Tην παιδεία και … τα μάτια μας!
Τετ, 02 Νοέ 2011

του Ανδρέα Μιχαηλίδη

 

Τα πρόσφατα γεγονότα στον χώρο της παιδείας ή εκπαίδευσης, αν προτιμάτε, δεν θα μπορούσαν να αφήσουν ανεπηρέαστο κανένα υγιώς σκεπτόμενο πολίτη που επιθυμεί την πρόοδο και την ευημερία της κοινωνίας μας. Οι κινητοποιήσεις εκπαιδευτικών και μαθητών αλλά και οι ανησυχίες του συνόλου της κοινωνίας και ειδικότερα των γονέων και κηδεμόνων, που εκφράστηκαν πριν από μερικές εβδομάδες, για τα τεκταινόμενα στον ευαίσθητο χώρο της παιδείας, αποτέλεσαν αφορμή για το παρόν άρθρο. Ουδείς αμφιβάλλει ότι τους τελευταίους μήνες, και όχι άδικα, τόσο η πολιτική ηγεσία όσο και το ευρύ κοινό, καταπιάστηκαν σχεδόν αποκλειστικά, με το φλέγον θέμα της έκρηξης στο Μαρί αλλά και τα ζητήματα του φυσικού αερίου. Είναι ωστόσο επιτακτική η ανάγκη να κατανοήσουμε τον τεράστιο ρόλο που διαδραματίζει η παιδεία σε κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα και ότι αυτή δεν είναι καθόλου ξένη και άσχετη με όσα συμβαίνουν σε όλους τους άλλους τομείς.

Θέμα παιδείας είναι η ανάληψη ευθυνών, απόρροια παιδείας είναι οι σωστοί χειρισμοί κρίσιμων ζητημάτων, στα ζητήματα παιδείας συγκαταλέγεται και αυτή ακόμα η εθνική μας επιβίωση. Αν μάλιστα αναλογιστούμε ότι ο όρος συναντάται ήδη τον 6ο π.Χ. αιώνα στην αρχαία Ελλάδα, τότε εύλογα μπορούμε να νιώθουμε περήφανοι για τις ελληνικές ρίζες της τεράστιας αξίας που ονομάζεται «παιδεία».

Ερχόμενοι όμως και σε πιο σύγχρονα ιστορικά παραδείγματα για την τεράστια αξία της παιδείας, θα ήταν σοφό να θυμηθούμε και τον μεγάλο Γάλλο μεταρρυθμιστή Ζιλ Φερί ο οποίος στα πλαίσια της δημοκρατικής του δράσης, καθιέρωνε το 1881 τη δωρεάν υποχρεωτική εκπαίδευση, δίνοντας το έναυσμα για ανάλογες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις σε ολόκληρη τη γηραιά ήπειρο. Ο Φερί θεωρούσε ότι η θωράκιση της παιδείας αποτελεί εγγύηση της δημοκρατίας και του φιλελελευθερισμού, κάτι που αποδέχτηκαν σταδιακά όλοι σχεδόν οι λαοί της Ευρώπης. Μπορούμε ωστόσο να καυχόμαστε ότι βαδίζουμε στην πορεία που χάραξαν οι προγενέστεροί μας;

Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις τόσο των μαθητών όσο και των εκπαιδευτικών, αν μη τι άλλο, απέδειξαν ότι η παιδεία μας είναι ζωντανή και αναζητεί λύσεις στα προβλήματά της. Κατά πόσον ωστόσο, οι μορφές αντίδρασης όσων εμπλέκονται στο εκπαιδευτικό σύστημα είναι ορθές και θα έχουν ουσιαστικά αποτελέσματα, θα διαφανεί με το πλήρωμα του χρόνου. Έχει κοινοποιηθεί τόσο η θέση του κόμματος όσο και του γράφοντος προσωπικά, ως προς την ανάγκη αποκατάστασης του κύρους της παιδαγωγικής διαδικασίας, μέσα από την αναβάθμιση του λειτουργήματος του εκπαιδευτικού και τη μεταρρύθμιση του συστήματος. Καμία εκπαιδευτική αλλαγή ή μεταρρύθμιση δεν μπορεί να έχει πιθανότητες επιτυχίας αν δεν αποκαθιστά το κύρος και το λειτούργημα των εκπαιδευτικών. Και το κύρος αυτό δεν μπορεί ασφαλώς να αποκατασταθεί ούτε με την έλλειψη επαφής και επικοινωνίας με τον εργοδότη τους, αλλά ούτε και μέσω συχνών στάσεων εργασίας και ισοπεδωτικών μέτρων τα οποία κρατούν δέσμιους μαθητές και γονείς.

Θα πρέπει παράλληλα να επισημανθεί η ανάγκη για αναβάθμιση και όχι υποβάθμιση των εθνικών επετείων. Στο άκουσμα των μέτρων που πήραν οι εκπαιδευτικοί στις αρχές του τρέχοντος μηνός, μας προβλημάτισε ιδιαίτερα η απόφαση για αποχή από τους εορτασμούς, σε μια εποχή ιδιαίτερα κρίσιμη για την εθνική μας επιβίωση. Η ενεργός συμμετοχή μαθητών και εκπαιδευτικών στις εθνικές επετείους κρίνεται επιτακτική, αφού μέσω αυτών αποτίουμε τον ελάχιστο φόρο τιμής σε εκείνους που θυσιάστηκαν για να απολαμβάνουμε σήμερα, μια υποτυπώδη έστω ελευθερία, αλλά παράλληλα παρέχουν μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία στα παιδιά να βιώσουν τον αγωνιστικό παλμό άλλων εποχών και να νιώσουν περήφανοι για την καταγωγή τους.

Σε ότι αφορά τους μαθητές, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αποτελούν και θα πρέπει να συνεχίσουν να αποτελούν, το πιο ζωντανό κομμάτι όχι μόνο της εκπαίδευσης αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας. Ο Dewey άλλωστε το είχε δηλώσει ξεκάθαρα: «Το σχολείο δεν είναι η προετοιμασία για τη ζωή αλλά η ίδια η ζωή». Το γεγονός ότι οι μαθητές δεν παρέμειναν απαθείς στα τεκταινόμενα που διαδραματίζονται στον δικό τους χώρο, το χώρο της εκπαίδευσης, αποδεικνύει ότι δεν είναι ούτε αδρανείς ούτε άβουλοι. Αρκεί ασφαλώς οι κινητοποιήσεις τους να αποσκοπούν στη βελτίωση της εικόνας της σύγχρονης εκπαίδευσης. Αυτό που θεωρείται σίγουρο, είναι ότι η συνεργασία των εκπαιδευτικών λειτουργών και των μαθητών, κρίνεται απαραίτητη για την ομαλή λειτουργία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και κατ’ επέκταση για την πρόοδο και ευημερία της κοινωνίας.

Τελειώνοντας, θα ήταν παράλειψη εάν δεν κάναμε αναφορά στην ανάγκη για σωστή διαβάθμιση των προτεραιοτήτων του εκπαιδευτικού μας συστήματος. H σύγχρονη κυπριακή κοινωνία έχει ανάγκη από μια παιδεία ανθρωπιστική, με σεβασμό στα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες, στα παιδιά που ζουν στην ύπαιθρο, στα αλλόγλωσσα παιδιά, στους ηλικιωμένους που αναζητούν τη γνώση. Παιδεία ελληνοκεντρική, με σεβασμό στη γλώσσα, την ιστορία και την παράδοσή μας. Παιδεία σύγχρονη και ευρωπαϊκή, η οποία θα ενισχύεται από τις νέες τεχνολογίες, θα προωθεί τη διακινητικότητα, θα εμπεδώνει την ανάγκη για σεβασμό στο περιβάλλον και θα αποδέχεται τη διαφορετικότητα. Παιδεία που δεν θα αρκείται στην απλή μετάδοση στείρων γνώσεων αλλά θα δίνει κατευθύνσεις και οράματα. Γιατί όπως εύστοχα επεσήμανε ο Yeats «εκπαίδευση δεν είναι απλά το γέμισμα ενός κουβά, αλλά το άναμμα μιας φλόγας».

 

 

Flickr Feed

Παρ, 20 Ιούλ 2018

Σαράντα τέσσερα χρόνια μετά την εισβολή, προσηλωμένοι στον υπέρτατο στόχο για τερματισμό της κατοχής

Κλείνουν σήμερα σαράντα τέσσερα χρόνια από εκείνη τη μαύρη 20η Ιουλίου όταν η Τουρκία επιτέθηκε και εισέβαλε στην Κύπρο βρίσκοντας ως πρόσχημα το χουντικό πραξικόπημα που είχε προηγηθεί. Με συνωμοτική προμελέτη και εκμεταλλευόμενος την προκατασκευασμένη συγκυρία ο τουρκικός στρατός προχώρησε σε ένα σχέδιο που εξυφαινόταν ήδη προ πολλού. Βρίσκοντας την Κύπρο εθνικά διχασμένη, με την άμυνά της αποδιοργανωμένη και τελικά ανοχύρωτη, προχώρησε σε ένα όργιο απάνθρωπης βίας.

Οι Τούρκοι εισβολείς, με την στήριξη τουρκοκυπριακών δυνάμεων, επιδόθηκαν σε μαζική βιαιοπραγία ακόμα και εναντίον αμάχων και αθώων πολιτών, με στόχο να τρομοκρατήσουν και να προκαλέσουν την απομάκρυνση του γηγενούς ελληνικού πληθυσμού από περιοχές στο βόρειο τμήμα της χώρας, προκειμένου να επιφέρουν τον τεχνητό γεωγραφικό διαχωρισμό που επικρατεί έκτοτε.

Αυτή η κατά θρασύτατο ισχυρισμό «ειρηνευτική αποστολή», εκτός από τις χιλιάδες νεκρούς που προκάλεσε, εξανάγκασε περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού να γίνουν πρόσφυγες στον ίδιο τον τόπο τους. Καπηλευόμενη η Τουρκία τη συνταγματική εκτροπή που διήρκεσε μόλις λίγες μέρες, υλοποίησε σχεδιασμούς που εξύφαινε από καιρό για κατάληψη μέρους του νησιού και μετατροπή του σε προέκταση του τουρκικού κράτους, θέτοντας κάτω από ασφυκτικό έλεγχο και αυτούς του Τουρκοκύπριους που έκτοτε κινδυνεύουν ως κοινότητα.

Για σαράντα τέσσερα χρόνια από τότε και παρά τις όποιες συμφωνίες έγιναν στο μεταξύ, η Τουρκία προωθεί μια επιχείρηση εθνοκάθαρσης στα κατεχόμενα εδάφη και προσπαθεί να εμπεδώσει εκεί την εσαεί παρουσία της καλυπτόμενη πίσω από το παράνομο τουρκοκυπριακό μόρφωμα.

Σαν προέκταση αυτών των μεθοδεύσεων, στις διαπραγματεύσεις υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών και αντίθετα από την κοινώς αποδεκτή βάση μιας λύσης του Κυπριακού, η Άγκυρα εξακολουθεί να προεκτείνει την κατοχική λογική επιζητώντας είτε να συνεχιστεί η παρουσία κατοχικού στρατού και επεμβατικών δικαιωμάτων, είτε να παρουσιάσει το κατοχικό μόρφωμα ως «συνιδρυτικό κράτος».

Παραβιάζοντας συστηματικά τη διεθνή νομιμότητα και αγνοώντας τις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών, αλλά και υποχρεώσεις της έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με πρώτη την αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας, εξακολουθεί να κατέχει εδάφη της Κύπρου με το στρατό της, ο οποίος όχι μόνο εμποδίζει την ενότητα της χώρας και την επιστροφή των προσφύγων στις περιοχές τους, αλλά ελέγχει πλήρως το κατοχικό καθεστώς επιχειρώντας να χρησιμοποιεί ως υποχείριό του και τον τουρκοκυπριακό πληθυσμό. Μέρα με τη μέρα η τουρκική παρουσία στην Κύπρο αποδεικνύεται ταυτόσημη ενός εγχειρήματος «εθνικής εκκαθάρισης», που αποτελεί στίγμα για τον πολιτισμένο κόσμο και πρόκληση για την Ευρώπη.

Σαράντα τέσσερα χρόνια μετά, ο κυπριακός λαός εξακολουθεί να θρηνεί χιλιάδες θύματα του «Αττίλα». Οι πρόσφυγες εξακολουθούν να αποστερούνται στοιχειωδών δικαιωμάτων που χαίρουν όλοι οι πολίτες στα πολιτισμένα κράτη. Οι τραγικοί συγγενείς των αγνοουμένων, όχι μόνο συνεχίζουν να υποβάλλονται σε απάνθρωπο μαρτύριο χωρίς να ξέρουν την αλήθεια για τους χαμένους συγγενείς τους που υπήρξαν θύματα του τουρκικού στρατού, αλλά αντιμετωπίζουν και την άκρα αναλγησία του τουρκικού κράτους που δεν συνεργάζεται ως οφείλει για τη διακρίβωση της τύχης των αγνοουμένων. Ενώ οι λίγοι εναπομείναντες εγκλωβισμένοι Ελληνοκύπριοι στις κατεχόμενες περιοχές, μάρτυρες της συνεχόμενης παραβίασης των σχετικών συμφωνιών από την Τουρκία, αλλά και μιας συστηματικής προσπάθειας αλλοίωσης της εθνολογικής, πολιτιστικής και κοινωνικής υπόστασης των τόπων τους, συνεχίζουν μια ζωή στερημένη από βασικά δικαιώματα, κάτω από καθεστώς συνεχούς εκφοβισμού και ποικιλότροπων εξαναγκασμών.

Η σημερινή μαύρη επέτειος είναι όμως και ευκαιρία να τιμήσουμε όλους τους μαχητές της ελευθερίας και τους πεσόντες στον άνισο πόλεμο του 1974. Το πολιτικό χρέος που προκύπτει από αυτή την αναγνώριση του σκληρού αγώνα και της θυσίας τους είναι να εντείνουμε τις προσπάθειες για να απαλλάξουμε την Κύπρο από την τουρκική κατοχή. Ο στόχος αυτός μπορεί να επιτευχθεί με μια πολιτική συμφωνία που θα απαλλάξει τη χώρα μας από τον κατοχικό στρατό και τον έλεγχο της Τουρκίας και θα επιτρέψει σε εμάς τους Κύπριους, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, να συνεννοηθούμε και να σχεδιάσουμε μέσα από ένα λογικό και δίκαιο συμβιβασμό ένα κοινό ειρηνικό μέλλον συνεργασίας στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο Δημοκρατικός Συναγερμός παραμένει προσηλωμένος στο στόχο του τερματισμού της τουρκικής κατοχής, της απελευθέρωσης των κατεχομένων εδαφών και της αποκατάστασης της ενότητας και της εδαφικής ακεραιότητας της Κύπρου, με την πλήρη ισχύ των δικαιωμάτων ολόκληρου του πληθυσμού της, ανεξάρτητα από εθνική καταγωγή, θρήσκευμα ή άλλα χαρακτηριστικά.

Απευθυνόμενοι στον κυπριακό ελληνισμό, αλλά και στο σύνολο των πολιτικών δυνάμεων, υπογραμμίζουμε την ανάγκη, ιδιαίτερα αυτές τις δύσκολες μέρες, να ανανεώσουμε και να επαναβεβαιώσουμε ένα εθνικό συμβόλαιο ενότητας που θα εδράζεται πάνω στις κοινές μας αρχές για μια λύση σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και τις οικουμενικές αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται από τα Ηνωμένα Έθνη και για ένα δημοκρατικό κράτος δικαίου στις γραμμές και τις αρχές της ενωμένης Ευρώπης, της οποίας η Κύπρος αποτελεί αναπόσπαστο μέρος. Θα χρειαστεί για το σκοπό αυτό να συνεργαστούμε μέσα στο Εθνικό Συμβούλιο και με αίσθηση εθνικής ευθύνης να στηρίξουμε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ο οποίος εκπροσωπώντας υπεύθυνα τον κυπριακό ελληνισμό, μαζί πάντοτε με την Ελλάδα, επενδύει σε ένα όραμα για ολόκληρη την Κύπρο, στη βάση των κοινών συνομολογημένων αρχών και θέσεων μας.

Λευκωσία, 19 Ιουλίου 2018

Πεμ, 19 Ιούλ 2018

Η Βουλευτής και Αντιπρόεδρος του ΔΗΣΥ, κα Στέλλα Κυριακίδου πραγματοποίησε σήμερα, 19 Ιουλίου και ώρα 11:00 π.μ, επίσκεψη στο Κέντρο Παροχής Υπηρεσιών για Άτομα με Πολλαπλές Αναπηρίες «Ίριδα».

Το κέντρο αποτελεί μετεξέλιξη της Στέγης «Νέας Ελεούσας» και η σημερινή του δομή υλοποιήθηκε με συγχρηματοδοτούμενα κονδύλια από τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (Ισλανδία, Λιχτενστάιν και Νορβηγία).

Σκοπός της επίσκεψης ήταν η ενημέρωση για τα προγράμματα και υπηρεσίες που παρέχονται στο μοναδικό αυτό κέντρο, το οποίο σήμερα εξυπηρετεί συνολικά 28 άτομα με πολλαπλές αναπηρίες.

 Η κα Κυριακίδου επισημαίνει πως πρόκειται για ένα χώρο άρτια εξοπλισμένο και στελεχωμένο με εξειδικευμένο διεπιστημονικό προσωπικό που παρέχει εξατομικευμένα θεραπευτικά προγράμματα, μεταξύ άλλων, εργοθεραπεία, μουσικοθεραπεία, κινησιολογία, φυσιοθεραπεία.

 Μετά το πέρας της επίσκεψης η κα Κυριακίδου συνεχάρη τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας αλλά και τους λειτουργούς του κέντρου για το ουσιαστικό έργο που επιτελούν. Εξέφρασε δε, τη βεβαιότητα ότι το Κέντρο θα ενισχυθεί περαιτέρω για να συνεχίσει να παρέχει τις υπηρεσίες του σε περισσότερα άτομα με πολλαπλές αναπηρίες που το έχουν ανάγκη.   

Λευκωσία, 19 Ιουλίου 2018

 

Πεμ, 19 Ιούλ 2018

Δελτίο Τύπου ΔΗΣΥ

Ο Πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού Αβέρωφ Νεοφύτου, συνεχίζει τις επαφές και τις συναντήσεις του στην Αδελαϊδα της Αυστραλία, όπου παρευρίσκεται από την προηγούμενη βδομάδα, εκπροσωπώντας τη Βουλή των Αντιπροσώπων στις εκδηλώσεις για τις μαύρες επετείους του Ιουλίου του 1974.

Ο κος Αβέρωφ Νεοφύτου, ήταν ο κύριος ομιλητής στην εκδήλωση που διοργάνωσε χθες η κυπριακή κοινότητα και η Συντονιστική Επιτροπή Κυπριακού Αγώνα στην Αδελαϊδα, ενημερώνοντας την ηγεσία και τα μέλη της Κυπριακής Κοινότητας, καθώς και πολιτειακούς αξιωματούχους της Νότιας Αυστραλίας και άλλους επίσημους προσκεκλημένους, για τις τελευταίες εξελίξεις στο κυπριακό πρόβλημα και τις προοπτικές επανέναρξης του διαλόγου.

Μεταξύ άλλων, ο Πρόεδρος τους ΔΗΣΥ πραγματοποίησε συνάντηση με τον ομογενή Βουλευτή Steve Georganas, μέλος του Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου της Αυστραλίας με τον οποίο αντάλλαξε απόψεις για το Κυπριακό και την οικονομική και επενδυτική κατάσταση στην Κύπρο, τις εξελίξεις και προοπτικές στα θέματα ενέργειας και φυσικού πλούτου της χώρας μας και την σημαντική συμβολή της Κύπρου στις διαπραγματεύσεις μεταξύ Αυστραλίας και ΕΕ για σύναψη συμφωνίας ελεύθερου εμπορείου.

Ο κος Νεοφύτου συναντήθηκε επίσης με τον Πρόεδρο της Γερουσίας στο Πολιτειακό Κοινοβούλιο της Νοτίου Αυστραλίας Andrew McLachlan και τα Μέλη της Γερουσίας Jing Lee και Ειρήνη Πνευματικού. Στην συνάντηση συζητήθηκαν οι εξελίξεις γύρω από το εθνικό θέμα και η εμπλοκή της Κυπριακής Κοινότητας Νοτίου Αυστραλίας στα δρώμενα του οικείου πολιτειακού Κοινοβουλίου.

Τις επόμενες μέρες, ο Πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού, θα παραστεί στις προγραμματισμένες εκδηλώσεις που διοργανώνονται από την Συντονιστική Επιτροπή Κυπριακού Αγώνα – ΣΕΚΑ Βικτωρίας για την μαύρη επέτειο της Τουρκικής εισβολή του 1974.

Λευκωσία, 19 Ιουλίου 2018