους χαμηλοσυνταξιούχους, με την αύξηση της μικρής επιταγής κατά €20 το μήνα.

Είναι κρίμα και άδικο η κυβέρνηση να δέχεται κριτική στη βάση ψευδών αναφορών και ανυπόστατων ισχυρισμών, επειδή σε εννέα μήνες θα έχουμε εκλογές.  Είναι και πολιτικά ανήθικο να χρησιμοποιούμε τους συνταξιούχους και άλλες ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού για να πλήξουμε την κυβέρνηση.  Τα αποτελέσματα της κοινωνικής πολιτικής της κυβέρνησης είναι ξεκάθαρα και δεν ο κάθε ένας μπορεί να τα επισημάνει.

Δευ, 29 Μάι 2017

του Δημήτρη Δημητρίου, Βουλευτή Δημοκρατικού Συναγερμού

«Ο σεβασμός της ανθρώπινης ζωής δεν γίνεται αλά καρτ. Πως ο ρατσισμός δεν είναι κακός αν αφορά μερικούς και καλός αν αφορά άλλους. Και πως δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να νιώθουμε ανώτεροι από οποιονδήποτε άλλον».

Ο τρόπος αντιμετώπισης των γεγονότων έχει αλλοιώσει και έχει αλλοιωθεί από τον τρόπο που σκεφτόμαστε και παραθέτουμε τα γεγονότα. Είμαστε έτοιμοι να κρεμάσουμε σε πλατείες και γήπεδα τον οποιονδήποτε έχει συμπεριφερθεί με μεμπτό τρόπο. Ιδιαίτερα αν συσχετίζεται με τη δημοσία ζωή και δη την πολιτική δημόσια ζωή. Δεν θέλω να μειώσω το μεμπτό αδίκημα κανενός. Και ιδιαίτερα τα ποινικά αδικήματα. Αλλά σε αυτή τη συζήτηση χρειάζεται να παραδεχτούμε πως έχουμε χάσει και το μέτρο και το μέτρημα.

Έχουμε δυστυχώς καθαγιάσει τη βία που προέρχεται ή προκαλείται από το ποδόσφαιρο. Και δεν αναφέρομαι μόνο και αποκλειστικά στη βία των γηπέδων. Ιδιαίτερα αναφέρομαι στην οπαδική βία που γίνεται στους κεντρικούς κυρίως δρόμους, κυρίως στις δύο μεγάλες πόλεις της χώρας μας. Μας αρέσει να δικαιολογούμε την έξαρση αυτής της συγκεκριμένης βίας. Μας φταίει η αστυνομία που δεν παρεμβαίνει έγκαιρα για την καταστολή, μας φταίει η κοινωνία που καταπιέζει τους νέους σήμερα, η οικονομική κρίση, μας φταίει το «εκρηκτικό κλίμα» μεταξύ των οπαδών. Μας φταίει ακόμα η διαχρονική ατάκα που όλα τα κόβει και όλα τα μαχαιρώνει, έτσι ήταν πάντα, έτσι θα παραμείνουν.

Τα επεισόδια της Τρίτης στον εναέριο ήταν ακόμα μια επανάληψη της συγκεκαλυμμένης, από όλους μας, βίας στη λογική μας και στον τόπο μας. Οι αφορμές δε διαφέρουν ποσώς από αυτές για αντίστοιχα επεισόδια που συμβαίνουν εδώ και δεκαετίες. Η ωμή, η τυφλή οπαδική βία. Ένα μίσος που δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος. Ένας οπαδός να μπαίνει στο αυτοκίνητο του και να παρασέρνει πεζούς. Έχω την εντύπωση πως δεν αντιληφθήκαμε το μέγεθος. Θα προσπαθήσω μέσω ενός παραλληλισμού να γίνω πιο κατανοητός. Αν βλέπαμε ένα βίντεο ενός ασυνειδήτου να κτυπούσε, χωρίς πρόθεση, έναν πεζό και να τον άφηνε αβοήθητο, θα ζητούσαμε δικαίως την κεφαλή του στο πιάτο. Σήμερα γιατί προσπαθούμε να κρύψουμε αυτή μας τη γύμνια και να καλύψουμε την ποινικά κολάσιμη πράξη αυτού του ανθρώπου που σκοπίμως πάτησε συνάνθρωπό του; Μέχρι πότε η «οπαδική αλληλεγγύη» θα καλύπτει εγκλήματα; Μέχρι πότε η τοπικότητα ή η συνενοχή ή η κάλυψη των διοικήσεων των ομάδων προς τους οργανωμένους θα λειτουργεί συνωμοτικά για να καλύπτει απόπειρες δολοφονίας;

Δικαίως τώρα θα με ρωτήσετε τι κάνω εγώ, αν έχω εισηγήσεις πέραν από τις διαπιστώσεις και τα ευχολόγια. Για την κάρτα φιλάθλου και αν θα βοηθήσει, για τα στημένα παιχνίδια, για τις ευθύνες ενός εκάστου, της αστυνομίας συμπεριλαμβανομένης. Για τους οργανωμένους φιλάθλους, για την διαχρονική στήριξή τους από όλες τις διοικήσεις των μεγάλων ομάδων. Ας μιλήσουμε λοιπόν για ευθύνες.

Ευθύνη της αστυνομίας είναι η καταστολή και πρέπει να εξαντλήσει όλα τα περιθώρια που ο νόμος της δίνει. Ευθύνη όσων διοικούν ομάδες και γήπεδα είναι η ασφαλής είσοδος, παρακολούθηση και έξοδος όλων των φιλάθλων. Ευθύνη των ηγητόρων των συλλόγων μας είναι και η προστασία των εμβλημάτων των ομάδων τους. Και να μαυρίζουν όποιον εξ ονόματος της ομάδας που διοικούν αμαυρώνουν την ιστορία τους. Ευθύνη της κοινωνίας, μέσω και της παιδείας, είναι να δώσει σωστά πρότυπα στα παιδιά της, στους αυριανούς της ενεργούς πολίτες. Ευθύνη της οικογένειας, μέσω και της παιδείας, είναι να μάθει, να διδάξει στα παιδιά της πως ο σεβασμός της ανθρώπινης ζωής δεν γίνεται αλά καρτ. Πως ο ρατσισμός δεν είναι κακός αν αφορά μερικούς και καλός αν αφορά άλλους. Και πως δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να νιώθουμε ανώτεροι από οποιονδήποτε άλλον. 

Έχουμε όλοι ευθύνη. Την ίδια ευθύνη. Και όσο συνεχίζουμε να επιδιδόμαστε στο αγαπημένο μας σπορ να ζητάμε ευθύνες από τους άλλους και να παριστάνουμε τις αθώες περιστέρες επιδεινώνουμε απλώς το πρόβλημα. Ας τολμήσουμε επιτέλους. Πριν να είναι αργά, πολύ αργά.

Τετ, 19 Απρ 2017

του Μάριου Μαυρίδη, οικονομολόγος, βουλευτής Κερύνειας, ΔΗΣΥ

Τόσο η Κύπρος, όσο και η Ελλάδα, αλλά και άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης μαστίζονται από κύμματα μεταναστευσης, κυρίως των νέων, προς πλουσιότερες χώρες στην Ευρώπη, Αμερική, Καναδά και Αυστραλία.  Καλά κάνουν οι άνθρωποι αφού αναζητούν ένα καλύτερο μέλλον, είτε πρόκειται για πτυχιούχους που φεύγουν από τις χώρες τους επειδή δεν βρίσκουν τη δουλειά που επιθυμούν, είτε πρόκειτε για πτυχιούχους που παραμένουν στις χώρες που σπουδάζουν.  Υπάρχουν και πολλοί ανειδίκευτοι εργάτες, οι οποίοι απλά δεν μπορούν να ζήσουν με τους χαμηλούς μισθούς που προσφέρονται στις χώρες τους και αναγκάζονται να μεταναστεύσουν

Το φαινόμενο της μετανάστευσης ανάμεσα στις χώρες της Ευρώπης έχει οικονομικά κίνητρα.  Η μετανάστευση, ή άλλως κινητικότητα, από μια χώρα της Ευρωπης σε άλλη είναι αποτέλεσμα της ελεύθερης διακίνησης προσώπων μέσα στην Ενωμένη Ευρώπη και είναι βασικός στόχος της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.  Η οικονομική κρίση των τελευταίων ετών έχει συμβάλει στην αύξηση της κινητικότητας για ευνόητους λόγους, όμως η κινητικότητα θα ήταν πολύ περιορισμένη αν δεν υπήρχε ελεύθερη διακίνηση προσώπων.

Η μετανάστευση των νέων όμως από τις φτωχές χώρες σε πλουσιότερες δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στην ανάπτυξη των οικονομιών που χάνουν εργατικό δυναμικό προς όφελος των οικονομιών που αποδέχονται το εργατικό δυναμικό.  Το ανθρώπινο κεφάλαιο είναι ο σημαντικότερος συντελεστής παραγωγής και αυτό έχει αποδειχθεί δια μέσου των αιώνων, αρκεί κανείς να παρατηρήσει πως οι Ηνωμένες Πολιτείες, που δεν είναι η μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο, έχει γίνει η μεγαλύτερη οικονομία, με τεράστια διαφορά από την Κίνα, την Ινδία, και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση.  Το ανθρώπινο κεφάλαιο δεν είναι απλά ανθρώπινο δυναμικό αλλά εργατικό δυναμικό με γνώσεις, με δεξιότητες, εμπειρίες και καινοτόμες ιδέες.

Σύμφωνα με μελέτη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, που υπέστησαν την μεγαλύτερη μετανάστευση μετά την ένταξη τους στην Ενωμένη Ευρώπη, υπέστησαν απώλεια παραγωγής ίση με το 7% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ), σε πραγματικούς όρους, και το ποσοστό αυτό αναμένεται να αυξηθεί κατά την επόμενη δεκαετία.

Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα της μετανάστευσης από φτωχές χώρες σε πιο πλούσιες είναι το συνταξιοδοτικό, αφού αυτοί που φεύγουν θα πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές στις χώρες που εργάζονται και όχι στις χώρες που μεγάλωσαν.  Η γήρανση του πληθυσμού στις φτωχές χώρες επιδεινώνει το προβλημα ακόμα περισσότερο.  Η μελέτη του ΔΝΤ αναφέρει ότι η Πολωνία αλλά και οι χώρες της Βαλτικής, Εσθονία, Λετονία και Λιθουανία, έχουν απωλέσει σημαντικό μέρος των νέων ανθρώπων τους, γεγονός που σημαίνει ότι η γήρανση του πληθυσμού στις χώρες αυτές θα επέλθει νωρίτερα.  Αυτό σημαίνει ότι λιγότεροι εργαζόμενοι θα πληρώνουν για περισσότερους συνταξιούχους, οι οποίοι μάλιστα θα ζήσουν περισσότερα χρόνια.

Οι μελέτες που συνδέουν την μετανάστευση με την οκονομική ανάπτυξη και το ασφαλιστικό, δείχνουν ότι τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα για τις φτωχές χώρες που χάνουν ανθρώπινο δυναμικό (όχι απλά εργατικό δυναμικό).  Μπορεί η ελεύθερη διακίνηση να προσφέρει ευκαιρίες για τους πολίτες της Ευρώπης αλλά αυτοί που μένουν πίσω θα έχουν λιγότερα χρήματα κατά την συνταξιοδότηση τους.  Η καλύτερη λύση για τις φτωχές χώρες λοιπόν δεν είναι να αφήνει τους νέους να παρακολουθεί παθητικά τους νέους να φεύγουν αλλά να δημιουργήσουν ευκαιρίες για αυτούς στις χώρες τους.

Δευ, 10 Απρ 2017

του Δημήτρη Δημητρίου, Βουλευτή Δημοκρατικού Συναγερμού

Δεν υπάρχει πράξη περισσότερο πατριωτική από τον ειλικρινή αγώνα για επιστροφή και επανένωση.

Η έξαρση, η ρητορική μίσους και η έντονη, με επίθετα, αντιπαράθεση των τελευταίων ειδικά ημερών ήταν επόμενο πως κάποια στιγμή θα οδηγούσε στα ντροπιαστικά γεγονότα της Παρασκευής στη Βουλή. Ευθύνες έχουμε όλοι. Άλλοι περισσότερες και άλλοι λιγότερες, αλλά έχουμε όλοι. Αν ρίξω σήμερα όλες τις ευθύνες αλλού πλην του Συναγερμού θα λειτουργήσω και εγώ με τον ίδιο τρόπο. Με ελλιπή πατριωτισμό, με ανευθυνότητα και σαφή έλλειψη πολιτικού κριτηρίου και ενστίκτου.

Το επίπεδο της πολιτικής που ζήσαμε προχθές δεν έπεσε σε ένα βράδυ. Ήταν αποτέλεσμα της συσσωρευμένης αρνητικής ενέργειας που καλλιεργείται εδώ και μήνες. Όχι μέρες, μήνες. Απλώς τις τελευταίες μέρες εντάθηκε. Χρειαζόταν το σπίρτο για να ανάψει το φιτίλι. Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες για το τι προηγήθηκε. Η ημερολογιακή αναφορά των γεγονότων εξάλλου έγινε πολλές φορές τις προηγούμενες εξήντα μέρες. Οι προσβλητικοί χαρακτηρισμοί όμως που ακούγονταν τις τελευταίες βδομάδες και ακούστηκαν και στον ναό της δημοκρατίας, που κάποιοι σύλησαν, είναι απαράδεκτοι. Βουλευτές παρανόμησαν. Στο κοινοβούλιο. Παραβίασαν τον νόμο για ρητορική μίσους που τροποποιήσαμε πριν από δύο μόλις Παρασκευές.

Τον πατριωτισμό, αυτούς τους δύο μήνες τον έκαναν ελαστικό φουστάνι. Όλοι όσοι προσπαθούν να αποδείξουν πως ο δικός τους πατριωτισμός είναι μεγαλύτερος ή καλύτερος από άλλους αυτόματα αποδεικνύουν πως δεν ξέρουν καλά-καλά τι σημαίνει πατριωτισμός. Γιατί αν ήξεραν δεν θα χρειαζόταν να τον αναφέρουν, να τον προβάλλουν. Θα το αποδείκνυαν στην πράξη. Γιατί εκεί είναι που μετριέται. Στην πράξη. Όχι με λόγια μεγάλα και βαρύγδουπα. Ανέξοδες ατάκες από μπαλκόνια και μικρόφωνα που φουσκώνουν τα στήθη αυτών που τα λένε μπορούμε όλοι να λέμε. Αυτό όμως δεν είναι το κρίσιμο.

Ο πατριωτισμός είναι πράξη. Και τι λέει αυτή η πράξη; Πως το μέγιστο ζήτημα του τόπου μας δεν θα το λύσουμε μεταξύ μας και δεν θα το λύσουμε με συνθήματα. Με διαπραγμάτευση θα το λύσουμε. Εκεί, στο τραπέζι την κρίσης. Με τους Τουρκοκύπριους θα πρέπει να συζητήσουμε. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Αν υπάρχει κάποιος πολιτικός εδώ που ισχυρίζεται πως μπορούμε να λύσουμε το Κυπριακό με άλλο τρόπο να βγει και να το πει. Προφανώς και δεν θα λυθεί με μαγικό τρόπο, επειδή θα ξεκινήσουν ξανά οι διαπραγματεύσεις. Και είναι δεδομένο πως ο δρόμος είναι δύσκολος, γεμάτος με αγκάθια. Το μόνο δεδομένο είναι πως σίγουρα δεν θα λυθεί χωρίς συζήτηση και διαπραγμάτευση. Και αυτή είναι, κατά τη γνώμη μου, η μεγαλύτερη πράξη πατριωτισμού που μπορούμε σήμερα να προσφέρουμε στον τόπο μας. Ο μόνος τρόπος να εκθέσουμε την Τουρκία είναι να καταφέρουμε να φτάσουμε στο σημείο που θα πρέπει να τοποθετηθεί για τη συνθήκη εγγυήσεων και για τα τουρκικά στρατεύματα. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με ατέρμονες μεταξύ μας συζητήσεις στα πρωινά και μεσημεριανά των καναλιών ούτε κάθε Παρασκευή στη Βουλή.

Αυτοί που αντιτίθενται στην επανέναρξη των συνομιλιών σήμερα, είναι οι ίδιοι που αντιδρούν διαχρονικά με τη διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού. Κάθε φορά που ανοίγει μια χαραμάδα φωτός και αισιοδοξίας θα είναι απέναντι. Είτε αποκήρυξαν τη διζωνική διακοινοτική ομοσπονδία, είτε λένε πως αποζητούν λύση σε αυτή τη βάση. Είναι οι ίδιοι που μιλούν εδώ και μερικούς μήνες για μια νέα στρατηγική που δεν την εξηγούν. Κούφια στρατηγική ή στρατηγική ταμπέλα για να χωρέσουν όσοι περισσότεροι από κάτω. Δυστυχώς για όλους μας, δεν μπορούμε να λύσουμε έτσι το Κυπριακό.

Δεν υπάρχει λοιπόν πράξη περισσότερο πατριωτική από τον ειλικρινή αγώνα για επιστροφή και επανένωση.

Η πλούσια ιστορία του τόπου και των ανθρώπων μας είναι λογικό και πρέπον να μας κάνουν περήφανους. Η περηφάνια τούτη δεν μας κάνει εθνικιστές. Η δική μας περηφάνια δεν καθιστά την αγάπη για την πατρίδα ανταγωνιστική με την ειρήνη. Το διακύβευμα της δίκης μας γενιάς είναι τούτο, να βρούμε το σημείο τομής.

Να βρούμε τον τρόπο η περηφάνια για το μεγαλείο του γένους να σταθεί δίπλα από την ειρηνική συνύπαρξη και να οδηγήσουμε τα παιδιά και τα εγγόνια της πολύπαθης εκείνης γενιάς της προσφυγιάς στην ευημερία.

Flickr Feed

Τρι, 22 Αύγ 2017

Η πιο ασφαλής για τη ζωή και την ευημερία των ανθρώπων, ανάμεσα σε 184 κράτη, είναι η χώρα μας, σύμφωνα με έρευνα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας με τα στοιχεία μάλιστα να εστιάζονται στις συνθήκες διαβίωσης των νέων ανθρώπων ηλικίας 15 με 29 χρόνων.

Το γεγονός ότι η Κύπρος ξεπερνά και εμφανίζεται σε καλύτερη θέση ως προς τις συνθήκες διαβίωσης από χώρες όπως η Ελβετία, το Λουξεμβούργο, η Δανία κλπ αντανακλά σίγουρα τον παραδοσιακά ήπιο χαρακτήρα των κοινωνικών ηθών και τις παραδόσεις του λαού μας, αλλά οπωσδήποτε και τις κατάλληλες πρακτικές διακυβερνησης.

Αυτό μάλιστα παρά τις αυξανόμενες προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε και την οξεία οικονομική κρίση που έπληξε τη χώρα μας προ πενταετίας.

Φαίνεται έτσι ότι επικρίσεις που ακούγονται συχνά από την αντιπολίτευση για τις πολιτικές ασφάλειας είναι είτε υπερβολικές είτε άδικες.

Θα πρέπει βέβαια να συνεχιστούν οι προσπάθειες και να αναζητούμε πάντα βελτιώσεις και σε ζητήματα που δεν καταγράφονται από διεθνείς στατιστικές. Ιδιαίτερα μάλιστα με τις κατάλληλες υποστηρικτικές πολιτικές κοινωνικής πρόνοιας να διαφυλάσσουμε τη συνοχή του κοινωνικού ιστού.

Γι'αυτό και ο Δημοκρατικός Συναγερμός δίνει ιδιαίτερη σημασία στα οικονομικά περιθώρια που εξασφαλίζουν οι συνετές και αποτελεσματικές πολιτικές της κυβέρνησης μας, που δίνουν δυνατότητες σε πολιτικές πρόληψης και ασφάλειας, σε βελτιώσεις στον τομέα της υγείας και σε πολιτικές κοινωνικής πρόνοιας όπως αυτές που έχουν εισαχθεί τα τελευταία χρόνια.

Τρι, 22 Αύγ 2017

Επιβάλλεται από όλους η φιλοζωική συνείδηση να αποδεικνύεται και στην πράξη και όχι μόνο θεωρητικά.

Πράξεις, όπως αυτή που κακόβουλα τέθηκε φωτιά σε σκύλους, όχι μόνο προκαλεί αποτροπιασμό και οργή, αλλά θα πρέπει να τιμωρηθεί αυστηρά και παραδειγματικά.

Ως κοινωνία πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα αυστηροί στα όποια περιστατικά βίας και γενικά στις όποιες συμπεριφορές είναι ανάρμοστες και στρέφονται κατά της ευημερίας των ζώων και ως πολίτες να επιδεικνύουμε την ευαισθησία και να καταγγέλλουμε στις αρμόδιες αρχές τέτοιες περιπτώσεις, ώστε όλοι μαζί να συμβάλουμε στον στόχο για οριστική εξάλειψη τέτοιων περιστατικών.

Σημειώνουμε την αποφασιστικότητα των Αστυνομικών Αρχών να εντοπίσουν τον δράστη του πρόσφατου θλιβερού περιστατικού και να οδηγηθεί ενώπιον της Δικαιοσύνης.

Επειδή περαν από τις εκκλήσεις για φιλοζωϊκή συνείδηση και πολιτισμένες αντιδράσεις επιβάλλεται και η παρέμβαση της πολιτείας, χαιρετίζουμε το ενδιαφερον και την πρόσφατη εξαγγελία του Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως και του Αρχηγού Αστυνομίας για δημιουργία Αστυνομίας των Ζώων.

Τετ, 16 Αύγ 2017

Σε σχέση με σημερινή ανακοίνωση της ΕΔΕΚ για την ανάπτυξη στην οικονομία θα θέλαμε κατ’αρχάς να σημειώσουμε ότι είναι θετικό ένα κόμμα της αντιπολίτευσης να προβληματίζεται για την αναπτυξιακή διαδικασία που έχει αποκατασταθεί στην Κύπρο, σε αντίθεση με άλλες μηδενιστικές αντιδράσεις της αντιπολίτευσης στις οποίες έχουμε συνηθίσει.

Η κυπριακή οικονομία έχει πάντως επιστρέψει σαφώς σε μια αναπτυξιακή τροχιά η οποία εδώ και τρία χρόνια είναι επιταχυνόμενη. Θα πρέπει, συνεχίζοντας τις σωστές πολιτικές, να την κατοχυρώσουμε και να τη βελτιώνουμε διαρκώς.

Θα πρέπει ωστόσο να επισημάνουμε τα εξής:
- Η κυπριακή οικονομία δεν “παρουσιάζει μικρή ανάκαμψη” όπως λέει η ανακοίνωση της ΕΔΕΚ, αλλά η Κύπρος είναι μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες οικονομίες στην Ευρωζώνη. Στη διάρκεια του 2016, όταν η Ευρωζώνη είχε για πρώτη φορά από το 2008 ταχύτερη ανάπτυξη από τις Η.Π.Α., η ανάπτυξη στην Κύπρο ήταν κατά μία τουλάχιστον μονάδα μεγαλύτερη από το μέσο όρο των εταίρων μας στην Ευρωζώνη. Φέτος αναμένεται να έχει ρυθμό υπερδιπλάσιο από τον μέσο της Ευρωζώνης.
- Η οικονομική ανάπτυξη στην Κύπρο δεν είναι συγκυριακή, αφού το 2017 με αναμενόμενο ρυθμό στην περιοχή του 4% είναι και ο τρίτος συνεχόμενος χρόνος.
- Έχοντας επανέλθει το 2015 μετά από τρία χρόνια βαθειάς ύφεσης, η οικονομική ανάπτυξη είναι από τότε επιταχυνόμενη. Το 2017 καταγράφεται ρυθμός ανάπτυξης υπερδιπλάσιος σε σύγκριση με εκείνον του 2015.
- Η ανάπτυξη δεν είναι απλώς «αποτέλεσμα μη σταθερών παραγόντων», όπως προβάλλεται στην ανακοίνωση της ΕΔΕΚ. Διότι, ο τουρισμός, για παράδειγμα, που αναφέρεται στην ανακοίνωση (ως «μη σταθερός») υπήρξε πάντοτε ένας από τους βασικούς πυλώνες της κυπριακής οικονομίας και αυτό το ρόλο παίζει και για την έξοδο από την κρίση σε τροχιά ανάπτυξης και πάλι. Το ζήτημα είναι τομείς όπως η τουριστική βιομηχανία να συνεχίσουν να βελτιώνονται και να σταθεροποιηθούν ποιοτικά χαρακτηριστικά πάνω στην ευνοϊκή συγκυρία των τελευταίων χρόνων. Γι’αυτό και η κυβερνητική πρόταση για αναβάθμιση των δομών και των σχεδιασμών μέσα από τη δημιουργία καθ’υλην αρμόδιου υφυπουργείου.
- Για τη μακρο-οικονομική σταθερότητα, στην οποία αναφέρεται η ανακοίνωση, σημειώνουμε τη συνειδητή και μεθοδευμένη δημοσιονομική πολιτική της Κυβέρνησης, η οποία μέχρι τώρα καταγράφει, όπως παρατηρούν τρίτοι παρατηρητές «υπεραποδόσεις».
- Συμμεριζόμαστε, ωστόσο, την έγνοια που δείχνει και η ανακοίνωση της ΕΔΕΚ για τις μελλοντικές αναπτυξιακές προοπτικές. Διότι πράγματι πρέπει να καταβάλλεται προσπάθεια για τα «ποιοτικά χαρακτηριστικά» και για την όσο το δυνατό βέλτιστη διαφοροποίηση της οικονομικής δραστηριότητες. Ήδη μάλιστα σε αυτό το πεδίο σημειώνονται αξιοπρόσεκτες θετικές εξελίξεις, όπως για παράδειγμα για την εποχικότητα του τουριστικού προϊόντος. Αλλά γι’αυτόν ακριβώς το λόγο, προκειμένου να εστιάσουμε καλύτερα και συστηματικότερα στην αναπτυξιακή διαδικασία είναι που η σημερινή Κυβέρνηση προτείνει τη δημιουργία επιτελικών δομών διακυβέρνησης που είναι τα υφυπουργεία Ναυτιλίας (έχει ήδη εγκριθεί), αλλά και Τουρισμού και Ανάπτυξης (περιμένουν έγκριση της Βουλής).